Escritos Urxentes

Da xustiza e do ladroízo

2010-04-08T23:57:00.004+02:00

Por certo
Non o quito da cabeza,
Ás veces é coma se vira
Extenderse diante miña,
Toda a vida enteira,
coma se descubrira a farsa
de que a vida é moi longa,
cando en realidade
non hai tanto que andaba
berrando por miña avoa,
dende o cuarto de baño,
lémbroo coma se fora onte,
e aínda se supón que todo
é fantástico, non sei,
ás veces miro arredor,
vexo a moitos por aí,
engulindo a nación,
engulindo a Deus,
engulindo a economía,
erguendo bandeiras absurdas
que non elixiron
Ás veces penso que
canto máis se esforza un
por entender as cousas,
é coma se o teu coche
se detivera no medio da autovía,
e cando te dirixes a un puto teléfono
deses que poñen SOS(a eterna curiosidade)
descólgalo e descubres que é de xoguete.
Non hai ninguén ao outro lado.

El mundo se desmorona, padre, ¿y usted me habla de Dios?

2010-03-29T22:43:00.002+02:00

Que clase de sociedade adormecida temos, que os actuais escándalos que sacuden a unha das súas institucións máis poderosas e corruptas, a Igrexa, non merecen ningún tipo de sanción pública por parte dos nosos dirixentes políticos? Que hai no interior da cabeza de tanta xente que confía nesta institución, que non lle permite observar ningún tipo de reflexión que mude o seu comportamento servil e displicente verbo da mesma?

Como o vispo desta capital de provincias pode dicir tan tranquilo sobre a polémica da pederastia, que a carne é débil e quedar tan tranquilo?

A min prodúceme noxo e repulsión non só o vispo de Lugo, senón a maioría de persoas que pertencen a esta organización, a Igrexa, Conferencia Episcopal, ou como lle queiramos chamar, porque representan a inmobilidade e a ausencia de actividade cerebral relevante. Porque dende sempre viven estreitamente vencellados ao conservadurismo, cando non ás ditaduras que matan ou mataron ás persoas que pensan de xeito distinto ao seu, ofrecendo o seu silencio cómprice.

Porque lle dan voz ao elitismo e ao fanatismo ignorante, porque colaboran nesta infatuación da culpa e do pecado, e afunden ás persoas no medo e na ignorancia de descoñecerse a si mesmos.

Tamén me dan noxo pola súa ideoloxía neofascista, e pola hipocresía coa que actúan.

Dende sempre, actuaron como ferramentas de control do individuo, polo demais coma moitas outras institucións; como organizacións represivas da liberdade da persoa, dirixindo e presidindo as principais actividades da vida en sociedade.

E falemos de sexo: reprimindo, castigando e condeando a bisexualidade, homosexualidade ou a poligamia, contribúen dende sempre á persecución e aniquilación do natural instinto das persoas. Con esta acción, provocaron que as persoas tiveran que perseguir a satisfacción destas necesidades de primeira orde, postergando a posta en dúbida da orde estabrecida noutros ámbitos(político, económico...), favorecendo a perpetuación das inxustizas e desterrando a maxia e a orixinalidade que todos levamos dentro.

A súa teima en dicir que todas as verdades da vida son mentiras, a súa iconografía e vestiario, son tan absurdos coma anacrónicos. Sinto vergoña de pertencer a unha sociedade que colabora co seu silencio en moitos ámbitos, a que unha organización así dirixa a vida de tantas e tantas persoas coma min.

O que digo non é nada novo, pero boto de menos palabras rotundas de moita máis xente.

Agardo con fonda sinceridade que o medo á morte e a inseguridade das persoas ofreza no século vinteún unha alternativa realmente transformadora e positiva para as persoas, que convirta a vida nunha viaxe apaixoante e non nun camiño alumado pola idiotez, e que este fato de indocumentados e reprimidos sexuais non goce dun minuto máis de perdón nin indulxencia por parte de ninguén.

Comezando polo propio vispo de Lugo e polo seu tío, Rouco Varela, e demais tropa. Desaparezan do espazo público.

P.D: Desculpen a falta de orixinalidade.

P.D.:

Ao señor Anxo Lorenzo

2010-02-02T21:25:00.004+01:00

Leo con sorpresa na páxina da Secretaría Xeral de Política Lingüística: "..Iniciativas innovadoras para promover o uso da lingua galega. Os proxectos galardoados cos Premios de Innovación en Normalización Lingüística destacan, principalmente, por promover o uso do galego a través da introdución do audiovisual nas aulas, do achegamento ás novas tecnoloxías e da posta en valor do multilingüismo. As iniciativas gañadoras botan man de diversos medios, como campañas de difusión, blogues, obradoiros, teatro radiofónico e mesmo festivais escolares de cine, entre outros. Así mesmo, todas elas se caracterizan pola súa colaboración con diversas entidades culturais, asociativas, empresarias, deportivas etc..."

Ninguén discute o plurilingüismo como principio para a aprendizaxe das linguas. Pero a xente que alí estaba, con maior ou menor acerto, que supoño eu que houbo de todo, fundamentalmente o que puxo en valor foi o uso do galego na educación, sinalando a necesidade de fomentar o seu coñecemento e de afondar en novas formas de traballar coa lingua galega, especialmente a través dos proxectos galardoados.

Resulta sospeitoso que as informacións se modifiquen ao gusto de quen as emite. Mellor dito: non resulta sospeitoso, resulta patético e vergoñento.

Eu estiven alí, lin varios proxectos, e o acento que se pon en todos eles é a importancia de fomentar o uso do galego, niso si que destacan a maioría.

Un vídeo da xornada realmente bo, a través dun enlace á páxina-proxecto-maravilla dos colegas(na acepción máis agarimosa e tamén literal do termo) do IES Porto do Son, representación moi activa e co proxecto que máis me gustou de todos. As caras son o que semellan ou iso din...

http://vimeo.com/9173324

En relación ao galego

2010-01-19T20:39:00.008+01:00

E ao final hai un lugar que é a escola. Un lugar onde só hai nenos e nenas que entran e saen e un día serán coma nós, cando nós xa non figuremos, imaxinemos calquera de nós cincuenta ou sesenta anos, non tantos...(dicía un uruguayo do Depor chamado Manteca Martínez preguntado pola súa pouca participación: yo acá no figuro). O feito obxectivo é que as bases deste novo decreto supoñen un retroceso evidente do idioma que corre o perigo de desaparecer, podendo engadir que o castelán e o inglés atópanse lonxe dese risco. Pero non sigamos coas obviedades. É manifesto que existe na opinión pública e na opinión publicada un posicioamento político previo que condiciona os xuízos que sobre a cuestión se fan; é normal, coma calquera asunto relacionado coa vida en sociedade, a ideoloxía determina en grande medida o achegamento a unhas posicións ou outras. Podemos afirmar sen risco de enganarnos que hai un partido de dereitas que non posúe sensibilidade dabondo polo tema da lingua e por outros moitos, fundamentalmente os vencellados ao eido cultural, e tradúcese en que estes aspectos non importan moito á sociedade galega, ou ben é unha sociedade bastante desinformada, co grao de inconsciencia que iso provoca. A realidade é que sobre as bases dun plurilingüismo que ninguén pode discutir que é o enfoque axeitado para a aprendizaxe dos idiomas(aínda que a formulación do mesmo resposte a criterios electorais afastados da preocupación pola educación, ou que a posta en práctica do mesmo en relación ás linguas estranxeiras non é realista, viable nin desexable), o galego diminúe obxectivamente a súa presenza na educación de levarse adiante o futuro decreto, entre outros aspectos tan lamentables coma que un goberno derive nos pais as súas responsabilidades no tocante a preservar o patrimonio lingüístico e cultural dun país, un xeito de interpretar a realidade que por riba de consideracións políticas, é resultado da despreocupación que unha parte moi ampla da sociedade galega sente respecto ao idioma, triste realidade que non debemos esquecer. Pero hai máis. Hai tamén un problema de alternativas no presente e houbo un problema de habilidade política no pasado recente. A confrontación directa non é o camiño, xa vemos a virulencia que desataron na dereita e nas organizacións que ben saben onde teñen a man dereita, iniciativas e actitudes viscerais por parte do bipartito no tocante ao idioma, especialmente por parte do nacionalismo, unha percepción de suposta imposición idiomática(manda carallo) que non se soubo ou non se puido contrarrestar. O liderazgo e a cobertura mediática que reciben certos grupos ou asociacións, concretamente a Mesa pola Normalización, non axuda tampouco a que sectores da sociedade galega reaccionen e abandoen a súa inacción, interiorizando a gravidade dun problema que require algo máis que axitar unhas bandeiras polas rúas ou establecer diálogos de xordos na televisión sen algo orixinal que aportar, sen que isto estea mal, porque de feito é preciso, pero non abonda. De seguido se plantexa outra cuestión: se unha persoa coma Feijoó pode gobernar Galicia e o máximo expoñente da defensa do galego pode ser Carlos Callón, a lectura é aterradora: que referentes posúe Galicia entre a xente nova? Onde están os individuos representativos que sexan aceptados pola xuventude que dentro duns poucos anos terá a responsabilidade de decidir sobre o futuro galego? Eu boto de menos xente brillante que trascenda coa súa actividade, sexa o eido que sexa, o ámbito local ou autonómico, e se convirta nun verdadeiro exemplo pola súa actividade. No seu lugar, vexo sobre todo individuos abafados pola dinámica das elites, de acadar determinados lugares, sexa o eido cultural, político, empresarial; si, xa o sei, é a vida. Pois non. Falta algo de risco, algo máis de desapego, e de rebeldía. E algunha iniciativa máis de tipo individual, afastada do proxecto: a miña sensación é que faltan iniciativas e sobran proxectos. Por riba, os medios de comunicación non descoñecen este feito, e axudan a visualizar a defensa do galego como algo propio de fundamentalistas viscerais asociados ao nacionalismo máis rancio, no canto de darlle voz a xente que posúa algo máis que o desexo de ascender postos dentro dunha organización política, e teña finalmente algo intelixente que dicir e chegue a máis xente. Xa o sei, supoño que é unha visión utópica e pouco realista. Pode ser. Pero se hai que conformarse con isto, dacordo. Eu irei á folga e manifestareime, porque así coido que debe ser, porque me avergoña ser gobernado por un fato de indocumentados, pero sigo a pensar nestas cousas, e se non hai máis cera da que arde e con isto hai que conformarse, e entón Galicia vai estar representada por personaxes tan grises e faltos de orixinalidade, non o acepto. Di Pessoa: "Me resultaría indiferente que invadiesen Portugal, siempre que no me agredan personalmente".

Corgo City: A miña verdade

2009-12-24T13:28:00.003+01:00

O Certame Terras de Chamoso de relatos ten un gañador, un chaval da zona, un bo chaval...

Nova extraída do diario El Regreso, nunha esquina da sección comarcas.

sábado 19 de DICIEMBRE de 2009 el progreso
El concurso literario Terras de
Chamoso ya tiene ganadores

redacción
LUGO. El lucense Lois Pérez
Díaz, por la obra ‘A miña verdade’;
y el moañés Xosé Daniel
Costas Currás, por el poemario
‘O delicado cheiro de Aumaxab
Marma’, han logrado el primer
premio de relato y poesía, respectivamente,
en la categoría de
adultos del certamen Terras de
Chamoso. El jurado del concurso
literario convocado por Arumes
do Corgo dio a conocer ayer los
trabajos premiados de entre las
70 obras presentadas, 39 de ellas
en relato corto y 31 en poesía.
El acto de entrega de premios
se celebrará el día 26 en el centro
sociocultural de O Corgo, a partir
de las nueve de la noche.

http://www.youtube.com/watch?v=4ELjbUGEZjc&feature=related

Mención especial para A Distancia

2009-11-08T10:18:00.004+01:00

En Abelleira, sendo as 16.00 horas do día 26 de setembro de 2009 reúnense os membros do xurado do IIIº Certame de Relato Curto "A Orola", organizado pola A.C.R. Ponte Vella de Abelleira.

O xurado formado por:

Dona Caridad González Cerviño(Presidenta do xurado e Presidenta da Comisión de Cultura, Educación e Patrimonio histórico-artístico da Deputación da Coruña).
Don Xosé Manuel Sande Chouza (Mestre e xornalista de La Voz de Galicia).
Don Xosé Antonio Formoso Lado(filólogo)
Don Antonio Priegue Leis(secretario do xurado, con voz e sen voto.

Despois de comentar os relatos e deliberar sobre os mesmos o xurado decidiu por unanimidade:

Conceder o premio como gañador ao relato presentado baixo o lema "Axóuxere". Unha vez aberta a plica correspondeu a autora Rocío Leira Castro co título O ALPENDRE DOS MEUS SOÑOS.

Así mesmo, o xurado quixo facer unha mención especial ao relato A DISTANCIA de Lois Pérez Díaz.

Sendo as 18.00 horas levantouse a sesión e redactouse a presente acta da cal como secretario dou fe.

En Abelleira, 26 de setembro de 2009

Galicia Bilingüe: Borges, os caníbais e Stevenson

2009-10-20T20:32:00.005+02:00

Non todas as palabras do título pertencen á mesma caste: Galicia Bilingüe, a asociación, non debería figurar nunca ao carón de Borges(non as noces, senón o arxentino), os pobres caníbais da Polinesia e o Stevenson, pero permítanme que o deixe así sen máis para agora amosarlles o que sen dúbida algunha constitúe un "didáctico" e "respetuoso" exercicio de intolerancia cara a miña persoa por parte desta asociación veciñal galega( ao seu pesar), a partires dun correo recibido na escola onde traballaba hai dous anos, e que por puro diletantismo me decidín a respostar, sen agardar ser requerido de novo por dita asociación, en claro estado de desenfreno brasileiro, pero que deixa ben claro o nivel de fondura intelectual deste colectivo aldraxado nos seus dereitos, sempre á fronte da vangarda intelectual(ou tan só sempre á fronte, máis ben).

Agardo saiban perdoar certa inocencia na argumentación pola miña parte, aínda non revisara de xeito adecuado o tema idiomático, agora tampouco son un grande experto, pero daquela escribírao a título individual, dende a perspectiva dunha persoa que traballaba de mestre substituto e lía por azar aquel correo; admiren tamén a prosa fluída e erudita, ancorada na reflexión calma e no trato respetuoso dos responsábeis de Galicia Bilingüe. Sen máis, velaí van os correos:

Correo 1, lido na biblioteca da escola unha mañá do 15 de Abril de 2008:

----- Mensaxe orixinal -----
De
info@galiciabilingue.es
Data
Mon, 14 Apr 2008 16:38:49 +0200 (CEST)
Para
undisclosed-recipients
Asunto
Conferencia Galicia Bilingüe
Estimados Señores:En un archivo adjunto les enviamos una carta de invitación para asistir ala conferencia que Galicia Bilingüe celebrará el próximo viernes, día 18,a las 20.00 horas, en la ciudad de Lugo (Gran Hotel de Lugo). También lesenviamos una presentación en Power Point con imágenes de nuestrasanteriores conferencias.Un saludo de Gloria Lago, presidente de Galicia Bilingüe.

Resposta do mestre substituto Lois Pérez, ás 13:55 da mañá do 15 de Abril de 2008:

Estimad@s membros de Galicia Bilingüe(á atención de Gloria Lago, presidenta de Galicia Bilingüe):

Diríxome a vostedes para comunicarlles que non asistirei a dito acto que a súa organización celebra. Malia iso, quixera manifestarlles os motivos para non facelo:

1. As ideas que vostedes promoven, por riba de achegarse a posicioamentos anticonstitucionais, parten de supostos que na realidade non se dan, isto é, unha suposta marxinación do castelán e un hipotético dereito vulnerado a elixir que non é tal. Tod@s temos dereitos, pero tamén temos obrigas, de natureza constitucional.

2. Pensar ou o que é peor, querer facer pensar aos demais, que o galego e o castelán están en igualdade de condicións con respecto ao seu uso por parte da poboación, neste caso a comunidade escolar, iso é unha infamia.

3. O bilingüismo é un feito fácilmente corroborable en Galicia. Agora ben, o uso dun e doutro idioma, e as dificuldades para o seu uso non son as mesmas nunhas zonas que en outras, se ben a nivel estatístico, o estudio da situación idiomática informa que o uso do galego é moito menor que o do castelán, e que evidentemente atópase en claro retroceso e desvantaxe con respecto ao castelán en moitos ámbitos sociais.

4. A súa organización agocha unha ideoloxía política determinada que, ao abeiro de determinadas problemáticas de ámbito estatal(concretamente, o País Vasco e Cataluña) que un determinado Partido tenta promover como asuntos de capital importancia, pretende trasladar de xeito análogo a Galicia, cando obviamente iso non se corresponde coa realidade.

5. Non me interesan as xuntanzas de xente que o último que pretende é resolver os problemas reais da cidadanía, senón plantexar problemáticas de natureza política, transformándose en sinxelos voceiros de formacións políticas e non en membros con capacidade propia para pensar e movilizarse.

6. Non me interesan as xuntanzas (como a que a súa organización celebrou en Vigo, de xeito suntuoso por certo) na que se descalifica a distinguidos membros da comunidade cultural galega tan só por non defender posturas como a súa, e posuír ideoloxías distintas.

7. Galicia Bilingüe pode ubicarse no imaxinario colectivo, á mesma altura doutras organizacións que até hai ben pouco tamén saíron á escea pública e que axiña como naceron, pronto se esvaíron misteriosamente. Poñamos algúns exemplos: Manos Limpias, Agua para Todos...etcétera, lémbranse?

8. O idioma, neste caso o castelán e o galego, son fonte de riqueza, un xeito de intepretar a realidade, legado cultural dos nosos devanceiros, nexo de identidade, e o seu uso non é antagónico, senón complementario(xunto coa aprendizaxe doutros idiomas, cantos máis mellor), e isto fai medrar ás persoas, e achégaas a plenitude persoal, que as pon no camiño de ser cidadáns mais capacitados para decidir, para saber, para actuar...Para vivir mellor. E teñen que saber que o feito de que vostedes non compartan a importancia por igual dos dous, ou a discriminación histórica dun deles, isto é, o galego, non significa que as institucións non teñan que cumprir coa súa obriga de defender o propio patrimonio lingüístico e cultural, tentando discriminar en positivo o uso do mesmo, sen negar a importancia do castelán, que por suposto a ten, tanta como o galego. Pero o punto de partida non é o mesmo.

9. Cando de verdade teñan propostas coherentes que ofrecer á cidadanía, cando menos, falaremos.

Atentamente, Lois Pérez Díaz , mestre substituto 33337051-T

Correo recibido ao día seguinte por parte da asociación Galicia Bilingüe, xa dirixido directamente á miña conta de correo:

Señor Lois Pérez:

Dicir que as nosas propostas son inconstitucionais amosa un notable graode ignorancia (niso compite con Manolo Rivas, que non le do que fala). E iso que a xurisprudencia do TC parécenos verdadeiramente disparatada - ten párrafos memorables, a parte de non ter nin idea do que é 'centro de gravidade' en Física - no que atinxe á STC 337/1994, xa que di o que a CE dí o que claramente non di (compartimos o voto discrepante de Diáz Eimil eos criterios que sostiña de aquela o TS). No resto debería vostede informarse das nosas propostas, e no que atinxe a que somos instrumentosde certo partido político fai que a sua catadura moral sexa consideradacomo ben baixa por nós. O punto 8 do seu correo encaixa perfectamente conque propón GB, e desde logo non coa presente normativa lingüístcia deGalicia. As linguas non teñen dereitos, e os cidadáns deben ter dereito aempregara a que queiran ( e a aprender a que queiran, mesmo estamos encontra da obriga do deber de saber castelán, que, por outra parte, é undeber imposible de esixir ou de sancionar aos 'infractores'). Estude as políticas lingúísticas dos países democráticos: todas están, com matices,baseadas nas propostas de GB, e ningunha se achega ás que se levan a caboen certas rexións de España. Desde logo, é un problema que haxa mestres con ideoloxías totalitarias no ámbito lingüístico, e tamén certo grao deignorancia: é un risco para os seus alumnos, aínda que tales especimens abondan no sistema educativo, e non só na rede pública. Así saen alumnos, compunxidos, que din que non son quen de falar a súa lingua propia e barbaridades coma esa (curioso que alguén non saiba falar a súa propia lingua: os mudos seica).Mellor que non vaia a nosa conferencia e aproveite o tempo para estudar, mestre substituto, aínda que algo aprendería, sonbre todo en materia de dereito comparado. Máis que nada para non dicir disparates ou manipular a realidade ou as propostas de outros. Saudiña.

Correo enviado por min, o mestre substituto(daquela), na mesma semana:

Obviarei o de estimados:

"Ideoloxía totalitaria", "ignorancia", "compite en ignorancia"...Que máis podo engadir? Comprobo non sen indiferenza(isto é, con indiferenza) a linguaxe que vostedes manexan para contrastar as súas ideas coas miñas. Non dubido do seu coñecemento do dereito, pero semella sensato pensar que o tema da lingua require algo máis que o coñecemento do dereito...Diversas formas da sensibilidade. Engaden que compito en ignorancia con Manuel Rivas: as súas palabras énchenme de satisfacción, pois non agardaba eu na mañá de hoxe recibir loubanza semellante. En canto ao de "especimen", tan só engadirei que se escribe con til( espécimen ou espécime) en castelán e en galego, e deberían coidar a ortografía indistintamente do idioma que usen. En canto ao significado do termo, totalmente dacordo, engado: ser, exemplar coas características principais que definen a unha determinada especie.

Neste punto, penso agora en Herman Mellville, o autor de Moby Dick(hai edicións fantásticas en castelán e en galego, de feito, en case que calquera idioma no que se sintan aldraxados), que embarcou polo Índico e logo desertou indo a parar a unha illa das moitas que na Polinesia son. Alí, topou, coma min, cunha tribu de antropófagos(forma culta de caníbais) que o acolleron, ao contrario que vostedes, con fondo respeto, antes de que liscara dalí.

"...mesmo o dereito a non saber castelán..." Ben, aquí coido que non se poden facer afirmacións tan lixeiras, e remítoos ao punto central do meu anterior correo: a lingua, por riba de ser un determinado xeito de expresarse, constitúe un legado cultural que vostedes son incapaces de valorar, e soster posturas como as que vostedes refiren na súa carta, é case que alinearse co todo e coa nada; por suposto que hai moitos dereitos que se poden defender, así poderiamos defender o dereito a non ir á escola tamén, ou o dereito a saltar os semáforos en vermello..A viaxe a ningunha parte. Aquela película do Fernán Gómez(excelente) ou o disco de Bunbury(do mesmo nome) na que os cómicos vagaban polos pobos sen rumbo. É unha boa metáfora do lugar a onde vostedes se dirixen: a ningunha parte. Pero gostaríame insistir nun punto básico: o feito de que vostedes non teñan a preocupación dabondo pola conservación dalgo que trascende o que é unha lingua, non implica que as Administracións non teñan que estar na obriga de preservar un patrimonio que forma parte da esencia dos que aquí vivimos(dalgúns, por outra parte) e que conforma un patrimonio de todos de calquera xeito. Iso non exclúe o coñecemento do castelán, eu non estou defendendo prantexamentos extremos, pero a discriminación en positivo do galego é unha medida necesaria e pertinente. Os cidadáns, na medida en que se atopan nun lugar onde teñen a sorte de posuír dúas linguas(cando menos), están en disposición de gozar e de usar un patrimonio cultural inmenso, aprender a valoralo, para poder decidir dende o coñecemento e a sensibilidade pola lingua, polo que comporta, para gañar en calidade de vida. Iso non se consigue do xeito que vostedes promoven, baixo un bilingüismo tan indeterminado que abonda con ingresar no seu foro, para saber de que están a falar, a aniquilación. A liberalización xa ten outros terreos, onde por desgraza, se reproduce o que acontecería co idioma: o grande come ao pequeno, e o último que peche a porta.

Reclaman vostedes un suposto paraíso idiomático(xa sabemos a que conduciu o bilingüismo armónico, verdade?) no que cadaquén elixe en liberdade, coma quen fora mercar froita. Estabrecen un decálogo no que, polo visto, a ausencia de posicioamentos mais explícitos é unha constante, e por riba, en cartas coma a que tiveron a ben facer para respostarme, caen nos tópicos e en sentenzas de tribunais, cando o que se lles pide é que razoen, e a poder ser, emitan argumentacións..

Ah, agora xa o entendo, son vostedes borgianos. Defenden o esquecemento(do idioma neste caso) coma unha manifestación complexa da memoria.

P.D.: E que hai do dereito ao islandés, refírome ao dereito de mexar en territorio islandés?

O elefante de Belavista: summer edition

2009-07-28T00:45:00.003+02:00

Crésida, Desdémona, Julieta, McBeth, Ofelia, Titania, Rosalinda, Viola, pensaba Amalio Portasueiro, durmido. Logo Yoli, súa dona, Yolanda Crasende, segundo rezaba nos arquivos da "Asociación Teta de Leite", espertábao. Amalio Portasueiro gostaba daquel cerimonial polo cal espertaba a unha nova vida, a un novo día: as unllas lacadas e ben longas dos pés de Yoli rabuñábano dende os nocellos até chamar a outros lugares máis prohibidos. Amalio, bo estudoso de Pavlov, ben sabía o que significaban aqueles acenos da Yoli, ah, os prácidos domingos. Logo, sen rematar de lembrar a novena das oito musas de Shakespeare ao tempo que Yoli se quentaba e pensaba en Alain Delon ou Juan Pardo, Amalio despregaba a súa torpeza riba da Yoli; tamén acontecían cousas misteriosas. Pero cando Amalio quentaba o café velaí estaba: o elefante. O seu elefante, ao outro lado do xardín, o belvedere que presidía a paisaxe da Urbanización Bela Vista. Amalio Portasueiro aínda lembraba a visita a Mármores Adrio, e a ollada perdida daquel chaval de Rábade cando Amalio, quitando a pipa da boca e acenando cos brazos, cos ollos fitando o infinito, lle explicaba aos marmoristas que formas descoñecidas tería que ter o paquidermo, un elefante de pedra e mármore a tamaño real que simbolizara a nostalxia e a tradición heráldica dos Portasueiro, descendentes segundo Amalio dunha familia da nobreza hindú, trasladada a Londres no século XIX, e que tomara sangue galego cando o bisavó de Amalio, nunha reunión de veteráns do exército inglés se encaprichara coa criada dunha elegante señora de Mirror Road. En tanto aquela dona inglesa acariñaba a súa palatina de raposo ao tempo que quitaba uns guantes finos de seda, o bisavó de Amalio, perdendo o hipo e a partida de bridge, reparara naquela mulleriña de formas redondas e ollos rechamantes. Logo todo fora seducir. Así que era domingo e Amalio, pensando na novena musa de Shakespeare e na liga de fútbol, recollera o Marca que repousaba ao pé da porta. Yoli asomou pola fiestra e, imperial, co secador na cabeza e asomando un peito polo camisón,sentenciara: "Ami, xa lle refulxe a merda ao Paquiño dende o monte Segade. Dálle unha auga!!" Amalio, con verdadeira actitude shakesperiana, sacando o cigarro da boca, o café fumeante, batín e zapatillas do mercado da Frigsa, respostara: "E quen máis que eu, só eu, pode saber que é o inferno?" Logo duns intres coas mans apuntando á fiestra, Amalio collera a mangueira e a escaleira do garaxe, saíra ao xardín e logo de acariñar ao seu elefante, lavárao coma quen lava un Ford fiesta. Máis tarde, a tranquila lectura do Marca dacabalo do paquidermo, o pensamento distraído, o paxaro fuxido da cela do sultán, as persecucións polos labirintos do xardín detrás das súbditas, secar o río que levaba a Babilonia, dirixir un exército, matar trinta mil homes, durmir no deserto, ollar cara as casas dos seus súbditos da urbanización, acariñar a pixa vendo facer jogging por diante da casa á filla do construtor viciño , pero sempre o paxaro, aquel paxaro de prumas douradas que escapara da cela, que se negara a falar, a tristura do sultán, o soño da súa filla inundando de mexos Asia enteira, motivo polo cal a mandara casar cun príncipe lonxano, o misterio do neto do sultán, que de pequeno fora visto mandar de xeito espontáneo sobre oito pequenos nun xogo infantil, un desobedecérao e mandárao azoutar, así soubera o sultán que a súa orde de mandar asasinar a calquera fillo nado do ventre daquela filla maldita non fora cumprida, os pronósticos da xornada no Marca, o reino, o seu reino, terra fértil, o elefante, o seu elefante, zas, zas, eu ordéoche, zas e zas movendo os brazos riba do elefante... A aqueloutrada faciana do panadeiro ollando cara o Amalio. Pode que Amalio dixera bos días. Pode que o panadeiro non dixera nada. Pode que Amalio fora naquela mañá o sultán da Antiga Delhi. Namentres o panadeiro se alonxaba dándolle á cabeza, Amalio pensaba en...Porcia, era Porcia. Crésida, Desdémona, Porcia, Julieta, McBeth, Ofelia, Rosalinda, Titania e Viola. As nove musas do Shakespeare. Yoli cociñaba o xantar na cociña. Era domingo.

http://www.youtube.com/watch?v=Lp4ONsrlhzc Bruce, na autopista treboenta, especial por moitos motivos, pero sobre todo por un...

A chave

2009-07-22T01:35:00.002+02:00

Hoxe quería escribir unha historia, pero ultimamente non me sinto capaz, quería escribir unha historia na que dous chavales de Antas de Ulla duns vintedous anos decidiran vir a Lugo ao San Froilán, non sei, supoño que sería unha historia que escoitei un día de domingo desaiunando con dous amigos meus, antes de ir botar un partido de fútbol en pleno verán. Sí, definitivamente, a miña intención era escribir unha historia así. Un dos dous rapaces desta historia, de nome Xosé Manuel, chamaría ao seu primo, Damián, un chapista do barrio da Piringalla, un tipo capaz de vivir dous anos en Viveiro coa súa muller, e deixala pechada na furgoneta do taller ao tempo que él, vestido co mono azul, tomaba unhas copas no pub de moda ás dúas da mañá. Damián sentiría unha fonda ledicia ao recibir a chamada de seu primo máis novo, o Xosé Manuel, e sabendo a intención del e do seu amigo de querer saír por Lugo no San Froilán, él accedería a deixarlles a chave do piso para que dormiran na súa casa a fin de semana, posto que Damián aproveitaría a festividade para marchar á vila coa súa muller, natural de Castroverde. Xosé Manuel e o seu amigo, de nome Marcos, Marquitos, Marquiños, Marqui, collerían un bus para Lugo e chegarían o sábado pola noite á estación de autobuses, onde decidirían coa clásica présa por se embebedar pedir catro cubalibres cada un no espazo dunha hora. Alí, comezarían a dicir incongruencias sobre o feito de embebedarse, farían o bruto ao ver pasar pola rúa a dúas chavalas dun ciclo de perruquería que camiñaban cara a zona da festa, e alucinarían ao ver a dous indios con sombreiro pedir un café con leite. Esa historia, seguiría co paseo entre as barracas até un bar e pub dun amigo de Damián, o lugar onde tería deixado a chave para que a recollera seu primo. Unha vez alí, e logo de intercambiar unhas palabras co amigo de seu primo, tomarían outras catro copas cada un e recollerían a chave, e logo chimparíanse á noite deambulando polos pubs e bares ateigados do centro, vomitando nun lavabo, tentando ligar con dúas mozas que atoparían na Praza do Campo, cegas perdidas coma eles, sen obter os resultados agardados polos dous aventureiros. Xosé Manuel, algo quente, diríalle ao Marcos, Marquitos, Marquiños, ou Marqui que tiña que ir urxentemente ao baño, e entón entran noutro bar. Alí, Marquiños entreteríase agardando vendo como dous rapaces con pinta rara falaban de revolución, e él pensaría nun Ford Escort ben preparadiño con turbo que tiña un amigo da pandilla, aló en Antas de Ulla, que seica o puxera a cento cincuenta por hora coas luces apagadas. Xosé Manuel pola súa parte, e en tanto facía cola no baño, vería como unha rapariga ben nova se atopaba vomitando suxeitada por dúas amigas na porta do baño de mulleres; sentiría unha grande excitación ao ver de esguello o escote da afectada mulleriña así como ao intuír a tea dun tanguiña ben sedutor, cambaleando caprichoso por riba do pantalón axustado. Xa no interior do baño, Xosé Manuel decidiría trocar a súa intención de botar unha mexada coa que aliviarse, introducindo un segundo elemento aliviador: unha boa e transgresora palliña que calmara aquela excitación de había uns minutos, tamén pensaba Xosé Manuel, a súa loucura particular, que carallo, era o San Froilán, non se viña a Lugo todos os días, e así tentaba concentrarse ollando cara o espello no escote da rapariga que se atopaba tan mal aló fóra, no corredor, e de paso, a imaxe fugaz dun Ford Escort, o mesmo no que se atopaba a matinar na barra do bar o Marquitos. E sen querer que ese fora o último pensamento antes de correrse, lamentabelmente foi o último, detalle polo cal o Xosé Manuel non sairía moi contento do baño. Tomarían algo máis alí, e catro rapaces de Albeiros ofreceríanlles unhas ostias logo de que se lles caera unha copa por riba da cazadora dun deles. Algo saturados polos excesos e polo medo de apañar uns paus, xa eran as seis da mañá, os dous aventureiros decidirían coller o camiño da casa, pedindo un taxi. O tipo do taxi falaríalles do mal que ía a xente esa noite, e dun amigo seu que un ano, cando o taxista era novo, estrelara o taxi na fachada dunha sucursal bancaria da Praza de San Pedro, e logo saíra do coche e seguira de festa até que o detivera a policía. Finalmente, chegarían ao fin ao piso do Damián, no barrio da Piringalla, nun edificio de recente construción. Subirían no ascensor, e logo de abrir con dificultade a porta, entre gargalladas, camiñarían até a cociña, onde con algo de fame explorarían a neveira: catro cervexas, un par de iogures con marmelada, algo de xamón, iso antes de se decidir por uns chourizos envasados e coller catro ovos e fritir todo xunto en aceite fervendo, enchoupando toda a cociña de graxa, entre agradabeis recordos da bebedeira, animaladas en voz alta, incluída a palla que Xosé Manuel se fixera pensando finalmente no Ford Escort do amigo de Antas, coche do que falaran no traxecto en bus cara Lugo, feito que explicaría a coincidencia no pensamento dos dous rapaces, coincidencia confesada polo Marquiños, metendo chourizo na boca coma un morto de fame e bebendo cervexa coma se fora rematar o mundo aquela mesma noite. A continuación, Xosé Manuel camiñaría cara o baño a mexar, advertido previamente por Marquiños de que desta volta non se palleara. No corredor, cruzaríase de esguello coa silueta dunha rapaza que entraba nunha habitación do piso. Será outra amiga da muller de meu primo, ou unha irmá da muller, que carallo máis ten, pensaría Xosé Manuel. Ao tempo que Xosé Manuel tiña pensamentos deste tipo, Marquiños atoparíase rematando os chourizos e os ovos fritidos, erguendo cara o balcón e reparando nas luces encendidas dunha cociña noutro edificio calquera, nos zapatos e na lavadora, cousas deste estilo, antes de decidirse a camiñar cara unha das habitacións para durmir. Entón, ao abrir a porta dunha das habitacións e acender a luz, vería con arrepío e sorpresa a unha muller cos ollos saíndoselle das órbitas e totalmente espida berrando debaixo do cobertor e a un home con trazas de chamarse Sito, cagándose en Cristo, chaval, que te mato, me cago na Virgen, cun peito ben poboado de pelo e de mala ostia. Aparecería o Xosé Manuel pola porta, tu quién eres, joder? E entón o fulano, xa erguido e cagándose en todo de novo, tirando sen querer un bote de colonia ao chan, mecagón...Vos fulmino, fijaros bien, fillos de puta!! Entón tería lugar unha torpe conversa, na que Xosé Manuel diría que era primo do Damián o chapista que lles deixara a chave para saír no San Froilán, e Sito, o auténtico animal en pelotas e inquilino ofendido daquela casa diría que o Damián vivía no terceiro esquerda, non no dereita, e que os mataba igual, e entón Xosé Manuel, vendo perigar os seus fuciños sacaría a toda velocidade a chave e diría que abrira con ela, que foran mirar se pensaba que mentían. De seguido, tería lugar a escea estrela da historia, na que o Sito espido, o Marquiños pálido do medo pero aínda cun anaco de chourizo fritido nunha man e os fuciños cheos de graxa do ovo fritido e o Xosé Manuel cun bote de cervexa na man comprobarían como a chave que seu primo lle deixara, abría a porta do terceiro esquerda pero tamén a do terceiro dereita. Pasados dous días, saberíase que o construtor, un home adicado ao gando que levaba a contabilidade da construtora nunha libreta coa figura de Lucky Lucke, e nun xesto de excesiva confianza a un encargado de obra, deixara nas súas mans a elección das pechaduras, e que un erro fortuíto provocara o grave malentendido. A frase remataría cunha frase xenial relativa ao azar, a chave, o destino e o San Froilán, pero síntome incapacitado para facelo, polo cal mando a historia ao carallo. Por certo, a historia é verdadeira.

http://www.youtube.com/watch?v=dv1bM0pp_o4&feature=PlayList&p=2ADEF787BBBA2177&playnext=1&playnext_from=PL&index=61

Keith Richards, amosándonos a actitude debida

Dylan e Peter Buckley: alegato pluriforme do rock

2009-07-02T01:20:00.009+02:00

Xullo de 2009. Parc Central Hotel, en Central Park, 2:00 da mañá, na Séptima coa 56, New York. Recén chegado da noite do Greenwich Village, que dicir, visión descomunal dos arañaceos da cidade, procedo á seguinte reflexión entre as bucinas ao lonxe, que carallo, Niullór, un español en Nueva York de Los Rebeldes, Peta en Nueva York de Lorca:

Explícome. Estaba a matinar escoitando "This dream of you" de Bob Dylan en cousas diversas e en apariencia inconexas. En primeiro lugar, afondando na letra de Estadio Azteca de Andrés Calamaro, porque de que fala Estadio Azteca? "...Prendido, a tu botella vacía, esa que antes, siempre tuvo gusto a nada. Apretando los dedos, agarrándole, dándole mi vida,a ese para-avalanchas...Cuando era niño, y conocí el estadio Azteca, me quedé duro, me aplastó ver al gigante, de grande me volvió a pasar lo mismo, pero ya estaba duro mucho antes...Dicen que hay, Dicen que hay, un mundo de tentaciones, también hay caramelos con forma de corazones...Dicen que hay, Bueno, malo, Dicen que hay mas o menos, Dicen que hay algo que tener,y no muchos tenemos...y no muchos tenemos...Prendido, a tu botella vacía, esa que antes, siempre tuvo gusto a nada." Cuino Scornik, co-autor da letra, mexicano de nacemento e arxentino en adopción, ten referido que as frases correspóndense cun paseo nocturno nas inmediacións do egrexio estadio, polo visto nunha situación persoal e fisiolóxica hostil, paseo no cal a silueta da enorme construción provocaría unha sorte de impacto catártico relacioado co desamor, imaxes da infancia pendurado ao valado do campo na celebración dun gol( ao paraavalanchas), a deambulación solitaria polas rúas do México D.F. , en combinación cunha mestura de guitarra acústica e española, baixo, caixón e piano nun ritmo moi propicio, e algo máis, que como dixera o poeta, ninguén sabe o que é, pero que é o máis importante.

Calquera que por curiosidade ou diletancia, ou casualidade se achegue a moitas das letras de Dylan, tamén en moitos outros (ou non tantos), incluído Calamaro, pero engadamos ao bote pronto Tom Waits ou Cohen, todos eles máis ou menos referencias obvias e de común acordo aceptadas por moitos afecioados á música, detectaría ás veces un certo hermetismo, pero cheo de incógnita e de pulsión vital: rúas, intres temporais rescatados en recordos, noite, misterio, e sobre todo, e na miña opinión que é ao que vou, o enfoque invariabelmente orixinal, o posicioamento dende o cal se leva a cabo esa escrita, a orixinal perspectiva coa que enfrontar a expresión dun determinado estado de ánimo, situación, imaxe... Na miña modesta opinión, e deixando a unha beira o asunto capital da ACTITUDE, pode que sexa este elemento, un dos eixos nos que se puidera encadrar o rock, trascendendo lixeiramente os aspectos musicais máis ou menos fieis ao propio xénero(non poderíamos negar esta presenza en cancións gloriosas tan alonxadas formalmente do rock, pero no fondo tan comprometidas nesta dirección: escoitemos ao Compay, ao Camarón na Lenda do tempo, Paolo Conte inventariando o amor, Jose Alfredo laiando nunha rancheira, Amos Milburn ou Johnny Otis no boogie- boogie, empurrando o blues ás portas do rock xa nos anos corenta neses pianos salvaxes, ou un blues- man roubando a bombilla verde dun taxi para empregala nos efectos da guitarra, e tantos outros, Santiago Auserón lembrándonos a importancia de saber que o desgaste do propio corpo é o único xeito de medirnos co lume do mundo...)

Din os rumorosos que os grandes letristas do rock foron Artaud( me destruía yo para así salvar a los demás, como Leopoldo María Panero sentenciaba en El Desencanto), Lautréamont nos Cantos de Maldoror botando espuma na primeira páxina, Ginsberg con palabras que súan directamente como apuntara o propio Dylan, Baudelaire, Bukowski e Roberto Bolaño. O enfoque. Lendo a poesía dos tres primeiros, a inclasificábel prosa do último e sobre todo, descubrindo e digámolo ben alto, reivindicando a poesía de Bukowski(...Escrutaba las rutas, la locura, la muerte...) nos poemas de Cando boto a vista atrás ou Senón tí entre centos deles igualmente excelsos, refulxe como nunca a lucidez do máis remoto sen máis, crúa e espida, experiencia sen filtro e procura da síntese, a palabra quirúrxica e incisiva, apuntando á desesperada cara as preguntas, querendo pasar por riba delas e sementando moitas outras, e en moitos intres gloriosos un pode advertir que case se puidera contemplar aquelo que nunca saberemos. E entón fala Borges: "...acaso sea eso el hecho estético: la inminencia de una revelación que nunca nos es dada" en Otras Inquisiciones. En definitiva, iso, a obstinación da persoa na procura da resposta, pero no exercicio consciente de que esa resposta non existe, no fondo esa Autopista chea de dor e de pracer, Vivir y Llorar, a importancia da viaxe en sí mesma, fixándose nas sombras do arcén...

Hai meses, durante a gala dos Premios de Teatro Radiofónico 2009, gañados por Rubén Ruibal e César Candelas pola historia dun boxeador que sempre perde, e ollando todo aquelo como espectador no Teatro Rosalía de Castro da Coruña(eu fixera a miña propia obra co Brais, coido que era unha historia ben boa), lembrei a historia que narraba Sam Shepard na crónica da Rolling Thunder Revue, como convidado daquela xira do ´72(creo), e na que se contaba que Shepard convidara ao Dylan á estrea dunha obra de teatro aínda que Shepard supoñía que Dylan non iría. Pero sí. E conta como no entreacto atopou ao Dylan nos baños cunha morea de anotacións sobre a obra que se estaba escenificando reflectidas en anacos de papeis que se lle caían dos petos. Intres antes do final da obra, Dylan tivo que ser agarrado polos seus amigos e sacado do teatro, pois comezara a vociferar na primeira fila erguéndose e dicindo cos papeis na man que non, que iso non podía ser, non casaba aquel final co seu razoamento. Que boa!

O caso é que a min gustoume a obra gañadora, a do boxeador, por varios motivos que agora non veñen ao caso, pero ademais porque me imaxinei a min mesmo coa faciana do boxeador que sempre perdía no medio do público. E de paso, un sentimento moi estrano, pois aquela gala era no mes de abril, cando se producía o relevo político en Galicia, e sentín o seguinte ao ver aquela cerimonia tan boa con aquelas luces, o teatro, a música en directo, a noite treboenta nas rúas da Coruña, chovendo, e foi coma unha mestura dun baile feliz de Scott Fitzgeraldt coa Grande Depresión e o París ocupado ao fondo dunha canción de Edith Piaf, imaxinei un teatro Rosalía arrasado e todos os alí presentes propulsados ao baleiro, incluído eu.

Idiot wind, ou porque los tiempos están cambiando de Loquillo. Lembro unha secuencia do Telexornal de hai días, no que tres políticos de distinta ideoloxía amosaban a súa opinión verbo da construción dunha glorieta. Saúdade i morriña, ea lo bés...

Pola fiestra corroboro a reflexión: dous taxistas fuman apoiados nun coche, un home durme no cartón, coches disparados e luces de cores, e noite, e misterio. Rematamos con Ireneo, sabio vispo da diócese de Lyon, Francia, no século dezaseis, que anticipou a fin do mundo no ano 2008. Subnormal.

Saúdos dende Manhattan Demoliciones Mohammed. Saúdos cordiais dende New York, despídese, Tedio Carrera. Boas noites, Milwaukee. Lembremos, como suxería Berkeley, que todo o pensado é vivido, e refírome ao Charles Berkeley, o Gordo Berkeley, mítico pívot dos Philadelphia 76Sixers. Por certo, un bo roqueiro tamén este Charles. Era.

http://www.youtube.com/watch?v=RtXwK6brRLI Estadio Azteca, de Calamaro

http://www.youtube.com/watch?v=iDirj-AvqtE This dream of you, de Dylan

http://www.youtube.com/watch?v=Q72M--DQY5Y&feature=related "situación de estupefacientes, rock, fútbol, sala de ensayo..."

O inspector Buceta: a misteriosa morte do depravado nº 3

2009-06-05T10:56:00.003+02:00

No ano 2007, A Boca da Noite, programa radiofónico da Radio galega, dirixido por Quico Cadaval, remataba as súas emisións no mes de maio. O Cadaval, naquel último programa, radiou esta modesta historia que, por ser miña, cedo a Escritos Urxentes para que sexa colgada; é dicir, cólloa do meu arquivo e publícoa eu. Un saúdo ao Monsieur Cadaval, onde queira que se atope.

Inspector Buceta: a misteriosa morte do depravado nº 3

O inspector Buceta incorporouse tapando o nariz e ollando arrepiado o aspecto daquel home, que descansaba comodamente deitado coa cabeza aberta riba da beirarrúa. A luz da lúa, silandeira, xogaba coas casas suburbanas, e algunha moza, soñadora ou alertada polas sereas mecánicas do coche-patrulla asomaba á ventá e ollaba co pulso acelerado a escea do crime e aquela cabeza chea de sangue fumeante. O Buceta pensou na tristura das ambulancias nas noites fermosas de verán, e non tivo pena daquel pobre diaño, sen dúbida asasinado e precipitado á morte por mor dalgún axuste de contas. Prendeu un cigarriño, e nunha mirada perfeitamente estudiada namorou a aquela rapaza que ollaba dende a ventá.Chamade ós da morgue, díxolle ó Facal, o seu axudante. Namentres, pola radio do coche alertaban dun estrano e misterioso suceso dúas mazás mais atrás. Quedaba preto dalí. Axiña, teño un presentimento. No coche, Facal e o inspector Buceta divagaban sobre aquela sórdida concatenación de asasinatos sen resolver: os dous representantes de fármacos que se tiraran pola ventá dende a consulta dun psiquiatra tamén morto, un ancián de Parga asasinado no medio do esterco e por riba, a desaparición dunha interminábel serie de persoeiros ilustres da literatura, mesmo a morte en estranas circunstancias dun escritor tiroteado na Alameda, que reclamara para sí o Día das Letras Galegas, fixera que as tertulias radiofónicas e televisivas, mesmo os artigos dos periódicos foran ocupados polos principais periodistas deportivos do país, e que estaban sumindo o país nun entroido surrealista, mais aínda.

Logo chegaron, baixaron co pulso acelerado do coche e accederon á zona precintada pola policía. Ningún dos oficiais fora quén de entrares no lugar do presunto crime, mais unha cheirume tétrica, lonxanamente familiar, invadíao todo. O inmobre era un vello edificio de cinco prantas, de liñas sobrias, escuro, pero sobre todo, aterrador, pois ese era o efecto que o inspector Buceta sentiu no momento en que o ollou, sabéndose diante dun momento crucial da súa existencia. Ollou a porta da entrada, díxolle a Facal que agardase alí, sacou a súa arma, que por suposto ía cargada, e adentrouse na escuridade na compaña da lanterna. O cheiro procedía, contra o que procedía pensar, da pranta baixa. Unha porta de madeira entreaberta regateaba un fío de luz e Buceta, abríndoa por completo, entrou de vagar, vixiante, preparado para disparar. Unhas escaleiras estreitas e podres ofrecían a única opción de baixar ou ficar alí, no recibidor. O inspector decidiu baixar levando un pano ó nariz, pois o cheiro era cada vez mais insoportable. Descendeu e lembrouse daquela rapaza que ollaba dende a ventá había quince minutos, e pensou que tal vez fora mellor idea ter tentado á sorte, dicirlle un par de frases inolvidables e ver como ela deixaba caer a bata e ficaba espida ao tempo que se borraba da ventá. Logo o Buceta subiría as escaleiras do edificio, febril, chegaría á porta e comprobaría que a porta estaba aberta, mais coa cadea posta. Polo pequeno recuncho anunciábase de súpeto a rapaza e dicía que se tanto desexaba entrar , tería que derrubar a porta, e logo perdíase espida polo corredor do piso, anunciando verbena cun andar insinuante. O Buceta pensou que non dubidaría en dar dous pasos atrás e logo en diante e destrozar a porta, a cadea coma un animal, botar a correr por aquel piso descoñecido na procura da rapaza e logo entregarse os dous á loucura sexual, coma dous sordomudos en tanto que o mundo ardía, ou se afundía na última guerra dos tempos para desaparecer.

O inspector voltou en sí e pensou que todo aquelo non ía poder ser si primeiro non resolvía aquel caso, saíndo por suposto, polo seu propio pé daquel sórdido lugar, demoníaco. Pensou que había moita diferencia entre saír dun edificio polo teu propio pé, coas dedas mirando á fronte, que saír coas puntas dos pés inmóviles e ollando cara o teito, en decúbito horizontal, co xuez de paz diante dos camilleiros. Así que chegou á pranta baixa e o que alí viu fixo que a náusea, a túa, a miña ou a de calquera Camus percorrera a súa anatomía. Un corredor infinito, que se perdía na escuridade, dividía a estancia nun espazo descomunal, enorme. Calculou polo pronto, centos, cecais miles de habitacións a un e outro lado daquela sorte de camiño infernal. Estranos ruídos adornaban aquel horror, mais o inspector Buceta comezou a andar. As paredes estaban cheas de frases inintelixibles, se cadra pensamentos inconexos, cunha tinta roxa que o inspector xulgou sangue. O teito estaba tamén escrito. Ollou as dúas primeiras habitacións, a un e outro lado, e berrou aturdido. As sucesivas habitacións, acollían os corpos lobotomizados do Borges, do Cortázar, do Dante, do Séneca,do Homero, do Hipócrates, do Cirlote, do Kundera, do Cunqueiro, do Castelao, dos rockeiros dos setenta, senón réplicas exactas, ficaban pendurados do teito, e equipos informáticos, funcionando, semellaban recoller a inédita actividade mental daqueles mortos. A samba, a bossa nova, o folk, os solos imposibles do Charlie Parker, toda a música mediterránea, os ritmos africanos, o blues, mesturábanse e soaban cada vez con mais forza facendo que aquelo causase case que a loucura na mente do inspector. Continuou camiñando, fregando os ollos coas mans para comprobar que non fosen delirios. Caíanlle as bágoas e sostiña con forza a pistola. Milleiros de libros, escritos literarios, teatrais, anecdotarios, amontoábanse naquel lugar, sen dúbida o mesmo inferno. Miles de mulleres de tódalas idades corrían espidas ou non e desaparecían por detrás de cortiñas que logo viraban fantasía deixando de ser realidade. Helenio Herrera, Coubertain, Kurt Cobain, historias do tango, noites que semellaban días nun mesmo segundo, o inspector puido ver en direito o seu propio enterro, e logo nacía, mais nada era seguro, todo era ilusión. De súpeto, naquel baño de irrealidade, o silencio chegou e a luz liscou. Viu unha mesa, cunha pequena luz. Achegouse e de súpeto viu unha ventá. Mirou por ela e puido ver dous homes mortos con sendas etiquetas cravadas no peito. Leu: “Augusto”, “Albanés”. Escoitou, procedente do corredor, unha voz perdida que falaba sen sentido: “Síntoo, albanés, augusto, …pobres guerreiros, nada ten sentido xa, por qué, por qué, por qué!!!!!” Logo a voz calou. O inspector Buceta achegouse á pantalla do ordenador que misteriosamente aparecera riba da mesa e leu algo que o deixou mudo:”…o inspector Buceta tremía e ollaba a pantalla do ordenador, decatándose de que a historia que estaba a ler eran os sucesos que aconteceran na súa vida durante a última hora. De súpeto, sentiu unha pistola na cabeza. Era o depravado nº 3, naquela sorte de inferno mental. Disparou, pero en tanto que a bala se alonxaba na cabeza do inspector…”

O inspector Buceta tivo o tempo xusto para reaccionar antes da última viaxe, ollou a faciana daquel pobre diaño, o autoproclamado depravado nº 3 e disparou. Os dous caían paseniño polo aire cheirento daquel lugar na procura do chan, e mesmo se adicaron un sorriso, antes de abrir a cabeza e desaparecer para sempre.

Abriu os ollos e reaccionou. O onirista Martínez mirou a monsieur Cadaval, que agardaba o veredicto daquela misteriosa visión onírica que un ouvinte tiña enviado naquel preciso momento. Logo todo acabou. A Boca abriuse máis e máis e logo aquela rapaza e eu perdímonos na noite. Unha noite escura, húmida, e quente.

P.D.: Escóitese ao tempo que se lé. http://www.youtube.com/watch?v=OE9MssyhWrM

Preguntas de Giovanni Papini

2009-05-07T23:52:00.004+02:00

Identidade. Sacar o D.N.I. á segunda. Eu identifícome...Porqué? E porque se tería alguén que identificar constantemente con segundo que cousas? Porque nos custa tanto desprendernos das nosas crenzas? Porqué? Porque a maior parte das veces os nosos propios pensamentos pensan por nós ante situacións dadas? Porqué? Cal é o motivo polo que nos introducimos nun xeito de manobrar anodinamente mecánico e preconcebido? Cal? Cal é o motivo de que moitas conversacións nos resulten tan silenciosas, que non saian do propio silencio, que non se oia máis que silencio, malia a barafunda de voces e berros? Que teño eu de especial por nacer onde nacín? Que teñen os outros de especiais por nacer noutro lugar? Cal é o motivo polo que todo nos vén explicado, polo cal se constrúe o pensamento civilizado? En que deriva o suposto pensamento civilizado? Acaso non deriva en esmagar aos de sempre? Porque os periódicos, de ideoloxías tan dispares, comparten estruturas tan semellantes? Porque se glorifica a humildade, o servilismo e o traballo? Que hai de malo en disentir? Porque pensar un día unha cousa e ao día seguinte pensar a anterior é malo? Que teño eu de mellor que o outro? Non só se trata maiormente do propio azar en grande medida? Iso é motivo para sentirse mellor, ou superior, ou máis que, ou tanto coma ou que? Alguén viu o lugar cara o que se nos di que nos levará o noso comportamento intachable? Alguén o viu de verdade? En que consiste un plan de vida atractivo? É bo ter un plan? Nese suposto, é mellor que sexa un plan de vida aprobado por unanimidade? Ou sería malo ter un plan de vida non aprobado polos demais? Que ten de malo a inacción? Ou que ten de malo ser hiperactivo? Porque non é bo drogarse, e é bo ser un infeliz na miseria pero non drogarse?Porque sempre se ve mellor concordar que rebatir? Porque sempre hai recompensas e cenorias imaxinarias nun futuro que nunca se sabe ben cando vai chegar, se facemos tal cousa ben, ou facemos estoutra? Porque hai que competir con alguén? Porque se nos obliga a competir cos demais? Porque primeiro se fan estradas e antes ou despois un tanque pasa por elas? Ten sentido facer estradas? Porque morrer de fame é tolerable? Porque unha derrota deportiva ou unha victoria é un bálsamo? Cal é o nome da persoa que inventou o tempo, a imaxe móbil da eternidade? Porque as persoas de hoxe en día saben o lugar e a hora na que se van atopar de hoxe en tres anos? Porque todo aquelo que se nos vende como felicidade, non é máis que un fodido conto chino? Porque somos educados no exclusivismo que outorga o diñeiro? Porque non se fomenta o afán por coñecer? Porque os loucos din cousas tan abraiantes? Un psiquiatra é feliz? Porque os coches teñen apariencias tan distintas? Non son todos motores con catro rodas? Porque na praia levamos bañador? Porque o gordo é tonto, ou o feo non é tan listo? Porque ás sectas non lles chamamos relixións? É máis perigosa unha secta de vinte tarados coa que nos atemorizan, ou é máis perigoso o fanatismo cristiano ou islámico masivo? Porque os governos non sancionan económicamente ao Vaticano por denostar o emprego do preservativo? Porque é ilegal queimar diñeiro? Porque hai tantas depresións? Non éramos felices traballando? Porque os homes matan ás mulleres? Onde estaba o país que ía rachar se outro aprobaba unha lei? Porque non podemos vivir sen teléfono móbil? Porque eu non podo saber de onde procede a financiación dos partidos políticos? Cal é o motivo polo que toda esa xente de traxe nunca ingresa no cárcere? Eu podo ser aceptado nun partido político no que mostre o meu desacordo? Porque tantas presas en gardar nos museos o rock, por exemplo? Cal é o motivo polo cal se se rabuña un pouco nada máis na realidade, todo comeza a feder tanto? Porque estou escribindo estas preguntas? Porque teño un blogue? Porque quero mostrar aos demais o que penso? Porque é máis razoable ter un blogue que subirse nun banco no medio dunha praza e comezar a falar? Porque está mal visto falar cos descoñecidos? Porque hai que ir serios polas rúas? Porque queda moi ben apurar o paso e ter faciana de ser unha persoa moi ocupada en asuntos moi importantes? Porque hai unha parcela que defender? De quen? Quen nos vai atacar? Que hai que perder? Que nos traerá gañar? Rápido, sempre á fronte.

P.D.: "Los libros hablaban y hablaban, pero yo sólo pensaba en el fin del mundo" Leopoldo María Panero, un dos seus primeiros poemas escrito aos catro anos.

Debut na oralidade no I.E.S. Monterroso; Concerto de Xoan Elías no Conservatorio

2009-04-28T07:52:00.005+02:00

Onte debutei na literatura(ou pseudoliteratura) oral, na oralidade. Supoño que me atopaba algo nervoso. Foi no salón de actos do I.E.S. Monterroso, convidado polos responsabeis da Área de Música e pola súa directora. Foi unha conferencia- monólogo e performance, se tal mestura existe, co alumnado de 4º da E.S.O.

O motivo da mesma era a relación da música cos medios de comunicación, si ben é certo que se tocou a literatura, o teatro, o cine, tamén a publicidade. Falouse de motosegadoras e de rebeldía, do poder misterioso da música, da imaxe e da palabra literaria para modificar os estados anímicos das persoas, das musas gregas e shakesperianas e da Terceira División, de rock e de folclore, de jazz e de baixar abraiados a pendente, da Guerra dos Mundos e de castiñeiros que son naves espaciais, da negación dun mesmo e de queimar edificios, tamén houbo teatro radiofónico, H.G. Wells, Orson Welles, o ele ápico-alveolar fricativo sonoro e o ese alveolar fricativo xordo, a importancia dunha correcta dicción ao falar en inglés, conversacións surrealistas escoitadas en pubs(ou pafetos), da experiencia musical, de afondar nun mesmo, de libros e dos primos da aldea, e tamén estivemos a escuras, con música, imaxes e un texto escrito para a ocasión. Desfilaron os nomes e facianas de moita xente, houbo algunha que outra gargallada e o que é máis importante, conservei a miña integridade física logo dunha hora e corenta minutos. Se os rapaces se aburriron, unha de dúas: ou foron moi ben educados ou disimularon moi ben. E quero transmitirlle a miña gratitude á Carme Sarmiento e ao Rodrigo, pola súa xenerosidade. Tamén ao alumnado que asistiu ao acto, pola súa actitude e por deixarse levar sen medo, con respeto e humor.

Concerto do Xoan Elías: os regueiros do talento

Á noite, no conservatorio, deixou o seu arrecendo xenial un pianista académico, excelso, novo, brillante, tantas cousas que se esgotan os adxectivos: un pianista e músico con maiúsculas chamado Xoán Elías Castiñeira, alumno aventaxado de Granados e demais figuras senlleiras da música clásica e universal. Pezas de Beethoven, Mompou, do propio Granados e Albéniz resoaron no auditorio do Conservatorio Lucense facendo tremer os miolos dos que puidemos asistir. Foi grande. Evidentes e tamén agochadas eran as alertas de atoparse ante un fenómeno do piano, que nas súas mans semellaba unha autopista do talento. A miña sensación foi semellante á dun analfabeto escoitando un conto de Borges: percibes que estás asistindo a algo moi grande, pero non sabes de onde procede tanta grandeza; intuín o infinito da dedicación, da disciplina, do método e da exercitación, e sentín vertixe; ademais vin a un rapaz delicadamente culto e pedagóxico co heteroxeneo dos seus ouvintes. E vin que aquel rapaz co que compartín pasaxes da miña infancia está a facer realidade algúns dos seus soños polo mundo adiante. O xoves, no Teatro Jofre de Ferrol, ás oito do serán, Xoan Elías actuará como convidado especial da Filarmónica Galega. Noraboa, Xoán!

A segunda mellor historia da Historia

2009-04-25T16:34:00.002+02:00

Un escritor bota toda a súa vida escribindo libros que ninguén lé, para o cal perde o contacto coa realidade, feito que seguramente o incapacitará para escribir algo interesante. Sesenta anos despois, unha editorial descoñecida publica un libro seu que se convirte en éxito mundial, a través de cousas que os seus amigos foron apuntando. O libro titúlase "As súas mellores frases" Na primeira páxina, o libro comeza do seguinte xeito:

"Frase 1. Nunca fun un gran aforista.

Frase 2. Case nunca."

(...)

A mellor primeira historia da Historia podería ser esta de Philip K. Dick: "En una sociedad devastada por la Guerra de Hidrógeno la joven doncella se dirige a un zoológico futurista y tiene relaciones sexuales con varias formas de vida inhumanas y deformes en las jaulas. En este particular sentido es una mujer que ha sido formada con los restos de los cuerpos dañados de varias mujeres, y tiene relaciones con una alienígena, ahí en la jaula, y después aplicados sobre la mujer medios de una ciencia futurista, concibe. El niño nace, y ella y la alienígena en la jaula luchan para ver quién se queda con él. La joven mujer humana gana, e inmediatamente devora a su progenie, pelo, dientes, dedos y todo. Justo después de haber terminado descubre que el bebé es Dios."

PD: Documento francamente emotivo polo cal comprendo mellor a que clase pertencía Pappo...

http://www.youtube.com/watch?v=pwuht1T3zmY&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=uSI17FRE9LY&feature=related

O té de Inocencio

2009-04-17T10:39:00.005+02:00

Saín da casa do meu amigo algo alporizado. El é veterinario e andivo a tolearme a cabeza con loucuras, díxome que nunha viaxe que fixo hai pouco á India mercou un mono. Chamoulle Inocencio, na lembranza dun compañeiro que tivemos na escola. O mono Inocencio aterrou en Santiago de Compostela cun forte catarro, e pasouno mal en Lugo os primeiros días. O meu amigo veterinario ten tamén catro cans e tres gatos, un loro, unha tartaruga e unha peceira. Vive só. Pero isto non é o que me alporiza, pois penso naquela cabareteira e actriz americana de cor, a primeira actriz de cor que actuou no Olimpia de París, que viaxaba acompañada de doce cans, oito gatos, un camaleón, un tigre, dous porcos, tres loros e un pequeno porquiño chamado Kafka(pódense dar pequenas variacións, dous cans máis ou menos)

O que verdadeiramente me alporizou foi que levaba un mes dicindo que lle ensinara a falar ao mono, comezara cos futbolistas e cos nomes dos cereais que lle daba de comer polas mañás e logo seguira coas menciñas, coas intervencións do presentador do Telexornal. O meu amigo díxome que o que mellor lle saía ao mono Inocencio era facer de Terio Carrera("Tedio" Carrera, así o pronunciaba o mono Inocencio, e logo dicía en alto a alineación do Deportivo da Coruña), e sobre todo do Gaioso. Eu rapidamente me puxen á defensiva, porque levo unha tempada bastante baixo, e sinceiramente, non me fixo graza. Meu amigo insistía, e contábame o xeito no que sorprendentemente, o mono Inocencio lle falaba ao meu colega das películas de Jim Jarmusch ou Abel Ferrara, ao carón dun bo lume e unha cunquiña de té; o mono Inocencio tomaba cereais con leite. Así que, coincidencias da vida, hai uns días meu amigo díxome que se tería que ausentar uns días e que si non tería inconvinte en ir pola súa casa e dárlle de comer ao mono e sacalo da habitación. Eu aceptei, tiña curiosidade. Cando cheguei á casa berrei varias veces polo Inocencio, o mono, que non ousou respostar. Subín á pranta superior e cheguei á habitación de convidados onde en teoría se atopaba o mono. Cando abrín a porta, vin un bulto debaixo do cobertor, o mono Inocencio estaba durmindo. Vin varios libros de Xosé de Coirós, e tamén un de Mirtha Ribeiro de la Luz envoltos no cobertor. Deixei que o Inocencio seguira durmindo e baixei á cociña. Cando me atopaba preparando o leite cos cereais para o mono escoitei unha voz no corredor: "Cago na virxe, escrgrravo! Non dixen que non quegrría que ninguén me espertagrra? Eu fiquei en silencio, a voz tiña un lixeiro acento do bloque nororiental, moi marcado, e con algunhas dificuldades para pronunciar o erre, coma os franceses. Pensei inmediatamente na posibilidade de que o meu amigo andivera de brincadeira. Logo duns segundos puiden velo, o mono: un simio de metro escaso de estatura que me ensinaba os dentes e rascaba coa man na cabeza. El tamén ficou reparando en min. Eu tiña o cartón de leite nas mans e non me movín: causoume grande impresión a súa pelaxe, os seus ollos negros, a forma incriblemente humana das súas mans, a súa boca, a súa expresión de calada superioridade e condescendencia, aquelo non me gostou, pero disimulei. Logo díxenlle, por probar: Inocencio, aquí tés os cereais e o leite. Queres que cho quente? Inocencio respostou: ¡¡qui,quiiiii, quiii!! Ao mesmo tempo ensinaba moito os dentes, logo achegouse á mesa e sentou diante miña. Sentín que un anoxo progresivo invadía o meu corpo, o mono comía e reparaba en min, e dicía: quiii!!quiii!! Emitía uns sons moi agudos.Tentando calmarme dirixinme a el coa mellor educación que un lle pode ofrecer a un mono: Inocencio, o meu amigo di que falas, non vas falar?Anda, fala, fillo de puta, mono dos collós!Non respostou nada e colleu a caixa dos cereais, e ao tempo que me ollaba, botaba os cereais no leite. Sorría tamén. Iso desestabilizoume. Da primeira ostia que lle din guindeino contra o frigorífico. Caeu o leite e os cereais tamén. Achegueime a el, mordeume. A miña ferida sangraba e laiei con dor. Collino do pescozo e mandeille outra boa ostia. Desta vez foi parar ao chan. O mono sangraba tamén polos fuciños, eu nunca vira os fuciños dun mono cheos de sangue. O mono levou as mans á boca e dixo: quiiiiii!!! Eu entendín que me estaba a insultar e chanteille unha patada á altura da cintura. O mono achicárase contra a porta da galería. Eu xa non sabía o que dicía: Veña!! Mono cabrón!!!Vouche dar tantas ostias que vas falar en francés, fillo da puta dunha mona!!O mono botou as mans á cabeza cubríndose e aquel xesto tan cheo de humanidade, deixoume tenro co pobre Inocencio. Achegueime a el, acenando cos brazos en actitude conciliadora e nese mesmo intre, o mono sacudiume unha boa labazada na cabeza. Logo deu un chimpo, e aproveitando que eu caera ao chan subiu riba de min e pisoume a cara. Logo pechou a man e deume con todas as súas ganas na fronte. Sorprendentemente berrou: Egrres un fillo da puta, ogrrangután analfabeto!! Cabgrronaso!! Xa se dispoñía a matarme a paus cando eu comecei a implorar o seu perdón á desesperada: Non, perdoa!! Escoita! Falemos de home a home!! Falemos de Xosé de Coirós! O mono non atendía a razóns. Eu continuei: Escoita, Inocencio, tranquilo, joder!! Falemos de Mirtha Ribeiro!! El respostou: non fales desa zogrra na miña pgrresenza!! Esgotábanse as miñas opcións: Falemos de Jarmusch!!! O mono botouse cara atrás e comezou a sorrir. Pensei ver a satisfacción nos seus ollos: Jagrrmusch! Si, falemos de Jagrrmush! Inocencio comezou a apraudir coas mans e a saltar, tirando o cartón de leite polo chan: Jagrrmusch, o grran poeta grroqueigro, viva o grrock!! Logo collín uns plátanos e leite, tamén un pano para limpar o sangue, e estivemos toda a tarde no salón vendo películas de Jim Jarmusch. Cara a noite, chegou o meu amigo e cando abriu a porta sorriu compracido ao ver que fixéramos amizade. Preguntounos: Non vos pelexaríades, eh, pillabáns? Inocencio e eu ollámonos e sorrimos tranquilos. Eu respostei: Quiiiquiii!!! Inocencio ría tranquilo, tan humano... Logo espertei, había dous libros no cobertor, pasei a man polos dentes, polos ollos, logo un home entrou na habitación, faloume: "Señor Inocencio, desculpe herr doktorr..." Ensineille os dentes, gustaríame saber falar...
http://www.youtube.com/watch?v=hJxC2deuN7I

Larry e Wayne: Early morning rain

2009-04-10T04:14:00.005+02:00

-Ei, rapaz, que foi? Seica toleaches?-berra Larry Mulligan.

-Claro, non oes ao meu amigo? Baixa antes de que partas a cabeza-replica agora Wayne Norton.

-Maldita sexa, que acontece cos rapaces de hoxe en día, Wayne?- di Mulligan.

- Non o sei, Larry, non o sei, alabado sexa Deus. Escoita pequeno, o mellor que podes facer agora é baixar, senón chamaremos á policia- volta berrar Wayne- Cecais ten algún problema.

-Será cabrón, este rapaz quere que levemos un infarto, ei, tes lume?- pregunta agora Larry.

-Si, teño, toma. Será o mellor, relaxarnos un pouco. Veña, rapaz! Baixa dunha vez, escoita, xa sei que seguro ves o mundo mal e todo iso, e que lle vas facer?

-Iso, que lle vas facer? Di, que lle vas facer? Se os rapaces enchen os bares e róubanlle o diñeiro aos seus pais para poñerse até o cú e logo non lembrar nada, veña, ti non podes facer nada, baixa agora, prégocho...

-Escoita, o meu amigo ten razón, aínda que non vexas saída algunha, tes que baixar xa, veña, faino agora. Se baixas cecais secuestremos ao paiaso de Bon Jovi e lle cortemos as cordas vocais, eu que sei...

- Iso tivo graza, Wayne, si. Ei, veña, ti! Baixa, xa escoitaches, se baixas cecais todos os teus problemas se resolvan, aínda eres novo, pero mira nós, acabamos de perder o traballo, e non nos queixamos.

-Ei, que perdimos que? Ti e eu traballando? Non me lembro de ter traballado nunca.

-Cala a boca, que máis ten, dígoo para facer que baixe, é unha metáfora.

-Iso non é unha metáfora.

-É unha mentira, que máis ten? Estás a chamarme mentireiro?

- Escoita, eu non che estou a chamar nada, só digo que se queres convencer a ese rapaz de que baixe de aí enriba, iso non está ben, non está ben, Larry, síntoo. Non a calquera prezo.

-Veña, só estaba tentando que o rapaz baixara, non te poñas agora con tonterías.

- Non son tonterías, digo que se es capaz de mentir agora, como podo saber que non me mentiches co prezo da maría?, ou cando me dixeches que non voltarías entrarlle á Wendy, a animadora de quinto curso?

- Ei, eu nunca dixen que fora liarme con ela, non poñas na miña boca cousas que non son.

- Xusto! Tentas desviar a atención? Porque só te refires ao tema da Wendy? Tentas centrar o asunto aí e que eu me esquenza do que me roubaches por mercar esta herba de merda? E ti, rapaz! Baixa dunha vez, fala polo menos, ou aparte de louco eres tamén mudo e xordo? Baixa agora mesmo!!

- Estasme a chamar ladrón?

- Non tería que chamarcho?

- Eu non che roubei nada...

- Mírame aos ollos e dime que esta merda que estamos fumando custa cincuenta dólares...

- Ei rapaz! Baixa xa se non queres que lle desfaga os dentes ao meu colega, estase a poñer pesado pola túa culpa. Baixa!

- Resposta a miña pregunta.

- Está ben, vai ao diaño, que queres? Custaba corenta, ei, debíalle dez dólares ao meu irmán, prestoumos onte para ir á boleira, non teño un peso, teño que sentirme culpable?

- Non, era só para poñerte a proba, non me importa, en serio, collérache vinte dólares da guanteira do coche a semana pasada, xa tiña pensado devolverchos, quedamos en paz.

- Descansando ou en paz, pero nunca as dúas cousas ao mesmo tempo, ahaha...

- Ahahaa...

- Escoita, rapaz! Ou nos fas caso e baixas ou subiremos a por ti, atópaste ademais profanando un templo relixioso, baixa agora mesmo!

- Non nos oe.

- Tes que manter a fé.

- Café? Queres café agora? Entón para que estamos fumando? Meter os pés no xeo, e prenderlle lume ás mans, es idiota ou que? Rapaz! Baixa dunha vez! Como non baixes agora mesmo, vas meterte en problemas!!

-Malditos raparigos. Xa non respetan nada. Antes había outro respeto.

- Si, e veña, limpa o cú cuns toxos, ou lava os dentes con gasolina, café e herba. Iso é unha estupidez.

- O coche de teu irmán vai a gasolina, non? Por iso o dixeche...

- Dixen o que?

-Estás insinuando que meu irmán está enganchado á herba, e iso verdade? Estableciches o paralelismo coa gasolina e a herba, non si? Non pensei que foras tan cabrón.

- Ei, esquence esas tonterías, hai un pobre rapaz aí enriba, e pode caer e matarse e ti vesme agora con intrigas persoais, eu só dixen se o coche de teu irmán ía a gasolina...

- Rapaz! Estás a quentarme os miolos! Última oportunidade, se non baixas en dez segundos chamaremos á poli, claro que si.

- Coido que non vai baixar, e por riba faise o parvo, escoita anormal! Agora xa é mellor que non baixes, porque como te colla vouche amañar os fuciños, pequeno cabrón!

- Se o insultas, non vai baixar...Ei, rapaz, baixa, como te vexa o pai Brown aí enriba vai ser el o que che poña os fuciños guapos.

- Agora que o penso, teríamos que falar con Sam, esta merda é de moi pouca calidade. Rapaz! Baixa! Darémosche un pouco desto se baixas, pero veña, deixa de facer o idiota, rematarás por mancarte.

- E se subimos a por el? Veña, suxeita aí...

O coche patrulla do axente Scott detívose nese intre diante da igrexa do pai Brown. Soa a radio: Que foi, Scott? Todo ben?

- Aquí o axente Scott, falsa alarma, non ides crer o que estou vendo. Son Larry Mulligan e Wayne Norton, os do Distrito Norte, levan unha fumada do carallo. Están agarrados do Xesucristo que hai no alto do cruceiro á entrada da igrexa, están falando con el, malditos anormais...

-Ei, Scott, que canción levabas posta?

- Early morning rain- resposta o axente Scott- É bastante cedo, é unha bonita mañá...Xa sabedes.

P.D. : Early morning rain http://www.youtube.com/watch?v=Jc6mhsHZmxQ&feature=related

Alfonso Orol: A conexión lucense de Burning

2009-03-31T20:22:00.007+02:00

Martes, 31 de Marzo de 2009, Praza Maior de Lugo. Primaveira.

"A xente dicía que os benaventurados verían o ceo; o meu desexo sería ver a terra para sempre"

Con esta cita de Peter Handke comeza Sam Shepard a súa obra "Cruzando o paraíso". Pola súa banda, Henry Miller, na grandiosa Primaveira negra comeza dicindo que "o que non se atopa no medio da rúa é falso, derivado, é dicir, literatura".

O sol dunha nova primaveira refulxe hoxe á tarde na Praza Maior, onde a xente vai dun lado ao outro, ao tempo que un home fica sentado nun dos bancos. Recoñecino. Chámase Alfonso Orol, e algún día cantou cos Burning "Mueve tus caderas", concretamente no San Froilán do 2007. Pero limitarse a iso sería só adiviñar o cumio do iceberg, e sería unha mágoa non afondar nas augas puras e límpidas do xeo, alí onde o iceberg atopa a súa orixe, ben mergullado na lembranza persoal. Alfonso Orol é un home ben alto, de constitución forte e pel morena, dunha ollada limpa atrás das gafas, co sorriso e o aceno cómprice, amábel, o mesmo sorriso co que me obsequia cando lle pido uns minutos do seu tempo para escoitar o seu testemuño. Resolla lixeiramente cando me oe dicir rocanrol. Logo comeza a falar: " Non me trates de vostede, no rocanrol non hai nada de vostede...Foi en Madrid, con Tono, coñeces a Toño Ruiz? Ah... Eu andaba por alí a comezos dos setenta, é difícil de explicar, Tono..." Alfonso está a falar de Toño Ruiz, morto en circunstancias tristes dabondo, outro lucense que fora entre outras cousas, un dos primeiros mánager de Burning. Alfonso comeza a falarme dos seus anos de músico, de bohemia, do Dous de Maio, do Via Láctea, do Pentagrama. "No Penta soaban os discos de rock inglés, directos dende Londres, soaban alí antes que nas emisoras, porque traíaos un tipo dos que se deixaban caer sempre por alí, era magnífico". Alfonso Orol actúa coa súa guitarra polos bares e pubs da noite madrileña, "sobre todo cos Burning, cos Burning vivín moitas cousas, os Burning eran anarquistas en todo, pero agora estos rapaces...Póñenlles unha camiseta e unhas zapatillas e xa lles tiran as bragas, estes son roqueiros de deseño, do que eu che falo era outra cousa, había esencia..." Por aqueles tempos Alfonso fai amizade con Johny Cifuentes e cos demais, co primeiro cantante e con Pepe Risi, tamén falecido. Coñece a Nacho, de Nacha Pop, a Loquillo que "daquela era un chavaliño, boa xente, estaba comezando" Pero sobre todo, Alfonso non agocha boas palabras para o supervivinte Johny, a día de hoxe case que o único membro orixinal da banda."Johny é un tío auténtico, divertido, pero ben prantado, ten muller e fillos aló, leva un bar xa dende hai moitos anos, un tío...Que ben o pasábamos" Alfonso comeza a tocar rockabilly, cantando versións de Elvis, Fats Domino, Jerry Lee Lewis, moitas veces cos Burning, facendo de teloneiro ocasional, antes da eclosión definitiva da banda, son anos bastante intensos e aproveitados. "Lembro unha ocasión en Ponferrada, no pavillón de deportes, cumpríase precisamente un ano da morte de Elvis aquela noite, e cantamos unha trasdoutra cancións do Elvis, foi unha homenaxe improvisada. Eu cantaba cancións e ao tempo, Tono discutía coa xente da organización sobre a cantidade a cobrar polos Burning. Eles dicíanme: seguimos con Elvis, que aquí, ou nos pagan ou nada de Burning, ti dálle!" Alfonso lembra aqueles anos sen nostalxia, feliz por poder telos vivido, pero fala tamén dunha época de bastante desinformación sobre o que a xente tomaba. "Logo fúmonos a Ibiza...Ibiza. Montamos un bar que se chamaba Hasta Luego Cocodrilo, onde viñan todos os roqueiros, ás oito da tarde aquelo xa estaba cheo, era incrible. Naqueles anos había unha grande cantidade de bandas que gravaban alí os seus discos. Unha vez, un tío alemán díxonos que aquel bar era o primeiro que vía no que os donos se embebedaban antes cós clientes. Eu volvinme, Tono aínda quedou alí unha tempada, namorara dunha rapaza que era decoradora de discotecas, facía unhas decoracións que eran unha pasada, algo espectacular. Alí en Ibiza estiven nalgunhas festas que eran incribles: músicos da India, serpes, a verdade é que había de todo un pouco...Eh, aínda queda o Miguel Ríos, un verán en Viveiro, no campo de fútbol en Covas(Cantarrana), subín a cantar tamén con el, que digo, ti aínda non naceras, non sei...Da última vez que veu o Sabina á Coruña aínda nos vimos alí tamén na Coruña, xa nos coñecíamos do Elígeme, o pub que montara en Madrid hai moitos anos..." Alfonso vai relatando a súa experiencia vital con ledicia, surxen os versos de "Es especial" dos Burning, tamén recalca a importancia de Barcelona para os Burning: "...de feito, alí gravaron ao comezo, en Madrid tiñan que turrar con Maricarmen y sus muñecos, con Manolo Escobar, no selo Belter..." Cos ollos cheos de entusiasmo, entra na análise do vivido, das imaxes que tornan en sentimento para finalmente formar parte do propio individuo: "En todos aqueles grupos, nos Burning pero en moita outra xente houbo raíz, esencia. Eu coido que o rocanrol vai ir desaparecendo xa, o mundo está borracho -cita curiosamente un brillante verso de Moris, un dos arxentinos que fixo carreira en Madrid por aqueles anos-, agora a electrónica...A xente nova, polo menos moita, non entende a cultura rock, non como o que significou e no que derivou, e os máis novos, cada vez menos, vaise perdendo...Son intres vividos que son máxicos, vivín situacións moi máxicas, a ilusión vaise perdendo."

Alfonso Orol fai un alto e refírese á súa situación actual e ri: "Tiven mulleres, coñecín bastantes, pero non teño fillos, así que podo morrer cando me salga dos collós-ri a esgalla- Teño sobriños, Ezequiel, é guitarrista con Mercedes Peón. Agora aínda estou ben, podo moverme perfectamente, disfrutar de moitas cousas, pero non quero rematar vendo a vida pasar como se nada apoiado nun caiado...Andiven por Francia, por Italia, tocando nos bares, tamén en Dinamarca, supoño que non fun constante, gustoume a vida cachonda e sedentaria, a imaxinación, como din? A arte do invisíbel. Iso é. Iso non se pode explicar. Alguén me dixo que non chegaría aos setenta e cinco anos...Hoxe actúa AC/DC en Barcelona e os Burning sairán na Primeira, eh, aínda estou ao tanto!" Eu escoito e disfruto como un privilexiado cada unha das súas palabras, non quero que esa conversación remate. Pídolle permiso para sacar unha foto, decide que sexa de perfil, eu sei que a mellor foto é a que eu me levo na miña cabeza, a súa ollada, a súa xenerosidade na charla, no relato da súa vida de rocanrol, da súa mítica gravación cos versos do Sabina titulada "Rock del inclinado". Alfonso Orol despídese cunha educación exquisita, sorrindo, pero antes unha última afirmación: "Cando morra, quero morrer dicindo rocanrol" Agora tento escribir unhas palabras que fagan honra á figura que as protagoniza, e desexando que Alfonso Orol siga construíndo a súa propia historia, co pelo longo por sempre. Enrique Symns dicía que a palabra é mentireira, que fora outorgada ao home para confundilo porque o vivenciado non é susceptible de ser falado, eu temo que sexa así, unhas palabras tan pequenas para unha historia tan grande. Á súa(túa) saúde, Alfonso Orol. God save the queen!

http://www.youtube.com/watch?v=Yqy7fI2472k

O inferno de Pécuchet: Dylan e Flaubert, segundo Vicente de El Bosco

2009-01-25T23:56:00.006+01:00

Engado directamente do libro "Dylan sobre Dylan", páxina 313, o anaco dunha entrevista feita por Kurt Loder, da Rolling Stone, o 21 de Xuño de 1984, ao propio Bob Dylan: "...Lois ideó un formato de vídeo afín al talante algo rígido y renuente de Dylan ante la cámara. El rostro de Dylan sólo aparecería en pantalla durante los coros. Los versos estarían ilustrados por reproducciones pictóricas provenientes de la propia biblioteca de Lois: pinturas de Miguel Ángel, Durero, Munch, y en un guiño irónico, El Infierno de los Músicos de El Bosco[...] Una técnica que Lois definió como poesía en tu puta cara".

Segundo os meus propios documentos, o 21 de Xuño de 1984, eu contaba cinco anos e dezanove días. Asimesmo, algunha lembranza daquela época serían os ruídos dos coches dende a casa de meus avós, unha forte caída no empedrado dunha cidade portuguesa, berrar pola miña avoa sentado na taza do baño e o tacto duns sillóns verdes do salón da casa.

Só me resta engadir, a xeito de curiosidade, que unha copia d´O Inferno dos Músicos, do Bosco, preside o salón da miña casa dende hai un ano e medio.

É a segunda casualidade que me acontece con este libro. A primeira foi que eu anotei unha frase de William Blake, do seu libro Matrimonio entre el Cielo y el Infierno: "O camiño dos excesos conduce cara o palacio da sabiduría"; certas anotacións estúpidas...

Dous meses máis tarde, leo nunha das entrevistas de Dylan que o entrevistador coméntalle a frase de William Blake. Dylan saca o libro de Blake(a entrevista é nun jet), e lé a frase, logo di: É unha das miñas favoritas.

Isto confirmaría varias cousas: eu traballei con cinco anos como creativo de Dylan, extremo que non me consta. Eu lin a William Blake, ao igual que o entrevistador e que o propio Dylan. A miña elección da lámina do Bosco no seu día non foi un acto casual. William Blake era un fodido tarado. Eu non son William Blake. Eu non son Bob Dylan. O entrevistador non é Bob Dylan. Eu non son El Bosco. El Bosco era un fodido tarado.

Doutra banda, o tema do palacio da sabiduría deixa outra porta aberta: na mitoloxía china a sabiduría relacióase coas flores. O disco de Andrés Calamaro titulado "El Palacio de las Flores" podería aludir á frase de William Blake; remotamente, podería facer alusión ao suceso rexistrado na historia do Buddha, cando aínda se chama Siddharta e ao ser atacado polo diaño cun mar de lumes, e por obra do seu amor, convírteos en palacios de flores.

Demasiados interrogantes nesta historia.

PD: Engado unha frase de Flaubert que di que " Ser estúpido, egoísta y estar bien de salud, he aquí las tres condiciones que se requieren para ser feliz. Pero si os falta la primera, estáis perdidos.»

Plenamente posuído polo espírito de Pécuchet, aquel idiota de Flaubert, afirmo sen concesións que son plenamente feliz. Boas noites.

http://www.youtube.com/watch?v=d5uKHa9Gmks&feature=channel

Conto de Nadal: Fumos emperadores

2008-12-31T16:17:00.008+01:00

Nunca me acheguei a este asunto coa delicadeza que requería, supoño que polo medo que transita polas lembranzas que o marcan a un: a seguinte historia é unha delas. Corresponde á miña infancia, e eu só poido reproducir aquí a visión que alguén coma min tivo na periferia da mesma, pero tal é o desacougo que un pode sentir a través da intuición do que tivo que supoñer para os seus protagonistas que non é tarea sinxela referila sen tremer.

Os dous rapaces que a protagonizaron xa non están connosco, foi o seu un final anticipado e tráxico, en accidente de coche, quen sabe se fortuíto ou premeditado. Eu tería oito anos, unha tarde na que entrei nunha xeladaría no barrio da Milagrosa. Alí, co escaso entendemento dun neno de oito anos, puiden escoitar a outros dous rapaces que se atopaban ao meu carón o seu singular desexo: dominaremos a cidade. Eu, aqueloutrado reparando nos diferentes sabores dos xeados, non pensei na frase até que ía camiño da casa da man de meus pais. Pregunteille a meus pais quen dominaba a cidade. Os caciques, fillo, domínana os caciques. Eu logo díxenlle aos meus avós que quería ser un cacique, que quería dominar a cidade. Non voltei ver a aqueles rapaces até o cuarto curso de educación primaria, non os recoñecín nun primeiro intre, pero logo decateime de que eran os mesmos. Voltábamos xuntos para a casa logo da escola, e nos dous primeiros meses de curso, cinco mestres estiveron de baixa pola súa culpa. Posuían unha estrana intelixencia, descomunal para a súa idade: sostiñan diálogos amezantes cos mestres, dotados dunha sobrecolledora educación, facían chorar aos nenos e nenas do oitavo curso e provocaron un pequeno incendio o día do festival de Nadal. Meses máis tarde foron expulsados. Polo visto, foran recluídos nun centro de menores. Anos máis tarde, xa no instituto, atopei a un deles, enfermo e incapacitado para falar co resto dos compañeiros. Tardei varias semanas en achegarme a el, foi nun recreo cando me decidín a preguntarlle pola súa vida. Posuía unha ollada perdida, tremíalle a voz, ollaba de esguello a todo o mundo, referíase a si mesmo en terceira persoa e en primeira de xeito indiscriminado, logo foi cando lle preguntei polo seu compañeiro e por todo aquelo de dominar a cidade. Logo de ficar en silencio varios minutos, decidiu falar e o que escoitei foi o seguinte: "...Non sei se foi o azar, supoño que Marcos e el eran bos amigos...si, coido que eu sempre fun bo amigo seu, empatamos, éramos tan semellantes...Seu pai era psicólogo, isto soubeno o primeiro día que fun convidado á súa casa, el convidouno e entón Marcos aceptou, rebuscamos na roupa interior da súa irmá, tiñamos seis anos, os dous botaban tardes enteiras enredados nestas trasnadas, tamén botábamos horas e horas pechados no despacho do seu pai, lendo libros non demasiado apropiados para nenos de seis ou sete anos, en realidade líamos libros para universitarios, non sei, aqueles libros posuían certo encanto para Marcos e para el, gostaba deles porque posuían belos gravados, era moi divertido todo aquelo. De tal xeito que aos dous anos, tiñamos acumuladas lecturas que unha persoa adulta cecais non completara en toda unha vida enteira. Repetimos curso, por iso coincidimos contigo anos máis tarde. Marcos e el atopábamonos en pleno imperio, éramos os reis da cidade, non tiñamos rival. Un día propuxémonos dominar a cidade, foi nunha xeladaría..." Nese intre, interrumpindo o seu relato, pregunteille se a xeladaría se atopaba no barrio da Milagrosa, respostou que si. O corazón case non me collía no peito, latexante como nunca me acontecera. Marcos, así se chamaba, continuou a súa historia: "...comezamos na escola, non nos costou nada someter ao alumnado menor de oito anos...nesa idade, os nenos aínda se atopan desartellando o labirinto das súas propias percepcións da realidade, a súa credulidade é inmensa. Nós, con oito anos, atopábamonos xa moi lonxe de todo aquelo, discutíamos libros de Philip K. Dick sobre o que é real e o que non, o favorito deles era Dous homes nun castelo, o de Pablo era Valis, acostumaba lelo en italiano diante de seu pai. Non sei, gostei sempre máis de Dous homes nun castelo, posuía algo que nunca souben explicar, pero Pablo gostaba máis dos labirintos mentais...Foi nun recreo que conseguimos reunir a todos os nenos e nenas da escola que non tiñan máis de oito anos, presentámonos como os emperadores do futuro, os xefes supremos e secretos que deberían ser obedecidos a partires daquela, o silencio era aterrador: cincuenta infantes ollándonos con medo e sorpresa, paralizados polo medo iniciático no espanto, incapaces de interrumpir o noso discurso. Marcos e Pablo atopábanse moi seguros das súas palabras, de feito mencioámoslles en que consistía o inferno, en que os nenos e as nenas que desobedeceran as nosas palabras levarían para sempre un sombreiro e unhas botas de lume até o fin dos tempos. Algúns choraban, Pablo achegouse a un pequeno, agarrouno como se fora un boneco de trapo e propinoulle dúas labazadas contra a alambrada do xardín do colexio, que lindaba coa rúa. A berros e lixeiramente desencaixado, advertiulles que o peor dos infernos e os castigos agardaba a aqueles que foran capaces de traizoar o segredo. Así que, logo duns días, aquel pequeno exército de nenos e nenas desfilaban en ringleiras ao noso arbitrio por diante de mestres, nenos doutros cursos...Aquelo tería abondado. Pero a ambición de Pablo non coñecía límites, Marcos seguíao. Eu seguíao porque sentíame moi vencellado ao meu amigo, eran compañeiriños dende os dous anos, tantas cousas...Aos dous meses, decidimos facer reunións cos rapaces de sétimo e oitavo curso, algún tentou agredirnos, só tiñamos oito anos, pero Pablo comezou a falarlles de Swedenborg, das lendas das terras do Norte, do castigo dos ignorantes, preguntoulle a aquel pobre diaño de expresión idiota se se masturbaba habitualmente, aquel pobre neno de doce anos rematou chorando axeonllado supricando perdón a un de oito anos, no medio do silencio que agora tamén gardaba toda aquela tropa de brutos de oitavo, cen cecais, pode que foran máis...entregados aos novos emperadores. Pronto medrou a nosa ambición, quedábamos para a fin de semana, aproveitábamos os paseos con nosos pais ao parque para bulir ás salas de xogo, ás pistas de baloncesto dos institutos do centro, secundados por aquel exército de douscentos nenos e nenas, que co paso dos meses convertíronse no primeiro millar. Fundáramos escadróns, delegáramos en líderes, ofrecíamos malleiras aos traidores, éramos tratados como monarcas...unha noitiña de verán, nun vello solar da Piringalla, agora ocupado pola praza de Viana do Castelo, Pablo e Marcos presentáronse envolveitos en capas azuis, recibidos con reverencias de tres mil nenos de todos os puntos de Lugo, os nosos fieis...Alí, Pablo ordeou que dende aquel momento, non sería permitido abrir os ollos na nosa presenza, logo referiu a aquel auditorio de crédulos unha historia que conxugaba habilmente a ameaza, o talento, e a épica, faláramos na casa de Pablo dela: alí comentoulles que nalgúns países, tamén noutras cidades, exércitos de nenos foran conducidos polos seus superiores para visitar Xerusalén, para ver a Xesús, cruzarían o mar. Algúns nenos, cheos de medo, comezaron a berrar chorando, pronto foron conducidos diante nosa e azoutados polos seus líderes de escadrón. Díxolles que non tiñan nada que temer ao se atoparen con nós, os seus líderes, chegados do ceo para guialos á gloria. Sucedíanse as ovacións. Aquel vello conto era de Marcel Schowb, A cruzada dos nenos pero ¿que podía saber aquel fato de idiotas de non máis de doce anos? A alienación que sufriran en tan pouco espazo de tempo fora máis que suficiente para incapacitalos para a traizón ou a deserción, eran autómatas ao noso servizo. Foron días moi grandes: saqueamos supermercados, librarías, fixemos desaparecer a dous policías, establecéramos puntos de extorsión nas principais salas recreativas da cidade, os nosos exércitos seguían medrando. O medo apoderárase da infancia da cidade. Por riba, a nosa lenda non deixaba de continuar imparable a súa ascensión; os novos membros non podían abrir os ollos na nosa presenza, só se lles revelaba a nosa identidade cando subían algún grao no noso sistema de liderazgo. Pero un día intuín a desgraza. Cada vez Marcos víase menos con Pablo, el rexía a zona norte da cidade e eu a zona sur. Xa só nos víamos as fins de semana. Había un mes que non tiña novas del; en troques diso, lía alarmado no parque na compaña de meu avó, os titulares da prensa local que non deixaban de mencioar os actos vandálicos dun descoñecido grupo de delincuentes xuvenís, que cometían grande cantidade de roubos e secuestros. O asunto pintaba ben feo. Aquel domingo, Pablo veu comer con seus pais á miña casa. Súa nai traía un ollo marcado e seu pai os ollos enxugados en sangue, o insomnio. Pablo ía vestido como un auténtico mafioso e suxeitaba da súa man unha correa da que tiraban dous mastíns enormes que case lle provocan un infarto á miña nai. Durante a comida non falou, foi logo, na soidade do cuarto de xogos, cando me comunicou os seus plans: "...e se Deus verdadeiramente nos enviou a nós, e se en realidade o entendemento deses libros e a súa difusión nos foi reservado a nós, emperador, para a súa revelación ao exército de iguais, porque non atravesar Europa, conquistar Europa enteira, xuntar millóns de fieis, visitar Xerusalén, porque non resucitar a Xesucristo noso pai, porque non derrubar o inferno, porque non? porque non? Partiremos o luns, xa fixen as previsións necesarias, partiremos dende Lugo dez mil nenos á medianoite, a pé, evitando a rede de estradas, en Ponferrada xuntarémonos co noso exército, son uns tres mil na zona de León, ao chegar a Francia pode que sexamos xa máis de cen mil..."

Eu comenteille que perdera o xuízo, non tiñamos máis de oito anos, aquelo xa era demasiado, agrediume. Agrediume e subiuse nunha cadeira, dixo que non ousara contradecilo, que Marcos chegara ao cumio pola súa xenerosidade, agora non temos límites, dicía, o desterro dos adultos, a súa aniquilación, eu non puiden evitalo...eu, entón, entón, Marcos chorou. Víñenme abaixo, vinme louco, recluído nun centro psiquiátrico para menores, dous anos máis tarde el foi ingresado nun reformatorio, nunca máis voltamos vernos, a historia cortouse, o magnífico camiño daquela historia, esgazado pola ambición, a maldita ambición desmesurada de dous nenos de oito anos..."

Eu escoitaba en silencio, logo aquel rapaz de instituto continuou falando só, eu alonxeime, nunca máis voltei velo. Anos máis tarde souben que os dous morreran en accidente de coche. Atopábanse nun punto indeterminado de Bielorrusia, formaban parte dun grupo de rapaces europeos que ninguén coñecía, unha caravana que malia o infortunio dos dous rapaces, seguira o seu camiño. Pouco máis tarde, desapareceron nalgún lugar da estepa bielorrusa, as temperaturas achéganse aos trinta graos baixo cero. O estupor non me permitiu contar antes esta historia. Por riba, ¿quen ousa traizoar aos seus emperadores?

"Padrón" de Ouro: A corrente salvaxe

2008-12-23T16:23:00.005+01:00

O sábado foime notificado telefonicamente que recibira unha mención especial do xurado da Fundación Pedrón de Ouro; o nome do relato que presentei é "A corrente salvaxe". Nin gañei, nin conseguín accésit algún, pero si esa mención especial que comporta a publicación o ano que ven do relato anteriormente referido en Ediciós do Castro, xunto cos outros premiados.

Un paso insignificante para o mundo, pero un pasiño importante para min. Teño que dicir varias cousas: estou satisfeito, o simple feito de ser lido é reconfortante, sobre todo logo de escribir sen saber exactamente porqué(o que significa que sei inexactamente o porqué), moito máis aínda que o que un fai sexa considerado de calidade; tamén me lembro de Rubén Ceide, o gañador do ano pasado, amigo meu, que co seu exemplo me animou a lanzarme; tamén de Xoán Ramón Díaz, alguén que coa súa fondura e sabiduría me abre xenerosamente portas literarias privadas que eu nunca tería sabido que existían(cómo corresponder tantas e tantas horas de conversacións e aprendizaxe, escoitar a cambio de nada?), por ser alguén que me amosa a verdade maravillosa e terrible de escribir; tamén ao Vázquez(compañeiro infatigable de lecturas que nunca sei cara onde nos levan, seguramente cara un océano infinito de confusión, agradable océano), ao Brais(Good! It shall be! Revealment of myself! But listen, for we must co-operate; I don´drink tea: permit me the cigar!...lembra) a Maikel e Xavi(inspiración permanente) e tamén aos meus avós, aos ausentes e aos vivos(foron o Aniceto e a Dedica os que sementaron na miña cabeza a imaxe do Comesoltas).

Á Alba e a meus pais e meu irmán, por sempre.

Tamén ao resto dos que me animan coa súa amizade ou cariño, ao Xaime, ese "descoñecido" que de cando en vez aterra no blogue e me pide máis.

PD: Demasiada adicacións, fóiseme a man..."non me xulguen tan severamente"(Brian Wilson dixit).

PD2: Unha das miñas inspiracións permanentes....http://www.youtube.com/watch?v=T-P0w3wextE

PD3: E como non...http://www.youtube.com/watch?v=bu0auvqR3kE

PREMIO “ MODESTO R FIGUEIREDO” ( cunha contía de 600€) para a obra:
“ UNHA CASA CHEA DE XANELAS” da que é autor IVÁN GARCÍA CAMPOS de A Coruña. Destácase deste autor que xa foi premiado neste Certame en 2006 e da obra gañadora deste ano valórase a capacidade narrativa, o detallismo na construcción psicolóxica dos personaxes, o multiperspectivismo para crear a historia mestura de realidade e imaxinación. Tamén se destaca a gradación de accións, o detallismo e obsérvase cualitativamente a pluralidade de emisores nos contextos sociais así como as referencias temáticas do momento e asemade a elementos narrativos de definición cinematográfica.
ACCESES ( cunha contía cadanseu de 200 €) para as obras:
a) “ COLLEITA DE SOMBRAS” da que é autora CHELO SUÁREZ MUÍÑOS de A Coruña. Desta obra valórase a heteroxeneidade narrativa con recreación de ambientes diversos e mención a lugares recoñecibeis ( concretos). A altura estilística conseguida a través dunha linguaxe coidada que é capaz de espellar os estados anímicos dos protagonistas mantendo unha intensidade afectiva resolta con brillantez.
b) “ UN PINTOR MALOGRADO” da que é autor ALBERTO GÓMEZ ANEIROS de Santiago de Compostela. Autor premiado tamén, no 2007, neste Cetame. Desta obra saliéntase unha capacidade significada para recrear unha situación extraordinaria, sorprendente, para os lectores con axilidade narrativa.Recolle aspectos clásicos da literatura de introspección persoal na liña de Kafka e Albert Camus.
O XURADO propón pola súa calidade literaria a publicación das seguintes obras presentadas co título:
a) “AI PADRIÑO!

b) “ A CORRENTE SALVAXE”

c) “ HAPPY SUNDAY
DATA DO ACTO DE ENTREGA DOS PREMIOS: día 27 de decembro ás DOCE TRINTA HORAS na CASA DO CONCELLO DE PADRÓN. Mantedor do ACTO DE ENTREGA: Sechu Sende ( escritor)
PUBLICACIÓN: Tanto os traballos premiados como os propostos para publicación , se así o permiten os seus autores, serán publicados nun tomo da Colección “ PREMIOS MODESTO RODRÍGUEZ FIGUEIREDO” pola Editorial O CASTRO.

Preclaro

2008-12-21T13:39:00.003+01:00

Reproduzo un poema de Boris Vian, adaptado por Andy Chango e Luis Antonio de Villena, ao tempo que Krahe:

Non quixera morrer,

antes de coñecer

os monos do Brasil,

que durmen sen soñar,

os raposos de Moscú,

devorando o xardín,

as arañas de prata,

de seda e rubí.

Non quixera morrer,

sen saber que a lúa

redonda disimula,

o filo dunha fouce,

si nas catro estacións

collen tres primaveiras,

si vai frío no sol,

sen ter paseado

vestido de muller

por un gran bulevar,

sen ter penetrado

nas turbias olladas,

sen entrar na túa casa

pola porta de atrás.

Non quixera morrer,

sen coñecer as chagas,

nin calquera doenza

que nos fai sufrir,

o contaxio do mal,

ou o contaxio do ben,

si se estrean en min,

botaríame a rir.

E tamén, como non,

o que xa coñecín,

no fondo do mar,

onde bailan un vals,

o polvo e o delfín,

e a herba de Abril,

o cheiro da resina,

e o arrecendo da pel,

da miña clara madame,

miña amante, miña heroína,

o meu peluche cruel,

o meu eterno manancial.

Non quixera morrer,

sen ter esgotado

os meus beizos nos seus beizos,

o meu todo co seu todo,

o seu todo coas miñas mans,

o seu infinito tesouro,

o meu amor desmesurado.

Non quixera morrer,

sen que se teña inventado

a rosa permanente,

o ocio laboral,

o mar na montaña,

a montaña no mar,

a dor que non doe,

a sombra en cor.

Os nenos voando,

o inxenio inventando,

a vacuna total,

a aventura espacial,

fontaneiros baratos,

os monarcas en coiros,

arquitectos modestos,

avogados sinceros,

tantas cousas que ver,

tantas cousas que oír,

tanto por agardar

contra a escuridade...

E agora vexo o final,

que se achega cara min,

que me quixera bicar,

con bicos de marfil,

que me quere levar.

Non quixera morrer,

sen deixar de probar,

a xélida noiva,

a do gusto máis forte,

o sabor que me agobia.

Non quixera morrer,

sen deixar de probar,

o sabor da morte.

PD: http://www.youtube.com/watch?v=z-fsPvEpRh4

A revelación de Brasensio

2008-12-14T22:47:00.007+01:00

ignorante, sust. masc. Persoa non familiarizada con certos tipos de coñecemento que vostede sí posúe, pero que posúe outros dos que vostede non ten a menor idea.

Brasensio Fodenda veu a este mundo no xa distante 1876, un ano especialmente ateigado de neves e de xeadas que fixeron que a máis dun can se lle conxelaran os collós(os puristas poden ler o seguinte no canto da boutade anterior: "que fixeron que máis dun can tivera extraordinarios soños nos que un can era gobernador de territorios conxelados e posuía un cetro de xeo, un trono de xeo, e falaba ao xeito das persoas, exhalando xeo e tiña exércitos de cans conxelados que morrían esnaquizados cos ladridos conxelados do gobernador...)

Os pais de Brasensio non coñecían, sobra dicilo, a chanson francesa nin a nova xeira de trovadores franceses que surxiría case que cen anos despois, Brassens incluído, polo tanto o nome de Brasensio ben puidera ser unha deformación dun nome máis antigo, que modelado pola fonética atropelada e ignorante, involucioara cara dita forma, cecais dende Plasencio ou Asensio. Descoñecemos a orixe do apelido.

Nos papeis consultados, consta que Brasensio Fodenda ignorou en todo momento da súa infancia e xuventude calquera contacto coa escola, todo apunta á meditación espontánea no marco incomparable dos Ancares, o escrutinio inopinado dos ollos das bestas, a libación repentina dos tetos das vacas e a inolvidabeis solpores escoitando o moucho e esas caralladas propias da nosa poesía. En calquera caso, as mesmas fontes revelan que posuía Brasensio Fodenda un talento extraordinario para cantar, vencido unha e outra vez pola timidez excluínte, pola brutalidade dos seus familiares, e polas escasas oportunidades de contrastar o seu don con algo semellante á instrucción.

Houbo unha festa. Festas nas que a inxestión de alimentos e viño era desaforada, na que os homes embrutecían e as mulleres semellaban homes. Os rapaces da pequena aldea onde vivía Brasensio cantaron consecutivamente cancións relativas ao río, ás vacas, ao viño, ás romarías e aos desenganos, tamén sachos e fouces, houbo grande ledicia. Nalgún intre desa festa, Brasensio retirouse a durmir á corte, coas vacas, e alí, no medio da palla, tivo un soño. No mesmo, apareceu Xesucristo, dicíndolle que era o Xesucristo dos Ancares, tamén lle dixo: canta! No soño, Brasensio Fodenda respostou: e que canto?

Xesucristo dos Ancares, aínda que era un soño, e polo tanto unha personaxe onírica que non precisaba respirar para existir(ademais era Xesucristo), colleu aire e díxolle solemne: Brasensio, escóitame ben, animal, eres baixo e ignorante, sen dúbida triunfarás na vida, canta! É un imperativo!

Brasensio, que como xa dixemos, non recibira educación ningunha(descoñecía a sucesión dos días, as estacións, a orixe da vida, o significado da palabra imperativo, as consecuencias das enfermidades, a relación da dor cos golpes nas costas, en fin, era no seu caso o descoñecemento un territorio amplo e indómito), Brasensio respostou: eu non sei cantar é un imperativo!

Xesucristo dos Ancares, díxolle no soño: Canta todo!

Brasensio espertou confuso, voltou á festa, e dixo que quería cantar. Fíxose un silencio e entón Brasensio, empregando palabras que descoñecía e que non escoitara nunca, cantou con magnífico timbre e incomparábel cor: as guerras do Peloponeso segundo os versos de Tucídides, o teatro grego de Sófocles, Esquilo e Aristófanes, os diarios do primeiro César, as trece cartas de Pablo e Sabiduría, pasaxes de Melitón de Sardis, Atanasio, Gregorio Nacianceno, e o Evanxelio de Felipe revisado por Dante, tamén o descanso na fuxida a Exipto e a morte do fillo de Anás. Vinte horas seguidas de canto espontáneo que provocaron choros, desmaios, e prostración dos aldeáns abraiados, axeonllados aos pés de Brasensio Fodenda, dende entón San Brasensio. Logo diso, din que Brasensio caeu fulminado ao chan, cun sorriso na faciana. Dende entón, o espírito de Brasensio repousa nas nevadas montañas dos Ancares. Era un 14 de Decembro de 1876, hai 132 anos. Trátase do único caso coñecido, na provincia de Lugo.

PD: Outro poeta... http://www.youtube.com/watch?v=WfJhzyH9VsE

Discusión

2008-12-03T00:46:00.003+01:00

Quilómetro 55 da estrada que une Vilalba con Viveiro.

Nunha cantina, varios paisanos falan de escritura e fonética. O vilalbés Frumilde non sabe ler nin escribir, e deduce que a palabra branchetufo non se pode escribir, logo pasa a man pola boca. Abladio Matelle, tamén analfabeto, mantén que todo o que se fala pode ser escrito.

-Me cago en Dios, pago unhos viños, sescribes branchetufo-sentencia o vilalbés.

-Padiante- resposta Abladio. Saca a navalliña dos dentes e coa sangue das encías fai uns garabatos riba dun periódico do revés que repousa no chan.

Dende atrás, achega os fuciños o vello Xalmiro, que resolve:

-Ben clariño, Bran-che-tu-fo.

De Rosvaldo Agrelo, Antoloxía dos salvaxes lucenses.

PD: Vinnie Jones, premio nacional de ensaio do Reino Unido:http://www.youtube.com/watch?v=X2P9gGElMB4

Hai un lugar

2008-11-09T21:43:00.004+01:00

Hai un lugar ao que non sei ir, nin tampouco sei poñerlle nome, é unha illa, un lugar que me visita de cando en vez; varios soños meus foron sorprendidos pola súa visita. Propúxenme anotar todos os soños que tivera, especificar que persoas, que palabras, que alucinacións ou terrores, ou estupideces decoraban a súa escea: non tiven soños durante unha semana. De calquera xeito, a imaxe da illa ven en calquera intre, dende a autovía ao supermercado ou o váter. A illa debúxase estrana, calma e sobrecolledora, un lugar que nos soños sei que coñezo, logo non me lembro ben, de camiño alí vou sentado tranquilamente nunha barca da miña infancia, boto a man á auga, e pouco máis podo lembrar. De calquera xeito, semella unha illa de dimensións inexactas, confusas. Vexo formas arquitectónicas como atemporais e incrustadas na pedra. O primeiro soño onde vin o comezo desta imaxe recurrente foi un onde se vía a porta da zona vella de Viveiro, alí vivín até hai pouco tres anos. O absurdo deste soño é que eu coñecía a Calamaro(ben, esta imaxe é tamén recurrente, soño moitas veces con él, conversamos, tomamos café, practicamos o piano e eu de súpeto non escoito o son das tecras, ou hai unha habitación de hotel onde vemos Spinal Tap, ou subidos nun esceario, cousas así) e cando camiñaba até el tiña que cruzar aquela porta da zona vella de Viveiro, el alonxábase primeiro cun exemplar nas mans de Cruzando o Paraíso de Sam Shepard(isto é lóxico, gravou a canción do mesmo título con Loquillo). Remato: cando cruzo a porta da zona vella de Viveiro, só hai mar, miro atrás e non hai nada, só algo semellante de lonxe á imaxe que acompaña este texto. Na barca penso naquelo de Swedenborg que se atopaba morto sen sabelo, e a característica desta condición incómoda é o feito de que toda a realidade se percibe dun xeito moito máis vívido, iso acontece na barca e ao mesmo tempo sei que só se trata dun soño. Sei que estou soñando. Pensando sobre isto, e como para apuntar no meu cuaderno de casualidades, o outro día o primeiro que me dixo un tipo amigo meu foi que o 5% da poboación mundial podía soñar sobre o que quixera. Eu funlle dando voltas a este tema e foi cando me propuxen anotar todos os soños que tivera: primeiro anotaría o motivo elixido para soñar e logo, ao día seguinte, anotaría o soñado. Levo semana e media así. O primeiro día, coma os nenos pequenos, concentreime un instante neste punto. No meu caderno anotei:

Día 1 de novembro. Hoxe propóñome soñar con Borges e falar con él, visitar a súa casa, vou tentar anotar o primeiro que me diga segundo me levante para non esquecelo. Boa sorte, Lois.

Día 2 de novembro. Non soñei nada. Non teño nada que anotar.

De novo é noite. Hoxe propóñome soñar con barcos, e selvas, que apareza no meu soño o Rubén Vázquez e que me fale de libros. Quero soñar co poema de José María Sanz, con esas imaxes:"...los que bajan asombrados la pendiente, los que olvidan las heridas que conocen..."

Día 3 de novembro. Non teño nada que anotar. Moito calor. Nada máis.

Día 4 de novembro. Comezo a manexar a posibilidade de abandoar esta estupidez. Pero vou seguir. E se o acado? E se o acado? Se o acado será como de súpeto ver que sae fume da lúa, polo menos. Está ben, cecais sexa cuestión de non apuntar tan alto. Hoxe quero soñar cunha illa. Veña Lois, isto non será tan difícil.

Día 5 de novembro. Primeiro motivo para aledarme. Tiven un soño no que aparecía Calamaro, o libro de Sam Shepard "Cruzando el Paraíso", eu perseguía a Calamaro, cando cruzaba a porta da zona vella de Viveiro, xa non había ninguén, pero había un mar inmenso...nada máis.

Hoxe quero soñar con puzzles e con coches de carreiras, cunha carreira. Boa sorte.

Ben, non voltei soñar nada máis até que soñei outra vez con ese mar e coa illa referida. E agora, nos últimos días non paro de pensar nela. Ben, non teño nada máis que aportar, pero estes días vounos adicar á transcripción deste caderno de intencións oníricas, comecei a lectura do libro de Freud da interpretación dos soños e, polo intre, deixeino, logo de ler un curioso poema de Nicanor Parra que di o seguinte:

...Vemos un automóvil
Un automóvil es un símbolo fálico
Vemos un edificio en construcción
Un edificio es un símbolo fálico
Nos invitan a andar en bicicleta
La bicicleta es un símbolo fálico
Vamos a rematar al cementerio
El cementerio es un símbolo fálico
Vemos un mausoleo
Un mausoleo es un símbolo fálico
Vemos un dios clavado en una cruz
Un crucifijo es un símbolo fálico
Nos compramos un mapa de Argentina
Para estudiar el problema de límites
Toda Argentina es un símbolo fálico
Nos invitan a China Popular
Mao Tse-Tung es un símbolo fálico.
Para normalizar la situación
Hay que dormir una noche en Moscú
El pasaporte es un símbolo fálico
La Plaza Roja es un símbolo fálico.
El avión echa fuego por la boca.
Nos comemos un pan con mantequilla
La mantequilla es un símbolo fálico.
Descansamos un rato en un jardín
La mariposa es un símbolo fálico
El telescopio es un símbolo fálico
La mamadera es un símbolo fálico....

Ben, nada máis, só que escribín esto tentando atopar unha resposta, si eu tivera a resposta, para que carallo ía seguir escribindo estas idioteces?

Boas noites.

Día 9 de novembro. Hoxe quero soñar con Zidane. Que xogo con él e facemos unha parede. Ben, abonda con que apareza Zidane.

Eduardo Collol: o escritor meticuloso

2008-11-01T10:41:00.004+01:00

Souben da existencia de Eduardo Collol logo de escoitarlle unha noite a un tipo que vestía de chaleque e camisa branca coas mangas abombadas que había un escritor en Galicia que debería ser de lectura obrigatoria nas escolas, institutos e universidades. O fantástico Eduardo Collol, así me dixo. Eu non coñecía a súa obra e intereseime pola mesma a partires daquel día. Visitei as poucas bibliotecas da cidade onde pasei horas e horas, cecais días. A experiencia da súa procura serviume para aprender outras cousas. Nunha mesma tarde achei as relacións entre anestesia, amnesia e kinestesia, verbas todas relacioadas co esquecemento e a memoria, permaneceu para sempre en min a historia dun antropólogo francés que a mediados de século liscou ao quinto carallo de Asia para o estudo dunha das tribus mais antigas que seguían existindo no praneta. Viaxou só e contratou xa no sitio a un guía chamado Yourimu, ámbolos dous adentráronse en canoa nunha das rexións mais indómitas entre Birmania e Bangladesh. O antropólogo levaba consigo abundante café, tabaco e té en bolsiñas para lles ofrecer aos salvaxes en caso de atopalos. O caso é que desapareceu e non se voltou saber del en cinco anos. Foi atopado por militares franceses que se atopaban na zona: pesaba 29 quilos. O seu aspecto era calamitoso, e regresárono a París, onde permaneceu varios meses no hospital. Perdera a capacidade para falar, foi afeitado dunhas guedellas e barbas que lle chegaban aos pés. Pouco a pouco puido voltar a facer tareas habituais: lavarse, vestirse, decir ola e adeus, pero non falaba nada da súa experiencia. Dicía que precisaba tempo para ordear os seus pensamentos, ía dar unha serie de conferencias para referir a historia da súa viaxe. O caso é que en canto se atopou algo mellor, logo dun ano, obsesionouse coa idea de voltar cos salvaxes, cousa que conseguiu, pois burlando os coidados familiares e a vixilancia do centro médico no que seguía recluído, liscou e nunca mais se soubo del. Deixou unha carta escrita, un documento único polo que relata e pola sensación que esperta en aqueles que o len: "...adentreime na rexión na compaña do guía que contratara, un home de rasgos afiados, vestido co mínimo, un home calmo, que gostaba da carne de cocodrilo, eu vin como pelexaba con un, sempre andaba descalzo e logo de oito meses de viaxe, dixo que abandoaba, él non seguiría internándose na selva. Fiquei só pero continuei adiante, entrei sen guía naquela rexión que xa non se atopaba cartografiada en ningures, coa única compaña da miña mochila, un vello machete e algo de café, tabaco e bolsiñas de té. A viaxe foi dura, tiven febres, vómitos, pelexeime cun tigre, vin as noites mais fermosas que ninguén teña ollado nunca na inmensidade da selva descoñecida e logo de tres meses de viaxe, que cecais foran círculos arredor de ningures, pois xa me perdera, localicei aos salvaxes. Recibíronme sen inmutarse, os vellos durmían todo o día, e o resto deles ignorábanme. Deixei en sinal de boa vontade café, tabaco e té aos seus pés. Nunca o tocaron. Descubrín que a súa linguaxe compoñíase de moi poucas verbas. Coa verba "simura" denominaban a febre, o remedio, o solpor, o amor, os fillos, a fame, a pesca, a morte, o nacemento, a herba, as bestas, a lúa, a terra, os cocodrilos, a auga, a sede, a guerra e as prantas medicinais. Cada vez que morría algún ancián eliminaban da súa linguaxe unha palabra que nunca mais empregaban. Logo dalgúns meses, espertei só un día na aldea. Non había ninguén. Todos liscaran. Collín unha canoa e remontando o río atopeinos novamente instalados naquelas chozas sobre a auga logo de tres semanas de viaxe. Recibíronme coa mesma indiferenza, de calquera xeito eran totalmente pacíficos conmigo. Aos dous días liscaron de novo. Voltei atopalos. Cada vez alonxábanse mais de min, internándose en lugares cada vez mais inhóspitos e de imposible acceso. Eu seguinos. Descubrín que celebraban ritos nos que rogaban á auga que os levara ben lonxe de min, que ninguén soubera da súa existencia. Unha noite, tres mil deles, nunha sorte de imaxe abismal, axeonlláronse aos meus pés e permaneceron así por espazo de cincuenta horas, soportando a choiva, o sol, o frío da noite e o calor tropical abafante do día. Eu adormecín. Á mañá seguinte non estaban. Voltaran liscar. Levaba cinco anos vivindo con aquela xente, que a cada pouco tentaba borrarse sen deixar mais rastro. Cando me repoña, penso que voltarei xunto deles, para sempre."

O caso é que eu non atopaba obra ningunha de Eduardo Collol e un día, cando xa ía dar por vencido, un bibliotecario de case oitenta anos contoume a historia do singular escritor. Suicidárase logo de chegar ao cumio da súa obra. Empregara mais de corenta anos en escribir un manuscrito de cincuenta mil páxinas, a súa grande obra. Logo invertira case dez en corrixila, e con grande pulcritude fora borrando aquelas verbas que consideraba sobrantes. A obra comezara a disminuir. Ao cabo de cinco anos tiña pouco mais de dúas mil páxinas, e aos nove anos de correción o manuscrito non estaba conformado por mais de nove follas, que Eduardo Collol exhibía xa feble e paranoico polos cafés literarios. No intre da súa morte atopáronse dous anacos de papel, o único que quedaba xa do manuscrito orixinal, no que se podía ler:

A Obra

Coñecín a Eduardo Collol logo de escoitarlle a un tipo...

http://www.youtube.com/watch?v=xg5s0ob5ccw

Voltar ao lugar do crime

2008-10-04T02:47:00.004+02:00

Cando volto ao lugar do crime só atopo falsas pistas, pero todo segue igual. Hai as palabras que nunca dixen, tamén grandes silencios que xa non lembro, hai unha rúa portuguesa de adoquíns, un xersei de lá verde, negro e marelo, hai un vello coche de miña nai na beira do cantil ao borde da praia(ía calor, eu tentei acendelo, o coche deu un grande salto cara diante e eu baixei, logo voltei bañarme), hai unha enorme caída riba dunhas bostas de vaca, unhas escaleiras que feden a tempo pechado e unha habitación de parqué nunha vella casa de aldea, hai un carballo e hai unha caída cando quitei unha das rodas pequenas, un hostión criminal contra unha parede e un pastor alemán riba miña, hai un hotel abandoado, unha igrexa chea de xitanos na que eu ingreso por erro(aquel día latara ao conservatorio), un ionqui ameazándome cunha xeringa, un rapaz tentando atracarnos na muralla(logo morreu, ía ao meu colexio, o Platas), hai un estrano Opel Corsa dos vellos e un tipo que se ofrece a levarme a adestrar a Frigsa(eu declino e sigo o meu camiño, tería sete anos), hai unha fiestra e un velatorio nunha casa de dimensións mínimas(o can do finado tamén me mordera), hai podredumbre unha tarde enteira explorando o antigo matadeiro, unha rapaza da miña clase coa cabeza aberta camiñando cara min, Calamaro fitándome fronte a fronte no Magüei ás tres da mañá(era Santiago), hai destrozos nunha antiga escola unitaria(eu tiña nove anos, primeiro ataque de ira), logo fuximos, o psiquiátrico de Castro que eu asociaba á casa de Ángela Channing, un valado marelo, hai un seat 127 branco de meu tío, hai unha familia de anarquistas nunha tenda iglú dicindo tacos todo o tempo, hai unha botella vermella de licor de ginseng nun autobús o ano que rematei C.O.U., hai unha persecución dun ionqui detrás miña sen saber eu o motivo, logo entrei nun bar e quitei a chaqueta, non me atopou, hai outra persecución dun tipo sinxelamente louco ás seis da mañá camiño da miña casa, fixen o récord mundial na modalidade Avenida da Coruña con Otero Pedraio, eu puiden mais. Saco a lupa e vexo sucesivas noites de verán dende a fiestra, borrachos que viñan de Iguazú, ou sinxelamente negocios raros ou situacións surrealistas, unha pelexa de gatos a tumba aberta, unha persecución dende a Milagrosa até as Gándaras, eu pedalexando nunha bici cun só pedal, logo agocheime nunhas silveiras, dous viñan en moto; hai o puto fulano que ía cun maletín e vestido de negro, houbo unha época que eu atopábao en calquera lado(en Santiago, timbrando na casa de meus avós), hai unha buhardilla do bar América na que eu xogaba de cando en cando aos coches de miniatura, hai revistas porno naqueles solares abandoados que hoxe é a Praza Viana do Castelo(oito anos), culebras, navallas, chacos, trinta rapaces do colexio Cervantes diante da casa de meu amigo Pedro para zouparnos, unha patada nos collóns que eu xulguei ben pouco para o que me podía ter caído, hai o medo aos pozos, o medo aos cás, o medo ás barracas, o medo aos Reis Magos, hai unha biblioteca hoxe en ruínas na Torre dos Morenos(en Ribadeo), un vello que me preguntaba todas as mañás se me espertara o sol, hai un rompeondas e unha densa néboa, un home que nos ensina unha pistola, unha rapaza que nos ensina os peitos, un rapaz que nos ensina o pene, a incursión no vello cine Colón, tres cascos de bombeiro, o roubo dunha peli porno nun videoclube dun tío dun amigo meu(dez anos), balóns roubados, pinchados, o hostión do século vinte nunha bici de carreiras, e coido que podería botar horas así, e por mais que busco, e por moitas veces que volto ao lugar do crime, o crime é o paso do tempo, non atopo ningunha pista, pero supoño que o importante é buscar, e mañá poder voltar de novo, e ver que todo segue alí para sempre, tal como o vivín.

Tamén atopo estes debuxos de Escher, que o meu amigo Iago me ensinou dun libro da súa casa e que agora que non deixo de pensar neles, entendo porqué se lle ocorreu mostrarmos(once anos). Alí estaban e eu non me lembraba deles.

http://www.youtube.com/watch?v=Qm-4eGsdigw

O xogo de espellos( Premio Fontanaría 2005), de espellos, de espellos...

2008-09-20T02:02:00.008+02:00

"Leva algún tempo pelexando no meu interior un estrano pensamento que, ás veces, torna perfectamente claro e lexíbel, e outras simplemente non aparece ou si o fai, pronto se esvaece. Pode perfectamente que fora a outra fin de semana, nun día espléndido de sol, camiñando pola rúa. Cando se trocan os ritmos do sono, froito de trasnoitar, o corpo e a mente atópanse inutilizados para moitas cousas, pero nunca me deixa de sorprender a natureza diverxente de moitas fases do pensamento. En ocasións, estas diverxencias condúcente diretamente cara ningures e noutras, coma unha milagre, veñen para se quedar durante unhas horas, e por algún estrano motivo sabes que ese camiño que se vai debuxando ten un porqué, e que cecais só teña sentido para o propio ser pensante, pero aínda así, un coida que no fondo, soterrado, aquelo que está agochado pode revelar algo. Unha vez, cun amigo meu, pensamos que nos atopabamos chegando a un punto importante dese algo estrano, falando dalgunha lectura preferida que nos tiña apoiados cunha perna a cada un nunha parede dunha casa nalgún punto da Milagrosa: pode que fora verán, pode que foran as cinco da tarde, pode que tiveramos aspecto de chapeiros, pode que estiveramos ollando cara o chan, pode que houbera dous homes ao outro lado da rúa, ollando para nós con cara de póquer, pode que foran fontaneiros, pode que pensaran en nós coma chapeiros. Ben puidemos estar medio minuto calados, interrogando o aire, máis sería entrar no literario, e como non entrar? Logo despedímonos coma sempre, e eu fun convencido e contento de que algo comprendera, pero o caso é que ao tempo que conducía decateime que non sabía o motivo da miña ledicia. Souben que non comprendera nada.

Así que o outro día, eu atopábame nun intre deses, tentando atar cabos: ao tempo que camiñaba, e ollando as árbores(minto, non ía ollando absolutamente nada), pensaba nun fragmento de 2666, a derradeira obra do Roberto Bolaño, na que un destacamento de soldados alemáns chega a un vello castelo da Rumanía, no que se atopan cun escadrón de soldados rumanos completamente ebrios, ou loucos,e ingresa no patio. Alí, os soldados ollaban sorprendidos un grande lume medio acendido, e unha enorme cruz desigual presidindo a insólita combustión, unha cruz feita con cachos de mobres, e o que é mais sorprendente, o propio capitán dos soldados rumanos, espido e algo queimado(algo normal cando un expón a pel ao lume). Os alemáns asústanse, pero os rumanos fican calmos. Logo, un rumano explícalles aos alemáns que levan alí un mes, e que eles o que fixeron o primeiro día foi facer a cruz, e só logo de tres semanas se lles ocorreu crucificar ao capitán, que luce tres cravos en cada pulso, e outros tantos nos pés. Non sabían o motivo de erguer a cruz, nin tampouco porqué o capitán se atopaba alí. O capitán lucía un pene de trinta centímetros, tamén algo queimado, froito da elevada temperatura do lume. Claro, eu pensaba sobre esta escea camiñando(algo que non ten excesivo mérito: todos podemos camiñar, parar, pensar un pouco, e voltar camiñar) e pensaba tamén en Funes o memorioso de Borges, aquel que tiña a "funesta" virtude de poder lembrar todo con exactitude, precisaba un día enteiro para lembrar como fora o día anterior; pensei no conto do Chéjov, aquel que de súpeto comeza a pedir excusas todos os días ao seu xefe por terlle cuspido sen querer e finalmente mátao, pensei de novo no castelo da Rumanía do libro do Bolaño, e aquí aconteceu algo, lembreime do mosteiro de Sobrado dos Monxes, lembrei un escritorio que non se podía tocar, eu tería nove anos, e como sentín o desexo de achegarme ao escritorio e tocalo aínda que sabía que non estaba permitido, recorrín algunha parte daquel castelo mentalmente, facía frío á sombra. Comecei a preguntarme despois desta regresión infantil, si realmente un libro era o que semellaba, ou era algo mais perigoso. Voltei pensar no Borges, no conto aquel no que unha familia de aldeáns rematan por aforcar ao convidado, establecendo un paralelismo entre este e un mártir, froito dunha historia que él lles conta previamente. A forca levoume a pensar nun home que coidaba ovellas preto da casa de miña avoa, nós voltabamos polo medio das berzas despois do colexio, eu tería nove anos tamén, e alí, naquel canellón de terra e madeira carcomida, un home de moi mala virxe saía ao noso encontro, os seus dedos interrogaban sempre aos seus dentes e moas, se cadra comera queixo, e igual xuraba de carallo e nos ameazaba. Nós sentíamos medo, pero non deixabamos de pasar por alí. Él guindábanos pedras ou coios, e nós si nos atopabamos con forza igual lle chamabamos fillo de puta, ou cabrón, e corríamos rindo. Un día non apareceu no canellón, aforcárase no galiñeiro.

Así que eu seguía andando, pensaba nos contos recurrentes do Rulfo, os do Llano en Llamas, e na caste de home que podía ter erguido acta de tanta tristura e beleza a partes iguais, e pensaba no Rulfo escribindo durante horas folios e folios, na soidade na que sempre viviu, corrixindo escrupulosamente aquelas maravillas, e logo queimándoas unha despois de outra, até que un amigo lle roubou unhas e as levou a unha editorial. Aquí tentei conectar estas lembranzas con algún soño meu próximo no tempo, coma aquel no que voaba e aterraba e vivía dentro dunha tenda de campaña chea de silvas, ou no que ía coa miña rapaza a un bar e vía a un rumano coa súa noiva, o mesmo rumano que vira no verán en Salvador de Bahía, logo algo ía mal e baixabamos cara o aparcadoiro subterráneo, que estaba deserto, e eu camiñaba e camiñaba e non daba co coche. Había alguén sempre fitándome medio revirado ao pé dunhas escaleiras, e eu sentía a necesidade recurrente de correr e non poder. Tamén o lamentábel soño de entrar en Zara e que un comando terrorista, non sei porqué, comezaba a ametrallar o edificio: un edificio no que todas as prantas eran deseñadas para ananos, de tal xeito que eu case que non me podía deitar para evitar os disparos porque batía coa testa no teito.

Neste punto do razoamento, a miña sensación era de satisfación e de medo moderado, e lembrei ao Bioy dicindo aquelo de que abonda camiñar media hora só para petar ás portas da loucura, o conto aquel do arxentino cos colegas en París. Comecei a pensar nas facianas daqueles tipos na Francia de posguerra, e pensei con satisfacción que chegara á clave do asunto: Bolaño coñecía aquel conto de Bioy, claro que o coñecía e sería por este motivo que eu, no meu pensamento, lle vía a mesma cara ao tipo arxentino que ao capitán rumano crucificado no castelo. Xa estaba, como non me decatara antes? Bioy coñecía Rumanía, e pode que Sobrado, logo pensei no Rulfo crucificado riba dos seus contos ardendo, e logo vin aos soldados rumanos ríndose de min, pode que foran uns impostores. En realidade, pode que Bolaño fora un impostor tamén, e Chéjov, con ese puto nome ruso, e toda esa corte de escritores rusos que só saben escribir para que nos imaxinemos historias en branco e negro, ou case sen contraste, pode que Borges fora alemán, si, esa era a clave, Borges era alemán, e o pai de Borges era cego, e vagaba xa maior polas rúas sen recoñecer a ninguén, por iso eu imaxinaba cego ao capitán, por iso Bolaño pensou nel, mais ben pode que todos foran uns fillos de puta mentireiros, pode que eles mesmos foran en realidade o grupo de soldados rumanos. Pode que sí. Pode que non. Pode que todo fora coma un eterno xogo de espellos para o puto home invisible.

E así, camiñando, decidín voltar para a casa. Achegueime á ventá, e non souben que era mais tétrico, si calquera soño aterrador, ou aquel xardín verde, calmo, limpo, aquel xardín que eu pensei fantasmal."

Abelardo Mañanes, fontaneiro, extraído da súa obra "Pensamentos dende a fiestra"

Nota: Este conto foi premiado no certame literario para fontaneiros Fontanaría 2005.

Abelardo Mañanes nunca mais voltou escribir. Un lavabo Roca precipitouse dende dez metros sobre as súas mans, non opoñendo estas resistencia algunha ao impacto. Dende entón, entreténse aconsellando aos amigos nas partidas de birisca.

Hai un ano, perdeu os pés, logo de acompañar á súa filla no coche, cando lle indicaba o movemento de volante nunhas prácticas de aparcamento en batería.

Hai dous meses, Abelardo Mañanes, coroando un ano cheo de adversidades, partiu os dous brazos, froito dunha discusión familiar sobre o peso dun frigorífico. Hai tres días, Abelardo Mañanes foi declarado fontaneiro oficial de San Pedro, aló no alto do ceo, o mesmo ceo que apagou coa súa choiva o lume daquel castelo rumano do libro de Bolaño.

http://es.youtube.com/watch?v=Q1VGoKBKR3I

Lecturas de Javier Clemente

2008-08-31T21:41:00.004+02:00

"Un pasador defínese coma alguén que ten unha especial sensibilidade e talento para esta acción do xogo. É o elemento que lle achega o sentido colectivo ao xogo. Un mal pasador acostuma ser odiado por un pasador nato, e inclusive pode ser odiado por todo un equipo, pola súa regularidade na perda de balóns, froito de pases mal executados. Acostuma ter algún defecto na carreira e, de seguro, pésimas eleccións nas zapatillas de xogo. Poida que sexa xogador, pero non tería acontecido nada si decidira ser fontaneiro ou arquitecto. Un bo pasador, polo contrario, non un pasador ocasional, senón un pasador en toda regla, un xogador que disfruta en cada pase da acción en sí, pode ser de calquera xeito mais capullo que un mal pasador, poida cecais que despistado ou déspota, ou analfabeto e loiro. Un bo pasador é moito mais necesario que un mal pasador, e camiña normalmente coma o que é, un bo pasador. Por contra, un xogador pouco dotado para o pase, pode camiñar pola pista coma un búfalo, ou coma un turista neozelandés recén espertado logo dunha bebedeira, ou pode camiñar coma un mono. A sensación acentúase si está canso, porque é como si ademais de neozelandés e borracho, e turista, tivera cento dez anos. Un mal pasador non acostuma falar demasiado de fútbol, non acostuma falar demasiado de nada. É un tipo calado e apesadumbrado, que non se emociona cando lembra a Zidane, ou Maradona, ou se imaxina a Miguel Porlán "Chendo" correndo infinitamente por un carril dereito cheo de silvas e maleza indómita, cos nocellos sangrando baixo un deserto de tibias e peronés. Un mal pasador, cando é pequeno, entende perfectamente as matemáticas e pega aos demais, e non ten medo na escuridade. Iso é así. Un mal pasador é un tipo uranofóbico, con medo ao paraíso terreal, e acostuma abusar da sal e da zona "punteiril" do pé.

Un bo pasador, normalmente pasa ben porque ve o xogo dunha determinada maneira: ademais de ver compañeiros e contrarios, e un balón, e unha portería, e xente nas gradas, olla a ruta. E disfruta cando non se sabe que tocou o balón porque o tocou de primeiras e continúa escoitando os latidos do seu corazón e desexando que a pelota non se deteña, que siga de pé en pé, disfruta co tacto dun balón. Un bo pasador entende que pedra e pase non sonan ben, do mesmo xeito que un mal pasador pode emocioarse coas palabras cabalo e piano xuntas. Un mal pasador só ve sombras, e sospeitosos no seu camiño cara a portería contraria. Dentro de sí, latexa a frustración e o odio cara o balón. Para él sería perfecto si non existira o balón, mesmo si non existiran as porterías, nin as liñas, en realidade un mal pasador é un tipo gris e aburrido, e acostuma dar patadas. De cando en vez berra na ducha e escarállase da risa, e pouco mais. Porque eu pregúntome porque os malos xogadores dan patadas? Pois polo odio interior que albergan contra todo o que se pareza a un xogo, eles viñeron á guerra. E ao mellor, cando chegan aos dominios duns cantos bos pasadores se atopan cunha alegre merenda no campo, e ninguén leva reloxo...un mal pasador acostuma conducir ben o seu coche, hai tempo os malos pasadores acostumaban poñer os mal chamados "guardabarros" no seu coche. Isto non é algo matemático, pero sí moi frecuente nas zonas costeiras..."

Ikao Jonosaka, adestrador de Zico no Yokohama Marinos, extraído de Bushido Football: the resource of a legendary game

"Os xogadores negros teñen unha boa caralla e esto pode axudarlle ao adestrador a facer risas e brincadeiras para facer vestiario, ademais o tamaño do pene (por riba dos vinte centímetros nos xogadores procedentes da África), indícanos que poden funcionar moi ben na posición de mediocentro, polo centrífugo da súa natureza"

Alan Simons, ex- adestrador do extinto Dover Wailer extraído de Football Magistral Lessons

"O xogo é unha merda en sí mesmo, e nós temos que sacar petróleo. A vida ven antes que a morte, e nós temos que sacar petróleo. Arriba atópase o ceo, e embaixo o inferno, o petróleo, que está preto do inferno, pode conducirnos cara o ceo, e por certo, God Bless You.Sempre hai que pasar ao ataque."

Michael Thomas Bush, presidente do Cosmos de Nova Iorque nos anos 70, da súa esencial "Enciclopedy of Football Esence: Business and Oil"

"O xogo é un sistema de decisións correctas e incorrectas. A maior número de decisións correctas, menor número de decisións incorrectas. As variábeis que inflúen na toma das mesmas son a excusa dos febles. Os nosos xogadores teñen que estar por riba do ben e do mal, teñen que decidir ben. Para iso debemos promover a súa docilidade e disciplina, pois iso evitara que cuestionen o sistema en sí. Calquera elemento intruso no sistema debe ser eliminado e traspasado no mercado de inverno. Adoitan levar pelo largo, ou pegar un taconazo, ou queixarse do adestrador. Si nós deixamos que estos díscolos se propaguen, estaremos debilitando o sistema. Para decidir ben, cómpre que os xogadores leven unha dieta rica en carne de cabalo(o cabalo é un animal dócil á man do home), carne de ave(o medio aéreo é fundamental), e sobre todo, unha actividade sexual eminentemente procreadora, alonxada da recreación e o placer, pois estas prácticas fomentan pensamentos relativos ás vaselinas, sombreiros, túneis, autopases ou rabonas. Isto contradice o sistema. Si o sistema está ben aplicado, o equipo sairá adiante. Un equipo sen decisión é como martelexar uns cravos contra os propios collós e contar un chiste de escoceses ao mesmo tempo...fracasaremos seguro."

Jackie "Avestruz" Charlton, irmán do mítico Bobby Charlton e ex-adestrador de Eire.

"Un grupo é unha bomba de reloxaría, e nós somos quenes debemos canalizar toda esa dinamita emocioal cara o noso propio beneficio. Os xogadores non queren adestradores. Os xogadores queren anarquía e partidiños de adestramento. É importante non otorgar sinais de fraqueza; así, é fundamental nun adestrador o xeito de vestir, o corte de pelo, o ton de voz(directo e solemne), programar o maior número de sesións e, sobre todo, non descoidar ningún tipo de ritual relacioado coa superstición: eliminar as patacas fritidas do menú dos xogadores, sair de último do vestiario, rezar, prohibir os paseos nas concentracións, dar a charla sen poñer o traxe, bicar unha cadea, beber un vaso de auga no balcón a noite antes do partido, e sobre todo, é importante marcar as distancias con respecto aos xogadores, porque debemos ter claro que un día botarannos do clube, independentemente do método que sigamos, e eses cabrós seguirán ao seu: tomando todo coma se fora un xogo..."

Sergio Kresic, do seu elemental "Un enfoque balcánico-bético do conflito emocioal: o xogador na súa cabeza"

"Adentro del jugador conviven Dios y el Diablo, de tal modo que debemos hablarle al jugador como si fuéramos exorcistas de la ansiedad. El jugador tiene que salir al campo dispuesto a pintar, y para ello debemos explicarle que algunas veces tendrá que servirse de la brocha gruesa(en las labores defensivas) y otras veces de los principios básicos del surrealismo, principios contenidos en los sueños de cualquier labriego de la zona de Granada(resolución de situaciones tácticas en espacios reducidos). El juego es como la vida: una gran casa de putas con los techos revestidos de mierda y miseria, y aún así, no nos queda otro remedio que jugar; para ello, como a las casas de putas, los jugadores han de acudir al día de partido con la muda limpia y preparados por si toca subir e incorporarse al ataque. El uso de metáforas sencillas como ésta, que el jugador pueda entender, de modo fácil y sencillo, harán que nos ganemos su simpatía, y que llegado el caso, nos inviten a comer o a una ronda en cualquier prostíbulo, con motivo de un ascenso a Segunda División B."

Jorge D´Alessandro, poeta e teórico do xogo de football, extraído de "El futbolista: analfabetismo e ilustración en la Segunda División B"

" O aproveitamento do tempo de lecer constitúe un enorme campo de posibilidades que o xogador debe empregar no seu proveito. Neste senso, as drogas aéreas constitúen un fantástico medio para a actividade intelectual dos mediapuntas, e tamén para revelarlle aos centrais os misterios do xogo no campo contrario. Eu, en concreto, acostumo falar en voz baixa, pois podería ser escoitado polos espías que hai dentro do meu cerebro. Normalmente, os dianteiros son mais propensos á xinebra e o vodka, son os laterais os que abusan do ron e o güisqui. Sobre iso, eu non teño preferencias, sempre fun un xogador versátil."

Xulio Alberto, ex-xogador, extraído do seu diario de viaxes "Illa de Martinica: Cando fun Xulio César"

Salvador de Bahia: o problema de Cambridge

2008-08-01T22:47:00.008+02:00

Praia do Forte
Salvador de Bahia

3 de Agosto, 2008

En Salvador de Bahia conflúen os vestixios da cultura portuguesa, da india e a africana; tamén os restos da escravitude que Portugal promovía aló polo 1600, defendendo o monopolio da mesma na rexión fronte a posíbeis competidores holandeses, ingleses ou espanhois(tecrado brasileiro). Partimos dende Praia do Forte, a corenta quilómetros da cidade, ben cedo na manhá. A primeira visión que nos acompanha ás seis da manhá é ben inesquecíbel. Xardíns dun verde definitivo, primixenio, paxaros de moitas cores(mil cores sería excesivo), e o estrano silencio que pode darse nun hotel. Tinhamos quedado cun taxista, Flo, un negro cun sorriso sedutor, un home ben curioso. Logo de que outro taxista tentara levarnos no seu taxi, axinha chegou o Flo, con música de Sam Cook no interior dun Opel cos cristais negros, estética automobilística moi habitual no país, en parte pola moda, en parte pola seguridade. Logo dunha fase de estudo na que turistas(nós) e o taxista(Flo) tentan determinar que caste de persoa se atopa no interior do vehículo, comeza unha longa charla na que falamos de fútbol(nivel pésimo do taxista neste ámbito en comparación coa erudición futbolística de quen escribe agora mesmo), da Praia do Forte e da xente que vive nela así como de Salvador de Bahia(na que se invirten os papeis). Logo de trinta minutos de estrada, na que comprobamos o excelso da paisaxe, os peóns pola autoestrada e as bicicletas en dirección contraria tamén, chegamos ao extrarradio de Bahia onde recollemos ao irmán de Flo, tamén de cor, moi alto e fraco, elegante, e xuntos os catro(pero non revoltos) ingresamos nun dos barrios de favelas dos moitos que en Salvador de Bahia son, o barrio de Sao Caetano, bastante diferente ao do mesmo nome en Santiago de Compostela. A favela de Sao Caetano ofrece unha visión brutal, maravillosa e espeluznante ao mesmo tempo. Subimos polas súas rúas en silencio, ollando para a xente medio espida, moita xente parada, sentada ao pé das casas, falando, comendo, bebendo, ou mesmo vendo tan só. Agora a música é de Roberto Carlos, boleiros en brasileiro, o cal produce unha incómoda e mórbida sensación pasaxeira de pracer no turista, en penosos intres de abstración, pero non é ningún documental, é a realidade o que aquí hai, en contraste coa burbulla e a fantasía irreal do hotel. Por rúas cheas de furados e tamén de terra chegamos ao alto do barrio no que o espectacular do que puidemos ver chega ao incrible: quilómetros de ladrillos, cartóns, roupa pendurada das fiestras e ao lonxe, e tamén na memoria, varios policias con metralletas polo medio dos nenos e da xente en xeral. As favelas tinguen o outeiro de Sao Caetano de vida e desolación, que co azul do ceo e o sol que queima, acentúan a sensación de beleza, tristeza nao tem fin...

Ao lonxe poden verse os grandes edificios da zona de negocios da cidade. Chegamos a unhas dunas impresionantes no mesmo Sao Caetano, outra paisaxe inesquecíbel, chea de paz, na que nos achegamos á area e vemos no ceo os urubús, curmáns das nosas gaivotas, e ás que Flo pregunta cantando polo tempo que vai ir. Atopamos pechadas as portas do museo do Roteiro, pero a través dos seus cristais contemplamos o primeiro "trio" eléctrico do Carnaval de Salvador, un vello vehículo, co que se iniciaron os desfiles da festa que hoxe protagonizan enormes camións, un vello trio do ano 1956. Continuamos a viaxe cara a cidade e chegamos até as favelas do Candeal, o milagre do Candeal: milagre que consiste en que as rúas se atopen asfaltadas, non se escoiten tiros, os nenos brinquen pola rúa sen medo, e os propios cidadáns traballen en obras do barrio... Baixamos do taxi e paseamos polas súas rúas até que chegamos ao final do mesmo, antes detivémonos na escola de interpretación musical de Carlinhos Brown, pisamos as rúas que pisara o Bebo Valdés, e que o Trueba filmara con gusto. Seguimos a viaxe cara o forte de Sao Antonio, erguido polos colonizadores portugueses para non se veren privados da acción en exclusiva do seu expolio. Ao lonxe vemos a illa de Atarica e outras que non lembro, dende o alto do Forte, onde comprobamos que, efectivamente, a visión do mar rompendo nas rochas de Salvador é unha imaxe moi próxima ao paraíso: buques actuais ao lonxe, enchendo a bahía, ben puideran ser sustituídos por antigos barcos de escravos e mercadorías, e un imaxina só moi difuminado un pasado surrealista. A beleza da paisaxe pode mais. Ao baixar do forte, e antes de subir no "carro" de Flo, un cartaz publicitario de desodorante Axé(que aquí quere dicir incrible, ou maravilloso, ou irresistíbel) chama a minha atenciõn. O cartaz di, riba dunha foto xigante do bote de desodorante: "Deixa ousada até a mais santinha"

O carro de Flo aparca no dique de Tororó, unha sorte de lagoa artificial xigante no medio da cidade, que separa unha zona de favelas da zona de edificios modernos, lugar que foi obxeto de liortas entre a igrexa católica (como non), e a prefeitura da época, debido a unhas figuras xigantes que se atopan no medio do dique, e que simbolizan aos deuses do Candomblé(Oxumarè, o único que lembro agora, ao contrario que calquera nomenclator dos Césares, que podían memorizar arredor de 250.000 nomes de soldados, dicíndollos polo miúdo ao emperador, o cal provocaba a euforia das tropas, cando se dirixía a elas un por un). Mais aló, o estadio do Bahia, ao que os sateropolitanos(habitantes da cidade de Salvador de Bahia de tudos os Santos) chaman con sorna o Ja-ia: xa ía sair campiao, e descendeu á segunda, xa ía ganhar a segunda, e descendeu á terceira...o Ja-ia. Un precioso estadio de cor azul que vai ser derrubado.

Atravesamos a continuación a zona clásica da cidade, cheas de vivendas victorianas, a cidade Jardim, cos seus altos edificios de vivendas con cancelas metálicas afiadas e moitas cámaras de seguridade, que alimentan o medo dos nenos que alí moran, que crecen no medo aos iguais e na amizade coa electrónica, que estudarán na "privativa", que namorarán aos vinte, e que mercarán unha pistola que ficará na guanteira do coche até que os seus propios meninhos vinte anos mais tarde abran a mesma no medio dun engarrafamento de tráfico, e logo seu pai explique que é pola enfermidade, pola enfermidade de desolación e do tudo vale que vale aquí e na China. Logo ese antigo meninho suará e un fin de ano apuntará coa mesma á cabeza doutro meninho que trinta anos antes cruzou pola rúa. Pero isto é outra historia.

Chegamos ao Mercado Modelo, pasando a zona portuaria, e subimos no Elevador Lacerda, de 72 metros, que conecta a zona alta coa baixa. Logo de subir, un atópase na zona histórica de Salvador, chea de rúas de negra pedra, a praza de Fer(un cardeal que deu nome á praza; curiosamente, na mesma, hai un monumento en homenaxe ao negro escravo que liderou unha revolta moi importante no seu día, pero a praza leva o nome do relixioso portugués) Atravesamos sorprendidos, abraiados, en silencio, toda a zona histórica, chea de casas de vivas cores, música pola rúa, do interior das casas, percusión, alí ficaba o Caribe en esencia, unhas rúas dunha beleza extraordinaria, e chegamos até a igrexa de San Francisco, cecais unha das mais importantes de América, e alí falamos con Magnum, un vello home de cor, coido que bastante enfermo, cuns ollos cheos de pasado, e cunha erudición no pensamento e no xeito en que se expresaba(en castelán) que nos ofreceu unha clase gratuíta de historia, política e socioloxía...era amigo do taxista. Seguimos mais tarde até o Pelourinho, barrio emblemático de Salvador e no que se respira unha quietude e unha calma doutro tempo, unha verdadeira delicia. Visitamos a casa de Jorge Amado (escribiu "Capitáns de Area" entre outros), e logo percorrimos na volta, a inmensidade das rúas do extrarradio, co caos circulatorio, cheas de xente que caminhaba polo medio dos coches, de volta á casa, ou a calquera lugar, unha visión realmente espectacular que durou polo menos unha hora, xa era noite, e que nos deixou confusos...toda a beleza, toda a inxustiza, a felicidade e a tristeza, o inamovíbel e o continuo movemento, o contraste, polo que reservándome outros capítulos da aventura brasileira que non tenhen perda, procedo a formular o problema de Cambridge: dada a cor da madeira e o nome do capitán, calcule vostede a lonxitude do navío, ou polo tanto, interprete a realidade. Eu non o consigo, pero a beleza de Salvador compensa a miña confusión.

Futbol e carnaval, nada muda, todo fica igual...

O primo de Océano

2008-07-24T01:50:00.003+02:00

Nunha ocasión que non lembro agora, lembrala sería atinar co ano, e en canto ao día, a resposta tería que expoñerse a trescentas sesenta e cinco posíbeis, nunha ocasión digo, atopábame eu nun bar chamado o Lusco Fusco, un bar en Verín sito fronte ao pavillón municipal, onde nos xuntabamos os do equipo logo de adestrar ou algunha noite. Perdoen, perdoade, eivos tutear a estas alturas da película(estas frases populares); perdoade. Antes de continuar co tema central que xustifica estas letras atropeladas, teño que falarvos do parqué do pavillón: foi o mellor parqué que os meus pés do corenta e seis teñan pisado. Refulxente, eléctrico, transparente por limpo, pegañento no punto idóneo para pisar, era un mar de aceite para o balón. O motivo da súa excelente conservación era o trato obsesivo e escrupuloso que Carlos, un home duns sesenta e dous por aquel entón, cumpría con inimaxinábel mimo. A feble calidade que tiñamos como equipo só xustificou nalgunhas tardes a existencia daquela madeira que, sen dúbida, atopábase por riba da pobreza do xogo que aquel equipo despregaba. Carlos, o conserxe fumaba tabaco negro coma un caníbal nicotinómano e adoitaba elevar por riba da decena, os guliotes ao branco ou tinto ao longo do día, e foi o mellor conserxe que coñecín, algún día falarei dos conserxes. Poida ou non que Carlos se atopase naquela ocasión no Lusco Fusco, xurando ou recibíndonos ao saúdo de chavalada, pois así nos berraba, chavalada cando nos vía chegar pola mañá camiño do adestramento. O caso é que atopábame, agora si, no Lusco Fusco, un garito que rexentaban dous irmáns calvos con cara de mala virxe, boa xente. Algúns do equipo reuniamonos e antes de falar, escoitabamos a Pachi, para os que non o coñezan, unha das zurdas mais exquisitas que teñan xogado ao fútbol sala, contando ao Regueira("ese enano es un pelotero", di Jesús Candelas do pequeno grande home de Arteixo, en referencia e deferencia á súa habilidade). Así que primeiro escoitabamos a Pachi, que tiña trinta e seis anos e o físico de Mick Jagger en forte, e ás veces entendiamos e outras non. Logo falabamos de: o fillo de puta do adestrador, o malnacido do preparador físico(un día cronometrei hora e vinte correndo polos montes de Verín, que se vía diminuto ao lonxe baixo trinta graos de calor longos), das fichaxes que non lle apuntaban a un cesto, de matar ao adestrador do Ourense, que saíra na prensa facendo o paiaso cun balón na cabeza, de costas ao adestramento que dirixía no intre da foto. Tamén falabamos de: Carlos o conserxe, de Brasil, historias das favelas que nos contaban Duda e Muniz, de pechar ao utilleiro no almacén, de matar ao noso adestrador, de matar varios adestradores, de historias de personaxes do fútbol sala, coma aquel coñecido gurú do fútbol sala nacional que había pouco chamara a un ex-compañeiro meu para pedirlle axuda. O pobre home, xa levaba varios anos retirado, e sabendo que ao meu colega o patrocinaba unha coñecida marca deportiva, pediulle cinco polos de manga curta e unhas equipacións de adestramento. Cando o meu colega lle preguntou a motivación de tal pretensión a contestación foi a que segue: resultou que se atopaba gravando uns vídeos que ían formar parte dun próximo libro(xa ten publicado varios), até aí todo ben, pero o curioso do asunto era a temática do libro: "La preparación física de los toreros"; atopábase gravando os vídeos de preparación física con cinco matadores profesionais e para iso era a roupa. Normalmente, unha anécdota deste tipo, da que eu non a teño entre as trinta mellores anécdotas do fútbol sala, podía chegar até a fase final das tres mellores anécdotas da tarde, tardes que se consumían logo do adestramento entre contos deste estilo. Resumo a continuación as outras dúas finalistas:

- contada por Muniz, un brasileiro daquel equipo, que se atopaba na reunión: a historia dun enorme negro internacional brasileiro, negro de metro noventa, que nunha concentración, compartindo habitación cun afamado zurdo brasileiro, soubo que ía recibir a visita dos médicos para o control anti-dopaxe; Non é que o negro se dopara, él gostaba de fumar mariguana polas noites, namentres poñía xeo nos nocellos. Foi entón unha noite que lle preguntou ao seu compañeiro que podía facer. O outro díxolle que bebendo bastante leite, podía superar o control limpamente, sen problemas. Á mañá seguinte, logo do adestramento, camiño do hotel pararon o negro e o compañeiro nunha tenda, e o negro colleu varios litros de leite, e bebeu un litro enteiro antes de chegar ao hotel. Logo púxose mal do estómago, levaba varios días bebendo leite coma Rómulo e Remo, e foi que soubo que co leite non ía chegar, polo menos tendo en conta que tamén fumaba mariguana coma quen bebe leite. Así que chegou o día do partido e aconteceu o que o negro non quería: no entretempo comunicáronlle que lle tocara no sorteo ir mexar, ir mexar para o control. Ao malpoucado non se lle ocorreu outra cousa que simular un desfalecemento no medio do xogo, e foi retirado en ambulancia camiño do hospital, onde pasou a noite. Librou do control.

Ao rematar o partido, co negro no hospital, o seu compañeiro de habitación atopábase no vestiario, os demais preguntaban que acontecera, que acontecera, que foi, que foi?, e nun intre de debilidade e anoxamento, seica o porteiro do equipo achegouse aínda coa toalla nas mans á súa taquilla e metendo as mans no peto do chándal, e sacando unha man de mariguana, berrou en pelotas: "Por isto, poja!, por isto, foi pola macoña(maconha, mariguana), fillos da puta!"

-Agora refiro a outra finalista. Anécdota contada por Bomba, un porteiro de Murcia que xogaba conmigo aquel ano, ás veces enroscaba ben as mans e non metía para dentro as que ían fóra; nela permitireime imprudencias lingüísticas que nos permitan saborear a anécdota en toda a súa grandeza. É o que segue: "...y entonces el hijo´puta del andaluz, que eso sí, era un fenómeno... con el balón en los pies era un fenómeno, el hijo´puta la armó...el tío le daba a la farlopa que paqué, gastaba todo el dinero en las máquinas, no se entendía bien con la mujé, bebía como un carretero, le gustaban de carajo los relojes, los relojes le gustaban al hijo´puta, pero le gustaba robarlos en los torneos, limpiaba los vestuarios el cabrón..., azta le robó al joputa aquel del conserje de aquel pabellón de Las Palmas que nos entró en la primera vuelta en el vestuario...no os recordais, sí, joder, aquel que creo que palmó, que se meó dentro del veztuario llamándono hijos de puta, decía el cabrón, pue azta a ese le robó el cabrón del andaluz...que porqué la armó? digo que ezte andaluz nos la lió un día, jugando en Tenerife, coño, al tío lo expulsaron, andaba encabronado ya con el presi, que era otro joputa, hai que decirlo, pero eso no se hace, eso no se hace...cabrón...lo que hizo fue que cogió y en el vestuario, el tío con la bronca por la expulsión, el partido aún seguía, se duchó y nos robó toda la pasta a los compañeros, y los relojes, coño, y robó también algún par de zapatillas, cojones...y robó en el otro vestuario, joder, y se piró al aeropuerto y avión pa´Cadiz y nunca má se supo, oztia, y azta ezte año que lo vi en un partido de la televisión, que bien hace la bicicleta el hijo puta...que bien la hace, zá, zá...os juro que si lo cojo le rompo la puta cabeza.

Logo desta incursión nese submundo do deporte de elite, continuarei co relato principal que tentarei concluir sen mais interferencias. Como digo, naquel bar entraba todo tipo de xente, e entre estas anécdotas íase o tempo. Sen sabelo, atopabámonos a piques de presenciar unha grande historia que é a que segue; vimos polos vidros do local como un antigo Mercedes branco, destes que saen nas persecucións polas rúas de Tetuán, ese modelo, se detiña diante da porta do bar, matrícula portuguesa. Do interior do mesmo desembarcaba un inmenso negro, case que dous metros, sobrepasando con gusto os cento vinte quilos, con varias cadeas de ouro, tamén aneis, e botas suxas, camisa aberta por debaixo dun inmenso e grasento peito, que só escondía pelo xeneroso, pendentes, cara de mala virxe, cara de fódase pá. Do asento traseiro baixaron dúas mulleres tamén de cor, vestidas con extravagantes e minimalistas vestidos, con faciana aburrida e perdida. No mostrador atopábanse uns rapaces do povo que xa ían algo encendidos e nese intre, na nosa mesa, Pachi dixo: -Ese negro é o primo de Océano. Non é broma. É o primo de Océano.

Océano: mítico centrocampista da Real Sociedade, de cando Atocha, que xogaba co dez ás costas, xogador negro, cun físico de leñador e unha exquisita técnica, cunhas enormes patillas que sempre chamaron a miña atención, as patillas de Océano. Compartía equipo con Carlos Xabier, outro portugués da Real Sociedade. Botas negras, sen marca coñecida, probablemente Adidas baixo a graxa, Adidas modelo World Cup. Lembremos para os que se incorporasen agora ao fútbol, que as Adidas World Cup teñen os tacos de aluminio, e as Adidas Copa Mundial, teñen tacos de goma en negro.

Todos miramos ao Pachi, e contemplamos con mais ou menos disimulo os pasos do primo de Océano no bar. Un dos rapaces do grupo que se atopaba na barra, un rapaz que sempre ía contra o Dépor cando o televisaban no bar aquel, e que por certo comezou a tempada con dez dedos e rematouna con nove, pois era carpinteiro e non andivera vivo coa serra eléctrica, comezou a falar co primo de Océano, era un chaval gracioso, aínda con nove dedos. O caso é que a conversación foi subindo de ton, eu xa non me atrevía a ollar para o primo de Océano, que antes tiña os ollos moi brancos, e agora se lle vían vermellos, e foi que o chaval achegouse un pouquiño mais ao animal aquel e díxolle sabes o que? eres o fillo de puta dun negro. Inmediatamente o silencio apoderouse do bar, que estaba en Verín, pero ben puidera ter aberto no Far West naquel intre, tal era o grao de tensión e incertidume que nos invadiu a todos. Resulta que o fillo de puta do negro achegou a enorme cabeza rapada á faciana do fillo de puta aquel do carpinteiro con nove dedos, e quedou mirando uns breves segundos para el, cunha mestura de sorpresa, ledicia e indignación, ninguén se moveu. Todos nos identificabamos en décimas de segundo co carpinteiro ou co primo de Océano. O primo de Océano pousou a man sobre as costas do coitado de Verín e foi que lle dixo estas solemnes verbas, nunha mestura de portugués galeguizado, ou ao revés:

-O chavalo ten bos coiós. Eu vou convidar voçé, pá. Cerveixa?

Logo duns segundos de incredulidade, todos os asistentes a aquela escea bíblica, rimos coma se alguén tivera contado o mellor chiste da historia universal, e non aconteceu nada mais. E iso foi o mellor que puido acontecer. O primo de Océano.

PD: Con vostedes, Falcao...http://www.youtube.com/watch?v=MEvkTz6I7sg&feature=related

E tamén unha canción: http://www.youtube.com/watch?v=SmhP1RgbrrY

Crónica dun mundo que agoniza: happy hour en Barna

2008-07-14T03:55:00.003+02:00

E con el, tamén nós, algo de nós.

Veño de pasar tres días en Barcelona. Teño xogado catro ou cinco veces alí, sempre algún día solto, e tamén algunha lembranza dunha viaxe cando era neno. Barcelona é sorprendente como conxunto arquitectónico, e urbanístico, en moitos casos, unha cidade deslumbrante nese aspecto: as avenidas, as prazas, os monumentos, os xardíns, os transportes...todo iso. O hotel no que nos hospedamos atopábase na zona que se construiu co gallo do Fórum das culturas, un espazo que me sorprendeu segundo cheguei. O azar quixo que para chegar ao hotel só tivesemos que seguir en liña recta dende Zaragoza ata chegar á Diagonal, xa en plena cidade. Logo de circular durante trinta minutos para atravesar a cidade, no primeiro xiro á dereita, alí se atopaba o hotel, ás veces acontecen cousas así. O edificio érguese, como apuntaba antes, no Carril do Taulat, sito na Ronda Litoral, á beira do mar, nunha zona que xulguei case que fantasmagórica, ben fora pola alta temperatura e pola hora na que chegamos á cidade, eran as tres da tarde, baixo un sol sustantivo. Unha rapaza nórdica atendeunos na recepción e logo subimos á habitación. Era un bo hotel. Pola fiestra víase o mar inmenso, unha vista espectacular, detrás dunhas naves metálicas e dalgúns rañaceos en construción, e mais aló, como afogado, había un rompeondas, que eu xulguei era no que aínda se ulía o sol, coma na canción. Ollando para as naves aquelas e para aquela cantidade esaxerada de rañaceos e hoteis descomunais, pensei automaticamente en Gotham, a cidade na que Batman pelexaba co Joker. E mais aló, o mar, un mar como afogado tamén, ao igual que o rompeondas, por non ter espazo para respirar. Foi o primeiro elemento que pensei errado. Era hora de comer, e como o prezo non incluía o xantar, e en vista da hora, achegueime a un centro comercial que se atopaba fronte ao hotel e merquei algo de froita. Cando voltaba cruceime coa rapaza nórdica que había uns minutos me atendera xentilmente na recepción do hotel. Sorprendentemente, ao tempo que pasaba ficou ollando para min con faciana seria, como se non me coñecera, e eu quedeime co saúdo na boca, tentando pensar o motivo polo que alguén que rematara a súa quenda no traballo non podía saudar normalmente a unha persoa coa que remataba de falar, aínda que agora non se atopase no hotel. Tampouco entendín iso. Logo voltei ao hotel, e mais tarde saímos a camiñar a cidade. Barrio Gótico, Rambla, Praza Real, Liceu, Teatro Nacional, Boquería, Colón, Raval, foi o percorrido elexido. A grande cantidade de turistas, a multitude, a voráxine, e todos os edificios, as formas, os detalles, todo iso no que un repara cando vai diso, de turista. Pero houbo algo que foi no que andivemos matinando no resto dos días alí, e era dalgún xeito, a estrana sensación de sentirse un alleo, pero tan alleo coma un islandés, ou un guineano, algo que non sentimos en Londres ou Madrid, ou Zaragoza, ou Xamaica, ou Dublín; algo distinto, en definitiva. Supoño que será iso o que toca, pero dende logo foi algo sorprendente por inesperado: unha mestura de Sanxenxo- Malibú no prantexamento, unha sorte de combinado Kentucky Fried Chicken, Fujifilm, Starbucks, e unha grande xirándola devoradora de cartos. Tentamos camiñar noutras direccións pensando que cecais noutras direccións, algo trocaría. E camiñando dúas rúas nalgunha dirección era como si a maquillaxe e as pinturas se esvaeceran coa auga, como si o real da cidade fora usurpado por unha intención efectista, na que as luces recoñecíbeis en todo o mundo para calquera occidental foran o faro que guiara ese turismo de hamburguesa autóctona e mimos dantescos que poboaban a Rambla. Non atopamos á Negra Fror, e no seu lugar só había multitudes de adolescentes anglosaxóns en viaxe iniciática. No Raval asomaba a triste realidade do intercambio(intercambio do que nos falara a recepcionista previamente no hotel: "si os gusta el intercambio cultural, el Raval también puede estar bien"). Cruzamos edificios que caían a cachos, e o único intercambio que observamos foi o de cincuenta ou sesenta anciáns que reparaban nas prostitutas, moitas delas foráneas que por alí paseaban, tamén subsaharianos sentados na beirarrúa con ollos desenganados, e xente maior asomada ás fiestras, como acobardada de sair á rúa...algúns grupos de turistas coma nós botaban fotos a toda aquela xente. No Barrio Gótico, cousas semellantes, aínda que a presenza de occidentais era maior, procuraban a festa, a sensación. Ceamos algo nun local de mentira preto da catedral e logo voltamos en metro para o hotel, un servizo que funciona cunha puntualidade incrible, e no que puidemos respirar os estranos silencios das estacións e dos vagóns, un silencio que se cheira.

O segundo día coido que foi bastante mellor, fumos até o Parque Well ben cedo e a cidade e outras zonas da mesma menos enquistadas no circuito turístico ofrecéronnos a cotidianeidade que estranábamos o día anterior. Sentín medo e impresión diante da Sagrada Familia, diante de Gaudí, tamén as casas. Camiñamos felices, xente tranquila, tamén había unha perruquería de mascotas. Tomamos café nun bar. Ía dicir nun bar típico, pero mais ben cómpre dicir atípico, pois nel podías falar co camareiro e ninguén tiña presa, e o café custaba un euro. Continuamos camiñando toda a mañá. Serían as tres e media cando regresamos cara o hotel para protexernos do sol e descansar un pouco. No hotel había unha piscina. Decidimos subir. Atopábase no piso trece, e dende ela podías ver toda a cidade por un lado, e por outro o mar. Escoitábase unha prescindible música, e sentamos a descansar e ler. Unha parella moi feliz paseábase en gafas de sol e sentou preto de nós. Pronto descubrín, ollándoos por riba do libro, que actuaban. Semellaban moi contentos coa elección do hotel, e daquela espléndida piscina no piso trece, e daquela música, e él estaba adquirindo unha cor vermella froito do sol que o castigaba, e iso tamén era motivo de felicidade. Pero faltaba o protagonista principal. Un home duns corenta anos, esbelto, forte, bronceado, con barba na que se vían canas, ingresou na piscina envolto nun albornoz branco do hotel e nunhas zapatillas brancas tamén cos distintivos da cadena hoteleira. Falaba con seguridade polo móbil, non sei si en perfecto italiano, pero en italiano. Levaba tamén unhas gafas de sol de espello. Todos levaban gafas de sol. Sentouse nun sofá ao noso carón e comezou a pasar a man polo pelo. Prendeu un cigarrillo. Reparaba na cidade, na piscina, en nós, e sobre todo na muller que acompañaba ao home que se queimaba baixo o sol. Había un par de suecos que comían nunha mesa e falaban do rica que estaba a ensalada pero en sueco, eu levaba albornoz tamén. O italiano ergueuse varias veces, pediu unha auga, logo un café, logo falou coa camareira, voltou reparar na muller do home queimado. Eu decidín ingresar naquela actuación e puxen as gafas de sol, tamén unha pucha coa que estou moi contento ultimamente. Alba ría. Pouco a pouco sentín que gañaba enteiros naquela actuación mentirosa, pouco a pouco o italiano, os suecos, o home queimado, a muller, repararon en min, naquel tipo de gafas e pucha anacrónica que se agochaba baixo un libro de relatos de Cortázar. O italiano voltou sentarse, comezaba a aburrirse. Logo dirixiuse a min acenando co móbil para que lle botara unha foto. Eu botei a man, pousei o libro, e collendo o seu móbil, tentei coller unha boa instantánea que recollera aquel intre sublime da felicidade dun italiano que se atopaba no cumio trece dunha vida feliz, a carón da piscina, en albornoz e coa cidade ás súas costas, pero inmensamente aburrido. Logo deume as grazas e ao pouco liscou. Alba e eu cansamos, bañámonos pronto e logo saímos de novo para a cidade. Museos, lectura,paseo da praia, porto olímpico...a xente bañábase no mar e un rapaz cunha guitarra acústica e unha armónica cantaba Knockin on heaven´s door, ao tempo que tres norteamericanos bébedos facían o indio, escenificando a canción. E alí pregunteime, pensando nas persoas que morreron este fin de semana no estreito, ignoradas polos buques que as cruzaron sin prestarlles auxilio, e nos barcos deportivos de Telefónica que adestraban cando as atoparon, e na fame, e na auga que se lle nega a millóns de persoas no mundo en pleno século vinteún, en toda a mentira que envolve o noso modelo de vida, e no que pretende significar unha cidade como Barcelona, expoñente tamén dalgo mais, e pensei que só pode acontecer isto nunha sociedade profundamente enferma como na que vivimos. Pensei tamén na clase política, concretamente e polo lugar onde me atopaba, pensei no que calquera das opcións políticas que alí pelexan polo poder nos tentan vender. Realmente as cousas das que discuten alí e noutras comunidades como a nosa, ou coma calquera outra, realmente esas cousas son o centro do debate? Ao final, as decisións verdadeiras xa están tomadas por nós?

Será que rematarei por falar só? Será que no fondo, todo o noso xeito de vida é profundamente conservador? Profundamente cego? Cego o arte, conservador? Cega a política, cínica? Cego o tempo de ocio? Simples monicreques? Era iso? Será que a realidade é profundamente inxusta, criminal, e que o feito de telo presente mais tempo do debido podería rematar por deixarnos loucos, invalidados para levar unha vida normal? Teño a impresión como turista, como cidadán, de que somos zombis delegadores-observadores pasivos, si é que tal cousa existe, dun mundo ao que lle resta pouco tal como o coñecemos, un mundo que agoniza de inxustiza e de sucedáneos de vida. Buñuel dicía que o cine non era mais que catrocentos idiotas diante dun anaco de tea, collemos todos alí. E non se me ocorre ningunha idiotez mais.

Chegamos a Lugo de madrugada antonte. Veña, vamos facer unhas tortillas, xa está rematando o San Fermín. Viva Jesucristo!

E aquí seguimos.

PD: http://www.youtube.com/watch?v=Te65uNEiEt0

Pappo Napolitano ou a guitarra que fala

2008-07-02T00:52:00.004+02:00

Norberto Pappo Napolitano é parte da historia do rock arxentino. Con dezasete anos, todas as bandas dos anos sesenta en Arxentina, se disputaban os servizos deste rapaz melenudo de Chacarita, algo caprichoso e bastante temperamental, pero cun sentimento para a guitarra eléctrica e para o rock co que só nacen algúns. Así, nun período convulso do rock arxentino, de fundación, nun prazo duns poucos días, si, días, e duns poucos meses, figura como pianista de Manal, Los Abuelos de la Nada e finalmente chega a Los Gatos, nos que non durará moito tempo, pero dabondo para deixar rexistrado un dos riffs mais gloriosos do rock: "Rock de la mujer perdida".

Viaxa a Estados Unidos nos setenta e coñece as orixes do blues, do rock, si é que aínda non as sabía ben, pois dende os dez anos insistía na guitarra escoitando na súa habitación os discos de Little Richard, Bo Didley, Steve Ray, e algúns mais...Actúa por todo o país. Á súa volta á Arxentina deixa editados volumes para a lenda baixo a mítica formación de Pappo´s Blues, verdadeiro libro sacro do rock arxentino, un compilado exemplar de pureza roqueira, salvaxismo, sensibilidade, melodía e actitude. Posteriormente fundará Riff, unha formación de heavy metal, cun nome redondo por certo(Riff) e como case que todos os que algunha vez pisan os terreos do non establecido, ten os seus altibaixos, pasa por intres de gloria e decadencia a partes iguais, pero coido que fiel a si mesmo. Hai varios feitos salientables, moitos mellor dito, pero só citarei algúns: sube ao escenario dun ateigado Madison Square Garden da man de B.B. King e é presentado por este coma "un dos mellores bluesman do mundo". Pappo merca ese mesmo día pola tarde nalgunha tenda neoiorquina, o único traxe de toda a súa vida. Xira con B.B. King, comparte esceario en Buenos Aires con Motorhead e telonea a AC/DC. Nun momento especialmente delicado para o roqueiro, Juanse, o líder de Ratones Paranoicos, unha formación mais actual da música arxentina, convídao ao esceario nun concerto multitudinario e Pappo triunfa unha vez mais. Posteriormente, un disco coa creme do rock arxentino, Pappo&Amigos, recolle a profunda pegada e admiración compartida que multitude de artistas e músicos insignes do rock recoñecen en Norberto Napolitano. A finais do século XX participa en grabacións con Calamaro, con Charly García, e con varios dos artistas mais reputados da Arxentina, xira por todo Estados Unidos no comezo do século actual, a dúas semanas de distancia de B.B. King, como lle gostaba dicir a el. En cada disco, graba unha canción de Freddie King( o que foi membro, xunto con Albert King, the Velvet Bulldozer, e B.B. King, do trío de reis do blues).

Auténtico showman, abonda visionar calquera vídeo do Pappo Napolitano para saber a que caste pertence. O seu gusto polo blues e polo rock provocaba certa confusión entre os músicos norteamericanos, pois existe unha certa separación entre os músicos dos dous xéneros, non o digo eu, dicíao o propio Pappo(así que xa sabedes, se non estades dacordo, investigade e logo borro o que escribín...). Pappo, entre outras moitas, deixa unha frase para a posteridade, que define o que se agochaba baixo a imaxe do Carpo(así se lle coñece no argot roqueiro): "Cuando me siento algo triste, o algo me parece injusto, o me siento algo solo, por ahí es que me sale mejor el blues".

Ao tempo, sempre combinou a súa vida de roqueiro co traballo no seu taller, herdanza de seu pai que rexentara "Siderurxia Napolitano", e no que repara coches antigos e motos. Sobre a súa pasión polos coches cómpre dicir que chegou a participar en carreiras de coches, ao estilo desas nas que se pegan uns hostións criminais. No seu taller, agocha tamén un dos segredos mais preciados polos seguidores do rock arxentino, a súa colección de guitarras, cun par de bos candados na porta. Recoñece que cunha das guitarras que empregaba, durmía todas as noites. Se xa vos animastes a ver algún vídeo, é prausíbel(prausíbel e posíbel?) a explicación que ofrece do curioso bus no que realiza as xiras. Polo visto, só era perigoso cando comezaba a respostar con monosílabos guturais.

Deixa para a historia da música, auténticos himnos como "Fiesta Cervezal", "El hombre suburbano", "Sucio y desprolijo", "El tren de las 16", "Ella es un ángel", "Rock de la mujer perdida", "Desconfío", "No obstante lo cual", "Rock and roll y fiebre", "Ruta 66", "Mi vieja", por poñer algúns exemplos que o convirten nunha lenda, non nun mito, nunha lenda dos pés á cabeza.

Norberto "Pappo" Napolitano falece nunha madrugada de febreiro de 2005, nun accidente de moto, á saída dunha parrillada, logo de cear co seu fillo e coa noiva deste. Manexaba, nese fatal momento, a Victoria, unha Harley Davidson a que, ironías da vida, lle chamou así, Victoria. Con esa mesma moto, con Victoria, cruza nalgún día da década dos setenta, a mítica Ruta 66, para hoxe deixar algo mais triste a un cando escoita "Juntos a la par". O mundo é algo mellor por momentos grazas á súa música. Tiña 54 anos. Pappo Napolitano.

PD: Con B.B. King no Madison http://es.youtube.com/watch?v=U2mFxhJ9HFs&feature=related

Tren de las 16 http://es.youtube.com/watch?v=AEXnk1rjGjw&feature=related

Juntos a la par http://es.youtube.com/watch?v=8ylGmIBSK78&feature=related

Especial de Pappo en La Viola(impresionante) http://es.youtube.com/watch?v=Ad9azTL-mkk

Pappo, quentándose un pouco co paiaso dun presentador http://es.youtube.com/watch?v=j8OURMFhVRU&feature=related

O home do sombreiro (camiño ao infinito)

2008-06-28T12:02:00.006+02:00

"Aínda non está escuro, pero xa está escurecendo..." (de Not Dark Yet)

Soou Lay, Lady, Lay e por algún estrano motivo erizóuseme a pel, e pensei no que dicía Borges de Stefan Zweig: "As súas verbas fixéronme comprender o tempo en toda a súa inmensidade"

PD: Lay lady lay en Dallas http://es.youtube.com/watch?v=g22Cl51_OI0 Like a rolling stone en Vigo:http://es.youtube.com/watch?v=zhKrBxcKOH0

Bótate, dama, bótate, fica conmigo namentres nos reste algo de noite... aínda

Déitate, dama, déitate, deitate na miña grande cama de latón

Tres Variacións

2008-06-26T10:37:00.004+02:00

Da loucura

Toronto.

Canadá. 1982.

Chamábase Glenn Gould. Tal vez non vos diga nada e a min tampouco, ou si,mais iso é outra historia. Glenn Gould era músico. Aprendeu a tocar o piano na infancia, encaramado nunha cadeira paticurta que seu pai construiu especialmente para él. Sentado nela, as súas mans comezaron os primeiros diálogos coas tecras. Diálogos que eran senón, pequenas partes do que
remataría sendo un dos mais excepcionais discursos musicais do século XX.Canadá é a terra anónima. O lugar no que un pode ser completamente ignorado para o resto dos seus días. Cecais Leonard Cohen ou Neil Young sexan ilustres excepcións. Ninguén se lembra xa de Sem, un rapaz de pelo loiro e esbraguelado que se sentaba no fondo da clase. Un día chegou dicindo que liscaba de Lugo para Canadá. Nunca mais voltou. Ninguén voltou tampouco preguntar por el. O seu rostro de sete ou oito anos, correndo torpe detrás dun vello balón pinchado no patio do recreo, sempre creara indiferenza.

O noviño Glenn tivo unha traxectoria fulgurante. Pronto comezou a destacar no piano, tanto dende o punto de vista estrictamente musical como dende as formas. Acostumaba chegar tarde ao comezo das actuacións e facía a súa entrada no escenario cun vello frac enrugado, cuberto dunha ou varias bufandas e visiblemente despistado. Raramente ollaba ó público. Sentía un profundo rechazo polos descoñecidos e odiaba dar a man a ninguén, especialmente aos nenos e aos homes de pouca estatura, pois unha das súas múltiples obsesións era a posibilidade de fracturarse as mans e non poder tocar. Evitaba na medida do posible, facerse notar mais ca súa música e nada ansiaba mais que o feito de que o público que acudía ás súas actuacións non lembrase o seu nome á saída, só a música que escoitara. Glenn Gould adouraba unha das formas primixenias da música, a forma en que se remite á súa estructura intrínseca, isto é, o mecanismo de repetición, e que a fai recoñecible ó oído humano: as variacións. Na interpretación do tema con variacións residiu o eixo principal da súa actividade artística. Así, nunha secuencia dada alteraba elementos relativos á tonalidade, a armonización, o modo, o tempo, a melodía...Esta concepción da música non fixo senón alimentar a controversia e desatou profundos desencontros entre a troupe de seguidores e detractores que o artista posuía. Acostumaba dicir que “a relación que existe entre a miña man esquerda e a miña man dereita só lles concerne a elas e a min”. Abafado polos primeiros ecos da fama, asediado polos estudiosos, polos axentes ávidos de facer negocio co xoven talento, só encontrou descanso nos estudios discográficos, na paz do ensaio en morna calma, no que reinventar por enésima vez unha ou outra peza preferida. Mais acadou fama internacional cunha obra moi concreta de Bach: as Variacións Goldberg. Arredor desta peza
realizou a súa gran viaxe. Unha viaxe que o conduciría a unha sorte de furado negro, unha obra por sempre viva, un camiño que sabía de antemán, nunca podería percorrer enteiro.
A súa personalidade non o axudou en demasía. A certos hábitos conductuais relacioados co síndrome de Asperger, unha variante do autismo tinxida desigualmente de elevados parámetros intelectuais xunto a deficiencias no ámbito de relación social, engadiu unha preocupante dependencia polas pastillas. Un amplo abanico de medicamentos adornaban unha traxetoria persoal errática e contradictoria. Unha mente cecais só preparada para viaxar unha e outra vez cara ese, o seu furado negro: as Variacións Goldberg. Logo de triunfar coma pianista e aumentar a súa lenda cos seus enigmáticos comportamentos, decide abandoar a vida pública, a exhibición, cando só contaba 34 anos. Opta por viaxar ao infinito unha e outra vez, recluído nos estudios, perdido nalgún recuncho de mil partituras musicais, aillado do contacto cos demais. Que é o que conduce ás persoas ao illamento absoluto? Que encanto posúe a soidade? Acaso sexa o non ter nada que dicir, ou non querer escoitar, ou tal vez a conciencia de que o tempo se esgota, algo por facer antes da nada mais abismal. A soidade terrible mesturada co espírito solitario, a búsqueda. Foi o mesmo motivo que levou ó jazzista Sonny Rollins a abandoar os escenarios e botar dous anos seguidos practicando incansablemente co seu saxo debaixo dunha ponte? Que levou ao xenial Django Reinhardt, o guitarrista ao que lle faltaban parte dos seus dedos da man esquerda, a deixar no punto álxido da súa carreira a guitarra e entregarse á pintura nunha casa perdida no medio do monte?
Nembargantes, Glenn Gould nunca voltou. O que nun primeiro momento se considerou unha estratexia de marketing, resultou ser unha decisión permanente mais relacionada coa verdadeira búsqueda artística. Só as Variacións Goldberg impoñían normalidade nunha vida anómala, anodina. Aqueixado de fortes dores de cabeza, Gould sempre practicou a automedicación, o que lle ocasionaba mais problemas de saúde e un insomnio desgarrador. Poucos días logo do seu cumpreanos, na cincuentena, e despois dun derrame cerebral, Glenn Gould abandoaba a súa gaiola e morría na mesma Canadá indiferente que o vira nacer facía cincuenta anos. Só uns poucos anos antes, executaba o seu enésimo exercicio maxistral: unha última versión das Variacións Goldberg, pero incluíndo unha curiosa inversión da obra: primeiro interpretaba as trinta variacións que contiña a peza, e logo interpretaba a peza en si, ao contrario que na orixinal de Bach, pero sen facer nada especial que as distinguise das que grabara con vinte anos. Sinxelamente, o tempo. O paso do tempo como elemento alterador da mesma obra. O tempo entendido como outra variación. Sen mais. Hoxe, Glenn Gould xa é lenda absoluta da música.

Da soidade
Sem nunca foi feliz en Canadá. Ás dificultades propias dun pais e dun idioma descoñecido, do frío, engadiuse no seu caso un extrano sentimento de desubicación. Nunca chegou a entender aos canadenses. Non entendeu todo iso nada que nada tiña que ver con moitos dos salvaxes estadounidenses que vivían algunhas millas mais abaixo. Non sabe cal é a orixe dos cafés en vasos de plástico a calquera hora do día, mesmo para asasinar ao viciño do segundo. As bandeiras nos xardíns. A garda montada. O porqué de que a selección de soccer pareza o combinado nacional de Luxemburgo. O viciño que invitou a seu pai a un pack de cervexas en camiseta de tirantes, mentres nas noticias da noite se detallaba que o Challenger estadounidense estoupara ao pouco de despegar de Cabo Cañaveral. Dicía que agora todo sería diferente para os canadenses.Nin que falar do puto Bryam Adams. Ou o bobsleigh, ese deporte no que catro ilusos con traxes propios de Star Trek se chimpan nun trineo e logo pechan os ollos, e logo caen, e logo saen nas noticias. Todos mortos agás o que ía en último lugar que sae nalgún magacine marxinal de sucesos impactantes a altas horas da madrugada, contando a súa experiencia. Sem nunca entendeu nada de todo isto, e un día, decidiu voltar a Lugo, voltar sentirse coma
de neno cando corría detrás daquel balón pinchado. De paso, podería ver o Mundial 94, animar ao Maradona (aínda que xa se animaba él só), e poder sentirse por algunha curiosa razón superior a todos esos países, por exemplo Canadá, nos que non teñen nin idea
de xogar ao fútbol, e cecais sen probas científicas que o avalen, relacionar esta pouca pericia futbolística con algún tipo de deficiencia intelectual. Sentirse ben. Nada que ver coa tristura de seu pai, que malvivira coma técnico de sonido do Glenn Gould nunhos estudios de grabación ata que o negocio fora aó carallo e agora reparaba coches de segunda man.

Do horror

Lugar de Birbigueiro- San Xoán do Campo, Lugo-Galicia 2007.

A mamá sempre se preocupaba. De que houbera lume na lareira, de que o pequeno levara os zapatiños ben atados. De que sempre tivera a comidiña no seu sitio. Logo, cando o rapaz foi mozo, de que non andivera demasiado nas verbenas, de que fose ben vestido cando baixase ó San Froilán. De ter ben contento ao papá, de traballar toda a vida até ter os mellores terreos dos arredores, a casa ben recollida para cando as visitas dos domingos, a saia pranchada nos enterros de rigor. A cociña que prende nos invernos fríos que nunca rematan, que sempre son mais tristes cando o vento zoa nas ventás molladas e case sempre é de noite. A cidade estrana, no horizonte, as xornadas dominicais de Luar, as tarefas da horta, agora que abriron o Continente, deus nos protexa, din no mesón que onte andabas ca filla de Manuel, non fagas loucuras fillo, o enterro dos avós, os funerais de paraugas e bágoas que caen en zapatiños cheos de lama. Paseos polo pasillo e o insomnio pasaxeiro, facémonos maiores meu amor, cala e durme, non collas toda a manta. As viaxes a Miño nos veráns, moi fría está a auga, chegou unha carta e o filliño que se nos vai a mili, coidate e come, escríbenos, ai amor o rapaz xa se nos fai un home. E a mili non fixo mais que comezar para o rapaz de Birbigueiro, zapatiños que mudan en botas rotas e suxas, tabaco negro e hostias con algún compañeiro, cousas do exército, tamén boas festas e domingos dando manteiga pola praza do Ferrol coas rapaciñas que saen da misa, que ben o pasamos, xa chega o bo tempo, paso ligero, ¡aro is!¡aro is!¡aum!, non me atopo ben cabo, e as dores de cabeza, que o vexa o médico, tremen as pernas, padre nuestro, ai amor que chamaron do exército, o fillo que está moi mal, que nolo traen para a casa. A casa en silencio. As visitas dos viciños, a familia, bueno a ver si vai mellor, noites de insomnio, o fillo xa case non se pode mover. Logo deixou de falar, de valerse por si mesmo. Análises, probas, quedou tetrapléxico nuns poucos meses. A mamá entristeceu ao tempo que o pai acusaba cada vez mais os anos de traballo e resignación. Moitos mais invernos e todas as rutinas e coidados que unha nai pode ofrecer a seu fillo. Silla de rodas, cama, sonda, paredes, mais tristura. Confesións de amor en noites de frío inverno, porque se me faltas ti amor, eu non sei que vai ser do noso cativo, apertas compartidas e berriños pequenos de desconsolo que viaxan polo pasillo até a cama do fillo, que tan só escoita e chora en silencio, inmóvil, impedido. Un día pasou o que a nai non quería. Xa ancián, o pai faleceu. Moitas noites cos seus días de inmensa dor, polo tempo que pasa, polo fillo, polo home, por seu papá, pola vida caprichosa que non entende de tardes de ledicia aprendendo a pedalexar en bici en dúas rodas. O final da viaxe está mais preto, cando é menos o que resta do que vai. Logo, a indiferenza, os longos silencios, a sucesións dos meses e dos anos, as atencións constantes ao fillo, a única que o pode facer, as miradas ao seu meniño, a mesma que cando era cativiño e bulía cos zapatiños atados cara o colexio. A casa non está ben protexida e a mamá mandou levantar un enorme muro para rodeala. Agora nada nos inqueda, filliño, xa non se sabe, que tempos, si teu pai vivira, hoxe tes mellor cara. Ultimamente pasánselle as patacas cando fai a tortilla. Entón senta un pouco e chora até se tranquilizar, que vida meu señor, canto hei sufrir, a quen se lle conte, e xa van os oitenta anos, a ver filliño come, que non comes e hoxe xa fas cincuenta e seis ¿lembras?, que neno mais guapo eras, e teu pai, ai teu pai, pobriño, non tes culpa de nada, chegou outra vez o inverno si é que algunha vez se foi. Vou a Lugo, fillo, polas menciñas, unha muller aínda se sabe mover na cidade, logo veño. Longas mañás ollando pola ventá que vida esta.
Choros e indiferenza, alegría tamén pois a todo se acostuma un, a televisión, os fins de ano que son o fin de todo e o comezo de mais fin. Mais o outro día, cecais demasiado silencio, a nai atópase mal e, e deitada na cama, pensando no fillo, nas sondas, na menciña, no seu amor, en facer aínda mais grande o muro, e teño medo, e chorou, e os berros, mais o fillo non se pode mover, choros, ai meu deus, deus nos protexa, e xa non facía frío, xa chegaba a primaveira, a miña hortiña, berro descomunal, logo mais nada. Só os paxaros cantando timidamente fóra e un fillo tetrapléxico que non acerta a saber o que pasa, mais xa intúe que nada bo e pensa na filla de Manuel, e nas hostias do exército, e no papá e na mamá, e no sol que o cegou cando era pequeno e comezaba a montar en bici, e logo si caeu na horta, que ben, mais agora sinte fame, e cansanzo, xa ouriñou toda a roupa da cama, faise noite, berra pero case non pode falar, até iso lle negou a natureza dende hai anos, un día, dous, xa só respira ás duras penas, e no terceiro día, no medio dun cheiro moi descorazonador, deixou caer mais bágoas, morrendo de fame, morreu o fillo. Xa mais nada naquela casona agora tan grande. Xa rematara o inverno e comezara o abismo. Mais tamén morrera a soidade.

http://es.youtube.com/watch?v=xwCtgx9EqTs

http://es.youtube.com/watch?v=AolQkLta4c4&feature=related

http://es.youtube.com/watch?v=qGW_yiXuluw

Sorpresas da Rede(aquí o agardo, expectante)

2008-06-04T01:17:00.003+02:00

Escritos Urxentes mostra a súa sorpresa e ao mesmo tempo tamén gratitude á persoa descoñecida que deixou a seguinte mensaxe neste vertedoiro cibernético. Só poido manifestar que non nos coñecemos, pero se o obxeto da súa mensaxe era provocar intriga, teña por seguro que o seu propósito cumpriuse sobradamente. Logo de darlle voltas, considero que é algo que teño que compartir con aqueles e aquelas que por aquí se deixen ver. Agardo que non se amole quen queira que o escribira. En todo caso, agardo expectante e intrigado o noso encontro, recoñézoo. Sen mais, unhas verbas que alguén que non se quere identificar, pousou en Escritos Urxentes:

El último libro

En un desierto de estatuas, de sucesos que ya no eran, de todas las leyes que en el mundo habían sido, de todos los libros, los objetos e inventos que las personas habían aparecido, no quedaba más que un gran fuego que Ellos habían ordenado prender con semejante materia para la Refundación de la Vida. Entre el humo que todo lo invadía, que se elevaba y regresaba la oscuridad junto al terror de lo desconocido, se extendía un cielo que por primera vez juzgué irreal e ilusorio. Detrás de mí, dispuestos en filas, un ejército de recuerdos, de recuerdos de los recuerdos, ¿es necesario que siga?
Vi que se desvanecían, acercándose a mi desnudez, vi las sombras de los seres queridos. Enfrente estaba la Muerte, que era un precipicio. Pero en mi mano había un libro. Lo abrí. Leí: “En un desierto de estatuas...” Eso leí.

(caballero urgente, aún no es el momento, pero todo llegará, pronto nos conoceremos.)

O contertulio: historia do que fumos.

2008-05-18T02:00:00.006+02:00

É unha longa historia. Logo de pubricar oito libros sobre a nobreza lucense e galega, decateime que xa non había mais nobreza que reflexar nas páxinas de futuros libros. Nembargantes, a miña traxectoria até ese punto fora meteórica. Comezara enviando cartas ao director de El Regreso; gardo con especial cariño unha que lle adiquei como agasallo ao señor vispo, con motivo do seu nomeamento. Lugo enteiro era frores nos balcóns e alegría desbordante nas rúas do centro. Por aquel tempo eu comecei a abandoar a compaña dos borrachos que seguían con atención os meus progresos na inxesta alcohólica e as miñas crónicas trepidantes sobre calquera suceso que acontecera na cidade ou na miña aínda refulxente imaxinación. Era o mellor da nosa vida. Como dicía, deixei a estes borrachos, ignorantes e pendencieiros na súa inmensa maioría. Tamén deixei o traballo, e deixei á miña muller, e deixei varios fillos e fillas coa miña impronta ao ancho e longo da comarca lucense. Ao tempo, comecei a explorar os límites da literatura, e deixei melena. Saía pola mañá da casa e comezaba a andar, lendo, eu que sei, un libro sobre Cela nun pobo que se chamaba a Casa de Cristo, e ao chegar á metade, erguía a vista e xa me atopaba na Tolda. Logo daba a volta e chimpábao nun vertedoiro. Á noite xa non me lembraba do que lera, pero toda a cidade vira ao seu tótem lendo coas guedellas ao vento o libro dos elixidos. O caso é que, abandoei a compaña daqueles borrachos e comecei a frecuentar a compaña doutros escritores da miña xeración, mais borrachos e mais cultivados que os meus primeiros seguidores. Ao comezo, xuntabámonos en calquera taverna da Milagrosa, ou da Ponte, e pedíamos unhas tortillas e falábamos de mulleres, de homes, e tamén, algo, de política. Logo, cando xa as nosas carreiras comezaron a medrar, decidimos que unha xeración de escritores tiña que ter un local emblemático. Acordamos que un vello bar ou café no casco vello sería un marco idóneo para as nosas pretensións. Pero aquelas reunións esporádicas, logo tornaron nun hábito que ocupaba as longas tardes e noitiñas de inverno, e que se transformou no centro da nosa actividade: nacera a Tertulia. Todo aquelo desencadeou unha serie de comportamentos rituais e actitudes que nunca teriamos pensado que se poidera dar. O motivo principal foron os ciúmes. Os ciúmes literarios. Eu que sei, se nun bar un entraba só, e era convidado a un café ou a unha copa polo dono, pronto a nova se espallaba coma a pólvora, e entón alí acudían de contado os demais do grupo, esixindo o mesmo trato. Nunha ocasión, un contertulio meu, abriulle a cabeza a un pobre home que rexentaba un modesto bar na Rúa Nova. Entrou feito un furacán, din que botaba espuma pola boca, e colleu e preguntoulle ao home que pensaba da obra literaria de Boris Vian. O vello díxolle que alí non servían merdas desas ou algo así, e entón o meu contertulio ollouno con faciana afectada e díxolle solemne:" É vostede un fillo de puta, e o peor de todo, é vostede un completo ignorante". Logo saiu do bar recitando cancións do Vian, e enganchou un tabrón dunha obra, ingresou de novo no bar, e preguntándolle de novo se se atopaba conforme e seguro coa súa resposta, colleuno dunha orellla e levouno para fóra da barra. Logo partiulle o tabrón na cabeza. Namentres o pobre home laiaba no chan, sangrando pola cabeza, o meu contertulio serviu unha copa de güisqui e procedeu a axeonllarse á súa altura, recitándolle as pasaxes mais sustantivas da existencia e da obra do Boris Vian. Facía acenos coas mans ao tempo, e inclusive botou unhas bágoas resaltando o conmovedor daquela escritura.

As cousas non ficaron así. De súpeto, comezamos a desconfiar os uns dos outros. Ao principio tentábamos o clásico destes encontros: despistar. Se a tertulia se celebraba pola tarde, pola mañá cada un preparaba as súas armas, lendo frases ou pasaxes preferidas dunha obra determinada. Unha frase dun matemático grego por aquí, unha afirmación dun pensador do século XIX por aló, unha canción memorizada, algún rasgo do compositor da mesma, cousas así, tamén o vestiario. Houbo unha temporadiña na que comezáramos a levar garavata. Logo, todo eran competicións por quen levaba a garavata mais bonita. Pronto observamos que o feito de que combinara cos carpíns era algo que chamaba a atención dos demais, e si coincidía coas feituras do pano, moito mellor. A hora de chegada ao café ou ao bar tamén era importante. Coidábamos que o feito de ser o último outorgaba algo de literario a quen se retrasaba."Atoparase rematando ese gran artigo, xa o coñecedes...él é así". Pronto comezamos a chegar tarde, e entón, como xa era algo que todos facíamos, chegou a época das razóns mais convincentes. "Non, é que me detiven cun par de policías na Porta Falsa, levo varios días detrás deles, ando estudando aos personaxes da miña próxima novela" , ou "cando me erguín esta mañá atopábame no termo municipal de Barallobre, nunha casa de putas, onte estiven con dous coñecidos pintores e unha escultora da cidade, e unha cousa levou a outra e...", e tamén o clásico "non puiden chegar antes. Miña muller fíxome limpar todas as paredes da casa. Marchou unha semana coa nai a tomar as augas, e cando entrou leu os dous primeiros capítulos do meu ensaio escritos na parede da cociña, comecei a crear e...". En definitiva, aquelo estábase a desviar dos cauces normais dunha reunión literaria. Pero o peor de todo é isto que agora contarei. Un ano, co gallo do Día das Letras Galegas, saiu o tema. Dunha banda, dábase a circunstancia de que os oito escritores que compoñíamos aquela tertulia publicabamos libro a comezos do verán. E polo outro, nalgúns corriños da Praza de España, comezara o infundio da posibilidade de que un de nós podería ser homenaxeado se se dera a terrible circunstancia da nosa desaparición. Isto creou polémica. Uns falaban de matar ao mais veterano da tertulia, pois aquelo daríalle o pulo definitivo á nosa xeración. Outros falaban de simular unha morte, a do mais novo, pois aquelo outorgaríanos o malditismo que, para seren francos, non posuíamos. Dous membros houbo que deslizaron nos días posteriores que pensaban no suicidio, dicían que por problemas económicos, unha mala racha. Ao final, só se atreveu un, un pobre diaño da zona de Alfoz, que escribía infumábeis historias de homes viúvos que choraban na soidade, e alí, na escuridade, comezaban a recitar monólogos de gardaría. O moi fillo de puta foi orixinal. Arrincou todas as follas do seu último libro, ainda sen publicar, e comeunas. Morreu por perforación estomacal. Os editores sacaron unha por unha as follas do libro, faltáballe o final. O moi pillabán gravárao nos cuadrís cunha punta da caixa das ferramentas. Pobre diaño. A verdade é que eu nunca o tivera moito en conta, pois só se animaba a falar a partires das oito da mañá, cando os demais xa entráramos na decadencia dos berros salvaxes e os lanzamentos de botellas. Por riba, tivo mala sorte. No último momento, un escritor da zona de Verín, provincia de Ourense, guindárase dende o alto da igrexa do pobo, e convocara por escrito a tódolos viciños. Alí falara sobre a necesidade dunha actitude radical ante a literatura, e logo saltou o malpocado. Din que os viciños miráronse os uns aos outros e logo foron tomar o vermú. Así que, pasado o Día das Letras Galegas, e pasada a presentación de tódalas nosas obras, veu cecais o mais curioso desta insólita historia. Era a procura do argumento para a seguinte. Influídos por unha obra de Poe, na que falaba da capacidade dos nenos para saber o que pensan os maiores adoitando a súa mesma expresión facial, comezamos a non mirarnos aos ollos directamente. Aquelo provocaba que, ao mellor se discutira a nova poesía latinoamericana e que os contertulios nos atopasemos ollando o chan. Rematamos por non falar, só diciamos incoherencias, tentando non facer ningún aceno sospeitoso de pensar nunha cousa determinada. E pouco a pouco, a tertulia foi derivando nunha sorte de procesión silenciosa de enaxenados, que pedían as súas consumicións, ficaban en silencio unha hora e logo ían para a casa, a escribir. Aquelo deteriorou a unión que se estabrecera entre nós e nunca mais voltamos vernos. Hoxe recibín unha carta dun deles e, de súpeto, entendín toda aquela loucura febril. A carta dicía o seguinte: "Mirade, Cabaleiros, coido que é hora de rematar con esta tolería e de poñer as cousas en claro. Para tal motivo, convoco a tódolos antigos membros da Tertulia a un combate a morte no aparcadoiro do Anxo Carro, á medianoite, baixo a luz da lúa. Só levaremos enriba a nosa pel, quero dicir que acudiremos espidos, e sen mais armas que as nosas mans, os pés, e os collóns que cada un considere pertinente empregar. Será un combate a morte. Só o mais forte debe continuar escribindo. Os demais deben desaparecer. Alí vos agardo. Asdo: O Cabaleiro da Piringalla."

E agora, minutos antes de partir cara a batalla final, cara a gloria literaria, aquí, espido ollándome nos cristais do portal, decido deixar acta escrita do que fun, do que fumos, aquela Tertulia, os homes que quixemos trocar o mundo. Déixolle as chaves da finca de Mos á miña irmá Esmeralda, se algo malo me pasara dalle de comer ao Roni e colle as chaves de riba da entrada.

Asdo: O Cabaleiro de Fontiñas.

As bágoas do descoñecido

2008-04-25T09:12:00.007+02:00

"A auga é vermella. Agora é noite. O ceo é vermello tamén. Ferve. Non se ve nada. Por algún estrano motivo só se adiviñan sombras, imprecisas doutra banda, a cada unha das beiras desta sorte de río. A corrente baixa salvaxe. O vermello deste ceo é escuro e non convida a relaxarse. Unha profunda presenza invádeo todo. Pequenas nubes de fume saen desta auga que só incita a berrar. Ninguén fala, ninguén hai, ou iso semella. De súpeto, algúns ruídos estranos comezan a escoitarse dunha das beiras. Si alguén navegara o río, contra a corrente, cecais fora empurrado pola corrente. Remonta-lo río é unha fazaña inimaxinábel. A cada intre hai mais fume, a cada intre mais ferve a auga, chega das beiras do río un triquetraque enxordecedor, serras? non se sabe. Agora non se ve nada, o ceo mudou en negro, só unha grande sombra, a súa sombra...

Polas vellas táboas de madeira que conforman o chan dun piso algo coñecido corre un fío de sangue. A sangue que repousa xa case que seca, é negra, escura. Mais arriba, un regueiro de sangue, aínda vermello, aínda húmido, aínda quente, corre con violencia dende o corpo sen vida dalguén. Hai unha muller que repousa no chan. Está morta. A súa faciana é a da morte, o afiado do seu debuxo e o enrugado da súa pel fai pensar que se trataba dunha muller de avanzada idade. Hai un silencio brutal. Non. Hai alguén mais. Alguén que vive e que respira axitadamente. Riba dunha cama, sentado, nunha habitación preto do corredor, un home tamén ancián, repousa a cabeza sobre as mans e os brazos. Olla para o chan. Non ten pelo. Alí, no chan, hai un coitelo cheo de sangue. Algunhas pingas aínda penduran deste. Agora a respiración modérase. Nunha das pingas hai un reflexo, agora a pinga é mais e mais grande, do tamaño dun grande espello roxo. Nese espello hai unha faciana que non se acerta a recoñecer. Esta faciana descoñecida achégase ao espello, fúndese no vermello da sangue...

Agora só se ve con dificuldade a superficie dese gran río roxo, que ferve mais e mais, coma cando un se mergulla na auga e se sumerxe non por completo, dese xeito se ve. De súpeto, e agora sí, unha enorme figura sae do descoñecido, do medio da vexetación imprecisa dunha das beiras. Pero é unha sensación estrana, alguén familiar pero descoñecido a un tempo. Agora achégase. Sí, é él..."

Estimada Lily:

Vou morrer de calor, ou o que é peor, de desesperación. As rúas desta cidade, se así se lle pode chamar, feden a fideos, a humidade, non atopo o teu arrecendo por ningures. Onte tiven un sono extrano. Nel, atopábame nunha casa, extraordinariamente familiar, mais que soño era un pesadelo, pois dese xénero eran os feitos que nesta visión acontecían. Había un grande río, era de noite, o ceo era roxizo e escuro, nunha combinación insólita, a auga fervía. A auga era roxa. Nas beiras deste río fantasmagórico, anunciábase o medo en forma de sombras imprecisas e difusas.Sentín moito medo e logo acordei. Eran as cinco da mañá e ollei pola fiestra e bebín auga. Esta cidade semella que non durmira nunca. Hai algo sorprendente pero inquedante en todo o que aquí se produce. Non sei, é coma si algo malo estivera por acontecer.Filipinas non é exactamente o Vietnam, pero supoño que moi semellante; Manila non é Hanoi. Onte camiñei por Roxas Boulevard e vin moitas luces. Estas rúas son semellantes ás do pobo, coma as rúas do noso pobo pero as luces do primeiro día en que as vimos, así son as rúas de Manila. Roxas Boulevard está ateigado de postos de comida rápida, hai fume por todas partes. Hai un home que vexo tódolos días antes de coller o autobús que me dirixe á rodaxe. Él olla para min e saúdame, pero é un saúdo bastante misterioso, pois sempre o fai no intre en que eu me xiro dende o bus para comprobar si se esqueceu. O mais sorprendente é que hoxe achegueime e o home era cego, coma nas películas de artes marciais das que se ri Franz na rodaxe. Aquí ninguén o coñece. Él semella bastante tranquilo, aínda que a semana pasada chegou unha carta de California, na que lle comunicaban que perdera a casa. Dentro dun mes irán tres anos de rodaxe. Os actores din que se arruinou, que xa non lle queda mais diñeiro. Os dos helicópteros dixeron que non saen mais sen que lles pague o que lles debe. A produtora di que nuns días pecha o asunto, e todos de volta. Non sei que vai ser. Onte trocando un teleobxectivo, un Bolex, case vai a cámara ao carallo. Eu atopábame a tomar imaxes dunha das esceas dende unha barca no río. Charlie chegaba ao campamento ao final do río. Houbo un grande golpe na barca e o filipino que andaba no motor, case cae á auga do impacto, dixo que fora un cocodrilo. O caso é que o teleobxectivo foi para o río. Non me quedan mais, dos de 21 mm, e entón tiven que facer o resto da escea cun de 25. Os de montaxe e mesmo Francis ficaron abraiados polo efecto, e pola noite leváronme a tomar algo con eles á cidade. Bótote de menos. Non sei que clase de loucura é esta. Eu xa perdín o fío da historia. Todo ía ben ao principio, remonta-lo río e todo iso, pero agora xa non sei nada. Xa non sei se son cámara de cine, ou un simple louco. Por riba, o divo desapareceu da rodaxe. Os de maquillaxe din que agora durme no esceario da escea final, que só poden entrar alí o director e dous actores, ninguén mais. O río. O río está presente todo o día. Se vamos tomar algo, alguén antes ou despois saca o tema do río, e que? que queren que lles diga eu do río? que boto dezaseis horas ao día facendo probas coas putas cámaras para cando o divo decida que é o intre de rodar? Non sei, onte pensei en abandoar. Díxenllo a Francis, díxenlle que se buscara un cámara, eu son demasiado novo, hainos a centos coma min, e él, con toda a tranquilidade dun louco que perdeu toda a súa fortuna e a casa nunha puta rodaxe, colleume polos ombreiros e díxome se tiña reparado nas luces de Hanoi cando chega a noite; Hanoi! Atopámonos en Manila e este enaxenado preguntoume se gostaba das luces de Hanoi! O peor de todo é que comezou a falar das luces de Hanoi, dos taxis e das bicicletas e a suor dos rapaces que pedalexan levando aos turistas, faloume dos farois das casas de masaxe, das portas vermellas dos restaurantes, do presumidos que son os filipinos, preguntoume se tiña reparado nos espellos que hai por metro cadrado nesta puta cidade, e eu díxenlle que sí, que sí, que vira moitos espellos e que vira como as recepcionistas de tódolos hoteis dos que nos botaron non deixaban de mirarse ao espello, e chiscaban o ollo ó rapaz das maletas, e o rapaz das maletas subía na bicicleta que por suposto levaba espello tamén, e o rapaz ollábase. E así, Lily, así botamos dúas horas falando dos espellos de Manila, ou de Hanoi, a cidade con mais espellos de toda Asia. Logo díxome se tomábamos unha cervexa, e dixen que sí, e esquecín os teleobxectivos no taxi, e díxome que a clave atopábase nos chinos. Os chinos, Paul, díxome. Paul, os chinos son a maxia, cando os europeos aínda non sabiamos que nos atopabamos vivos, os chinos cruzaban os mares con barcos xigantes nos que levaban hortas e prantaban froitas e hortalizas, e legumes, e evitaban o escorbuto, e trouxeron ata aquí os espellos. Os chinos traían os espellos, e os espellos son a auga, Paul. Imaxina ao señor Coppola dicíndome que os espellos son a auga, porque reflexan a vida, porque o xeneral Kurtz comprendeuno e afastouse dos espellos, para ser él, e non ser toda a vida o reflexo dun espello, comprendiches Paul? Iso quero que graves. Se non te ves con forza, me dixo, aquí mesmo, toma, colle mil dólares e colle o primeiro avión, pero se aínda confias en min, aguanta, xa nos atopamos preto. "Esto é mellor que Disneylandia" pensei e pensei nas walquirias, e en toda esa merda de Wagner, e cheguei ao hotel medio borracho, pero orgulloso de atoparme rodando co señor Coppola, e na habitación lembreime de tí, e comecei a dar golpes na parede da habitación, e xa era noite, e logo chorei. E chorando, caéndome as bágoas por tí, por tí Lily, vin a través das bágoas as luces de Hanoi, de Manila quero dicir, e esas luces na noite, na noite abafante de Manila, semelláronme as luces mais bonitas que tivera ollado nunca. Pero faltabas tí, Lily. Pronto estarei aí. Bótote en falta. Logo tumbeime na cama, baixo o ventilador, e vinme en Saigón, pero o meu ventilador non funciona, e voltaron esas horribles imaxes do sono que che contei antes, xa non aguanto mais. Quérote.

P.D.: Non sei se poderei xuntar diñeiro para ir este mes. Pero pronto estaremos xuntos. Moitos bicos e coida moito de meus pais.

Paul Letterman, Manila-Filipinas, Outubro de 1972

Telegrama urxente

Oficina da Embaixada Americana

Á atención de Paul Letterman

Remitente: Lilian Jones, Main

Querido Paul:

É urxente o teu regreso á casa. Aconteceu algo terrible. Túa nai apareceu morta na casa. Teu pai entregouse á policía. Quérote mais que nunca. Non consigo conectarme telefonicamente co hotel. Síntoo moito.

http://www.youtube.com/watch?v=OakeZgSobKQ

Saltimbanqui (Making off): Premio Diario Cultural

2008-04-01T13:27:00.007+02:00

Un día do 2007, concretamente entre o 2 e o 5 de Decembro, un rapaz entra nunha páxina web e ve que se convoca un premio de teatro radiofónico. Logo, tecrea nas bases da primeira edición do ano anterior. Observa que o gañador da edición pasada chámase David Rodríguez, e que traballa de repartidor en Pontevedra, e que gañou cun texto que era unha conversa entre dúas persoas no interior dun coche. Moito antes, puidera escoitar a obra, tidúada "O bambán".

Comeza o xogo. Comeza en canto que o rapaz ten gañas de facer algo, pero agora o problema é qué facer exactamente. O xénero do teatro radiofónico é algo descoñecido para él, e inclusive no teatro, tendo lido algunhas cousas, considera que non abonda para aventurarse xa na escrita dun guión.

Así que se propón, de xeito informal, centrar os seus pensamentos en definir os personaxes da súa obra. Isto non ten porque ser sentado nunha cadeira, nunha habitación en silencio, ou con música. O rapaz pensa no tema camiñando pola rúa, por momentos; no coche, adestrando, ou antes de durmirse, e como resulta que é un xogo pracenteiro, pois tampouco constitúe un problema.

Nos días seguintes, logo de considerar que sería un pouco temerario, e se cadra irrespetuoso co xénero, acometer a empresa da escrita sen ler algo mais, rebusca un pouquiño mais na Rede, e atópase cunha das sorpresas mais agradables de todo o proceso: navegando na Internet, chega por casualidade a unha referencia da obra radiofónica de Enrique Santos Discépolo. Sorprendido, pois coidaba que o arxentino, o tanguista e letrista só se adicaba á música, decide afondar nesa primeira pista e rebusca un pouquiño mais. A sorpresa non se fai agardar; na páxina dunha universidade peruana, ou chilena, agora non se lembra, atopa a edición informática dun libro de Enrique Santos Discépolo, tidúado "Mordisquito", 150 follas nas que se atopan os monólogos que durante algún tempo o autor arxentino pronunciaba nas ondas herzianas, nunha sección que recibía o nome de "Mordisquito", na radio arxentina. A sorpresa é meirande aínda, cando accede a algunha das deliciosas narracións en formato de audio, que multiplican a calidade duns textos de por sí xa excelentes, a mágoa é que eran monólogos ou sinxelas reflexións sobre temas diversos fundamentalmente, aínda así, a experiencia é conmovedora.

Emocioado pola lectura e a escoita deste tesouro inédito, segue na procura de mais cousas. Le na Rede tamén algunhas cousas de Bertold Brecht, o autor de orixe alemán que tamén traballou coa radio. Mais animado xa, decide reler algunhas obras do teatro grego e compretar outras, que xa tiña lido meses atrás, libro que lle deixara Meiriño, un detective da cidade, mellor dito, o detective da cidade. Xa enganchado na idea do guión, acude a unha libreiría. Aínda non é suficiente, cómo ía abondar? Faise coa obra teatral de Bertold Brecht, outra peza teatral de Harold Pinter, pertencente á colección dos Libros Do Centro Dramático Galego. Lee tamén Os vellos non deben de namorarse, obra teatral de Castelao. Uns meses antes, tiña completado a lectura do Don Hamlet de Cunqueiro, logo de ler o libro de Darío Xohán Cabana sobre o ilustre mindoniense, tiduado "Cunqueiro no San Froilán, Don Hamlet en Lugo".

Veñen os problemas. Dunha banda, o feito de ler sen máis é unha empresa bastante reconfortante en sí mesma, sen necesidade de escribir, e por outra, canto mais lé sobre o teatro, mais respeto lle pon facer algo él mesmo, aínda que sexa sen pretensións obviamente. Pero él pretende facer algo digno, non presentarse por presentar. De calquera xeito, pensa que xa está pagando a pena, porque en pouco tempo coñece varias obras que agora degusta cada vez que as lembra. Entramos xa na segunda quincena de Decembro. O prazo remata o 8 de Xaneiro do 2008. Aínda non ten nada escrito.

Pensa o rapaz nas fontes das que tentará beber para a súa obra, e conclúe fundamentalmente que son dúas, ademais de comprobar unha característica de sí mesmo que agora se citará:

As dúas fontes: 1.- A fonte da súa propia estupidez; fonte que doutra banda mana cantidades inxentes de estupidez ata puntos sorprendentes para o propio estúpido.

2.- A fonte da Quinta de Pérez: a uns poucos metros da casa de seus pais, fonte a onde o rapaz ía coller a auga en dúas garrafas de auga cando era pequeno(set´anos) e alí coincidía habitualmente cun home de faciana helvética, enroxecidas as meixelas, algo gordo e que recollía a auga en dúas garrafas de cristal de Johnnie Walker de 3 litros, feito este que impacta profundamente ao rapaz ata gravarse xa como parte das visións da súa infancia. Pode que esta visión pesara mais que tódalas lecturas interesantes que agora de maior acometía o rapaz co ánimo de ilustrarse un pouquiño? Pode.

Característica de sí mesmo que agora se citará: relacioada coa primeira fonte, isto é, a da súa propia estupidez. E referímonos ao impermeable desta estupidez, é dicir, ao grao de resistencia a ser influída polas múltiples lecturas de natureza teatral que o rapaz acometeu. Isto, sen dúbida, é unha traxedia. Tentar documentarse dende a humildade e o respeto, un achegamento prudente ao xénero teatral, e rematar escribindo a historia de dous borrachíns, por outra parte, totalmente respetables. Rematar escribindo a historia do Maca e do Buxía. Iso, en verdade, non entraba dentro dos plans. Nin o rapaz sabe de onde saiu o triángulo amoroso do tío do Maca, o Ricardo, e a Ermenilda, ou Ermelinda. Segunda sorpresa do proceso. Unha historia que surxe dentro do propio acto da escritura, sin ideas preconcebidas.

Nota: Por suposto, este concepto da fonte da propia estupidez non é obra do rapaz, senón doutro rapaz que viviu hai un par de séculos, chamado Thomas De Quincey. Gratitude, Tom.

Séntase a escribir nos primeiros días de Nadal. Consigue escribir as primeiras liñas, non máis de media páxina. O detective Meiriño tíñalle deixado parte da obra teatral de Valle-Inclán. Acotacións perfectas do autor de Luces de Bohemia ou Martes de Carnaval. Fica impresionado de novo.

Continúa a historia e a sorpresa acontece no proceso da propia escritura. A historia que logo dará tíduo á obra, a historia do sereno, a historia do Saltimbanqui aparece sen premeditación e nunhas poucas horas queda lista a primeira parte de toda a obra, aínda sen corrixir nin revisar. Pasan alegres os días de Nadal, xa queda menos. Lembra, malia todo, algo que lle gustaría que ficara reflexado na súa historia, independentemente do mellor ou do peor que sexa esta, ou da capacidade ou incapacidade do autor para expresala axeitadamente. É o feito de tentar non ficar na anécdota, é dicir, na sucesión de historias baixo un rexistro coloquial ou sinxelo, senón tentar darlle pulo ao propio idioma tentando usar verbas que pertenzan a un galego culto tamén, tentando mesturar ambos rexistros, un mais coloquial e outro mais culto, pero claro, isto pensado dende as limitacións evidentes que ofrece quen o tenta.

Para variar o rexistro, e darlle un pequeno xiro ao rexistro e á historia, surxe a figura do Eleuterio, que o rapaz sí ten clara dende o principio. Un pesimista, un iluso cultivado, un tanto patético pero que sexa capaz de elevar algo o rexistro do Maca e do Buxía, non moito tampouco, pero sí ofrecer o contraste que provoque o escarnio por parte dos outros dous. A terceira sorpresa ven cando surxe na escritura, unha vez mais, algo que non estaba no guión. O ser consciente de que o resultado final será unha mestura entre o que se pensaba que ía resultar e o que vai surxindo polo camiño é algo que axuda a non deterse durante a escritura, polo menos sí lle axuda ao rapaz. E coida que é isto, a incertidume, o que engancha do acto de escribir, en función da expectación que se vai acumulando no interior de quen escribe. Así que, sen avisar, surxe a historia do viño con sabor a queixo, e a historia do trono que persegue ao pai do Buxía, aínda que esto ben podería ser algunha copia inconsciente das historias de Os outros feirantes, ese libro estupendo de Cunqueiro(está de mais que diga que isto é xogar a xogar a ser imitador de Cunqueiro, non é unha comparación). Aquí sí hai que ter coidado, porque hai xente que consume a vida escribindo cousas que xa están escritas, e supón o rapaz que se cumpre iso de que toda a literatura é unha parte incompleta dun poema universal eterno, e que tódolos argumentos que se lle ocorran a un xa están inventados, e que ademais o número de argumentos que se poden inventar e finito, limitado, aínda que sexa un grande número deles. Esta concepción é aterradora e pode atrancar a escritura, así que o mellor é continuar para diante. Finalmente, no último día do ano, pola tarde, na soidade da habitación, o rapaz conclúe a historia, tentando relacioar o contado polo Eleuterio coa historia do tío do Maca, pero só nalgunhas cousas, non se pretende un relato exactamente elíptico. É tarde xa para variar a natureza da obra creada. Peca de pretensión literaria e teme o rapaz que non se axuste ás esixencias do Premio. Boas sensacións por ter rematado e por divertirse ao escribila, pero demasiadas dúbidas. Son as seis da tarde aproximadamente. O móvil soa; son os amigos que agardan para xuntarse e tomar unhas cervexas. O rapaz non atende o móvil. Ao tempo que foi compretando a obra, foi pensando un pouco no tema da música.Para o disparate, Tom Waits, ou Otto e Mezzo(esta era demasiado rápida), pensa ao momento en Django Reinhardt e Stephan Grapelly, xa se inspirara na figura do Django para a fisonomía do Eleuterio, pois o Django só tiña dous dedos nunha man, e aínda así chegou a ser considerado o mellor guitarrista do mundo, pero un día abandoou todo e foise a vivir ao campo e iniciouse na pintura. Pensa tamén no Tomatito e no Michael Camilo, nunha canción que o Cadaval usara nunha emisión dunha historia do rapaz, unha historia de náufragos mariñeiros que lera o ano pasado durante unha emisión na Boca da Noite. Aquí chega un punto patético antes de sair á rúa para xuntarse cos colegas: comeza o rapaz a facer probas coa gravadora do móvil coas cancións de Youtube de Tom Waits instrumental e as acotacións do texto da obra; a figura de Eleuterio era tamén unha ironía sobre o malditismo, e descóbrese o rapaz achegando a boca ao móvil na penumbra da habitación e lendo as acotacións, iso foi pisar a lama. O rapaz abandoa a casa. Chega o 2008 e Meiriño bótalle unha visual a última hora a obra, e onde o rapaz vía algún erro, Meiriño ve cinco. Mais gratitude. Convencido de que non revisara suficientemente a obra, chega a revisión pesada co diccioario ao lado. Por fin remata, e redacta unha mísera folla de suxerencias para a súa dramatización, nos que inclúe unha pequena descripción dos persoaxes. No papel do narrador pon: descoñecémola súa natureza, pero imaxinámolo cunha voz penetrante, profunda, sombría. Cecais individualista, sabe ler. Sobrio.

A sorpresa é maiúscula meses despois cando escoita a obra e descobre que o Cadaval, director da adaptación, colleu o papel de narrador. O rapaz coida que a adaptación radiofónica debeulle dar bastante traballo ao Cadaval, e aos actores, pero o resultado paga a pena, porque lendo o texto orixinal, e escoitando o resultado, compróbase que un texto cecais excesivo, desmesurado, tornou pola man do Cadaval, nunha HISTORIA con MAIUSCULAS con vida propia, da man da voz duns actores que o bordan, nun exercicio de sensibilidade, xenerosidade e bo gusto por parte dos actores e o director. É de xustiza recoñecelo. E o rapaz síntese moi agradecido. E así o expresa. Para que conste. E agora, o rapaz entra no blog do gañador do ano pasado e inclúe o enlace para esta historia que aquí se conta. Boas noites.

PD: E un saúdo ao Goyeneche, aló onde se atope, sabios versos.http://www.youtube.com/watch?v=ZPabI7xRUYs

A historia que non quere ser contada

2008-03-25T13:38:00.004+01:00

Ben, logo de esquivar tódalas trampas que esta historia puxo no meu camiño, tentarei antes de que se decate, contala sin que ela o saiba. Porque esta historia ten unha historia. Hai trece meses, nun día de neve, atopábame eu en Viveiro(onde non nevou ese día), diante dun ordenador, na miña habitación, rematando unha historia. Por causas que aínda descoñezo, pero sin dúbida asociadas coa miña pouca pericia coa informática, a historia, coma un atracador logo do asalto, borrouse e non puiden voltar vela. Levaba cinco bonitas páxinas escritas e coidaba que estaba a quedar redondiña. Pero xa digo, de súpeto, foi borrada no medio da neve, e o estupor conseguinte de quen escribía por aquel entón e o fai agora. Pasou a nevada, a primaveira chegou e foise, e sen tempo para coller o bronceado chegou o verán. A finais de Xullo, atopábame eu escribindo a mesma historia nunha noite bastante calurosa. Inclusive visualizara toda a versión da primeira historia e engadira cousiñas que coidei, podían virlle ben á mesma, coa perspectiva tranquila do tempo que pasara dende a nevada. Levaba xa sete páxinas e coidaba que estaba quedando mellor ca primeira versión. De tódolos xeitos, unha historia perdida é unha traxedia, porque por moito que un se afane en escribila de novo, sen dúbida xa vai haber algún filtro mais. E tampouco vai ser a mesma persoa a que a escriba. Uns segundos ou uns anos poden ser dabondo para trocar o maxín ou a persoa enteira. Un xa é outro, aterrador de todas formas. O caso é que xa estaba rematada, e entón collín un lápiz portátil e metín a historia no mesmo, ou eso coidei eu. Non a gardei no ordenador. Cal sería a miña sorpresa cando ao día seguinte, ao tentar recuperala deste aparatiño que levaba conmigo no peto, tan só había o molde. A historia xa bulira dalí. Non estaba. Aquelo abondou para que me comera o pensamento riba da toalla, unha tarde enteira na praia. Onde carallo vai o que escribín eu?, niso pensaba.

E así que chegamos ata o mes de Febreiro, hai uns días, cando xa feita por terceira vez, teño un problema co ordenador e perdo non só a historia, senón outras seis e toda a música que gardaba no aparato do diaño, no ordenador, refírome. Sete historias e moitísimas cancións que como dicía algún: "Só fixen unha canción boa, o resto eran boas cancións".

Isto era a historia da historia. Unha historia que se resiste a ser contada.

A miña historia consistía nun home polaco que se atopaba nunha ponte moi bonita, propia da bonita capital polaca, sobre o río que cruza a cidade. Este home tiña bigote e ollaba o río en silencio. No río vía moitas cousas: a merda que naufragaba co propio río, a auga...pero tamén vía cousas da súa imaxinación. Eu adornaba este momento con evocadoras esceas da súa infancia, dando detalles con nomes propios da capital polaca, de barrios, rúas, o nome do río que agora non lembro, e este home, no medio dos seus pensamentos, vía a un vello dándolle de comer a unha pomba; mais ben, aquel vello ríase da pomba. Sí, aquel vello dalí que agora vos estades imaxinando, e ben podería ser algún coñecido voso, ou familiar ou o que queirades. Entón o vello facía o seguinte: conseguía chamar a atención da pomba cunha boliña de pan entre os dedos e logo, amagaba o lanzamento cara a pomba, pero no último momento facía un lixeiro movemento cheo de armonía e a boliña de pan pasaba mansamente por riba do bico da pomba e caía no chan. Isto provocaba que o vello rira a esgalla e repetía unha e outra vez a operación. Eu, neste punto da historia, introducía unha imaxinación que xulguei perfecta, e era a seguinte: diante desa visión, o noso home bigotudo da ponte, tiña un pensamento erótico, e pensaba nunha noite disipada na que unha polaca de pel branca ceibaba a roupa interior nunha vella habitación podre dunha mísera pensión, ata que esta roupa interior caía nos fuciños do imaxinador. A continuación describíase unha cópula evitando caer no obvio, primando aspectos básicos do erotismo, segundo Bataille: a tensión sexual, a iconografía receptor-transmisor e tamén o tamaño dos peitos segundo as distintas culturas...elementos todos que estou inventando, porque aínda non rematei de ler un libro do propio Bataille, pero o texto quedaba magnífico.

A miña historia continuaba coas visións do home bigotudo que camiñaba cara o barrio bohemio da cidade cavilando no lanzamento do pan por parte do vello. Logo entraba nun pub cara a noitiña e aquí descubriamos que o bigotudo en cuestión era futbolista profesional. E xogaba nos Bohemians, un equipo polaco, mítico por outra parte. Eu incluía algunha divagación da orixe do nome do equipo, e asociábaa ao primeiro bohemio declarado en Polonia, que comezara a empregar un elefante para tirar do arado, sustituíndo o seu vello tractor. Eu relataba que ao principio este troco non daba moito resultado, porque o labrego polaco posuía, cecais influenzado pola xenética, maior destreza para apreciar as irregularidades do terreo a través dos perceptores kinestésicos do seu cú sobre o asento dun trator Husqvarna que riba do lombo morno, vital, peludo dun elefante indú de nove anos.

Asimesmo, mencioaba de pasada un coñecido relato do Cunqueiro sobre un soño no que o protagonista voaba polo ceo riba dun elefante, e estabrecía unha pregunta intrigante: era coñecedor o Cunqueiro da existencia deste labrego polaco cando escribiu o conto ou era o labrego polaco lector ávido e insólito do Cunqueiro? Por outra parte, eu deslizaba a posibilidade, que agora xa non poderei facer, pois xa non me lembro de cómo continuaba, que o feito de que a marca Husqvarna introducira maquinaria agrícola en toda Europa provocara cecais que a contemplación do seu logotipo tivera efectos similares en canto a imaxinar cousas semellantes como subir nun elefante para arar a terra ou voar riba dun elefante en soños e que esa fora a causa final da coincidencia, ou fora tan só iso, unha coincidencia?

Concluía esta loucura cunha bonita afirmación, que tentarei lembrar o mellor que poda:"...e entón o labrego polaco, riba do seu elefante, e matinando no seu vello tractor Husqvarna coas rodas cheas de esterco, sentiu no seu peito o de sempre. Invariablemente, cando pensaba nos quilos de patacas que ía vender na feira de Varsovia, sentía como o seu peito se entumecía e o seu corazón de labrego polaco enrugaba, entón baixaba do elefante, achegábase ao valado e sacaba a pirola emocioado para mexar nas terras do seu viciño Smolarek, labrego prantador de patacas coma el, pero que se vendera aos fillos de puta da John Deere e manexaba fachendoso aquel tractor ianqui. Ogallá te arruínes, Smolarek, pensaba o labrego polaco...o primeiro bohemio de Polonia".

Claro, estos desvíos da narración principal, eu adornábaos coas mellores verbas que eu sabía, e coidei que quedaba bastante ben, antes de entrar xa, na parte final e central da miña historia, unha historia que xa nunca vou poder ver escrita enteira como eu a soñara.

O caso é que logo de tomar unhas cervexas, o noso amigo ía para a casa e durmía e tiña un sono no que, nun penalti, imitaba o lanzamento do pan que fixera o vello, isto é, unha vaselina, pois así se coñece comunmente esta sorte futbolística. Ao día seguinte dirixíase emocioado cara o campo de adestramento do seu equipo, unha instalación que eu describía nun día de choiva, gris, a carón dunhas fábricas que non paraban de botar fume, mais descoñezo o tecido industrial polaco daquel entón, pero ficaba bonito o contraste entre o día gris, as fábricas co fume e un verde campo de adestramento baixo a choiva, no que ía emerxer o lanzamento de vaselina de penalti, ou a Panenka, pois tal era o nome do bigotudo. Panenka, un lanzador de penaltis que fixo historia co seu espectacular lanzamento que lle deu a Polonia unha Eurocopa. Eu describía con perfección como transcorrera o adestramento, o cansanzo dos xogadores, a rectitude dos sistemas de adestramento polacos. O Fartleck polaco e un detalle moi interesante para a historia: a tensión entre as olladas que se dirixían Panenka e o porteiro do seu equipo no momento de ensaiar os penaltis. Logo a historia continuaba coa descripción do xesto de Panenka, pero como un lixeiro erro no último intre da execución fixera que o porteiro non caera ao chan e detivera o golpeo.

O mais interesante desta historia que xa nunca vou poder contar é o seguinte detalle: Panenka vai cara a casa entristecido por ter errado o penalti que imaxinara, e continúa adestrando durante meses sen voltar repetilo. Sabe que o porteiro e calquera xogador manexan referencias inmediatas de adestramentos anteriores, accións recentemente acontecidas e empregan toda esa información para non cometer os mesmos erros. O feito de que Panenka resista tres meses sen voltar ensaiar o lanzamento de Panenka cando desexa constantemente facelo é sinxelamente xenial, e isto aconteceu así. Tres meses agardando que o porteiro do seu equipo baixara a garda para voltar repetir o lanzamento. Cando o repite por segunda vez, Panenka non erra. O porteiro pica e cae ao chan, en tanto a pelota entra de paseniño na portería, coma a boliña de pan do vello, describindo no aire unha parábola perfecta. Eu remataba a historia narrando como só foron testemuñas desta primeira Panenka da historia o propio Panenka, o porteiro do seu equipo e un rapaz que recollía as pelotas que ían fóra durante os adestramentos. Logo, meses despois, nun estadio cheo, na final dunha Eurocopa, no penalti decisivo, Panenka lanza a Panenka. Un dos goles mais fermosos da historia do fútbol, e precursor dunha sorte futbolística que tivo en Djalminha ou Zidane(no derradeiro partido da súa carreira) a ilustres imitadores do golpeo primixenio. E eu remataba describindo os bigotes de Panenka, que corría pola banda celebrando o gol con ese corpo de electricista e as perniñas brancas. E do mais fondo da Polonia, dunha paisaxe gris, industrial, dun inverno duro e depresivo, dalí florecera o arte feito fútbol. Un home desafiara a tristura e inventara a Panenka.

E eu atópome triste porque perdín aquela historia e nunca a vou poder contar. Só lembrala así, sen mais.

PD: Gracias, Antonin Panenka. Velaí vos vai: http://www.youtube.com/watch?v=KdvUnhSv7cs

Cecilio& Chuck Berry (Oh Carol)

2008-03-14T00:30:00.007+01:00

Houbo un día no fútbol sala, polo menos un día, ou varios días, nos que Cecilio puido ser fácilmente o mellor xogador do mundo. Houbo días nos que Cecilio foi Maradona. Cecilio foi un deus. Ninguén se lembra, porque só vale a actualidade, pero así foi. E agora nós imos lembralo. É de xustiza. É decisión(Xavi,estás aí, Ione? Ione anda a cen)

Chuck Berry foi o inventor do rock. Segundo as súas verbas, triunfou porque escribía letras para brancos. Escribía sobre historias da escola, á que él non ía. Escribía sobre historias de coches, un Cadillac cor café e cousas así, como os coches que él mesmo arranxaba para os brancos antes de se facer famoso. Escribía historias sobre os rapaces que verten os batidos polos pantalóns cando ven cruzar ás animadoras a carón de fontes que verten de mais nos días de verán, batidos que o Chuck non probara na súa vida. Por suposto escribiu Johnny Be (or B. or not to bee) Good. E cando a campá da canción soou ( just like the ringing bell), Chuck Berry pegou en tódalas radios e hipnotizou durante décadas ao mundo, e iniciou aos Beatles, e aos Stones, etc...

Cecilio foi Chuck Berry.

Chuck Cecilio contoume unha historia que sempre lembrarei e logo visitarei outra de Chuck Berry, ou ao revés, agora non me lembro. Praia de Ipanema, é verán, os turistas enchen a praia para queimar o corpo e ver as cadeiras dos garotos e garotas deslumbrantes pola area, en tanto beben copos de cachaça. Ce, que é un Zé pequeno, coma na película, corre polas favelas abaixo, detrás dun neumático(isto do neumático saqueimo eu da manga) xunto con ducias de nenos, rapaces e quincallada en xeral, aos ollos dos alleos. Xente da rúa para os dalí. Polo visto, ao se achegaren á zona da praia, conflúen nas grandes avenidas e multiplícanse. Aí chega a pelada. A pelada é a historia en sí. A pelada consiste nunha marea de ducias, cecais un cento de garotos negros da favela que comezan a correr ao louco invadindo a praia. No camiño, arrasan reloxios, carteiras, copos de cachaça, lentes de sol, toallas, todo...logo fuxen. Isto mesmo é o que contei algunha vez dos pirañitas, é un fenómeno habitual onde hai necesidade(os pirañitas son en Perú). Os turistas fican aterrorizados baixo os efectos da cachaça e a indignación. Pobriños. Sinten pavor, ou uncanny (curiosamente os ingleses encontraron un só termo para definir o horror sobrenatural).

En canto a Chuck Berry, contaban algúns, que nos seus tempos mozos andaba cunha pistola no peto, mais que nada por precaución. Contan do Chuck que un día, cando caera na bebedoira pediulle casamento a unha puta a altas horas da madrugada. Aquelo non prosperou.

Anos despois, Chuck Berry, logo dun partido para esquecer nunha cidade mediterránea, e logo dunha tangana monumental, da que de milagre saímos él e eu os primeiros polo túnel de vestiario de puro milagre, Cé pequeno comezou a falar cunha animadora que pasaba, apoiado na parede coma se nada. Eu aínda estaba tentando esquecer as ostias ofrecidas no parqué.

O feito estético( a inminencia dunha revelación que nunca se produce, pero que con Ceclilio sí se producía)

Nun corpo de negro ancestral, baixo moreas de músculos que dibuxaban un incerto perfil, aúnaba a explosividade, a forza, o músculo, a resistencia(calcius, altius, fortius, negrus) e uns pés do corenta e cinco que semellaban os dunha bailarina das de Nureyev. Pero o mellor de Cecilio, tendo todo isto, ademais de técnica, disparo, regate infinito( regate cun punto en todas partes e unha circunferencia en ningures) e os pés tortos e planos, o mellor non era isto. O mellor era algo que non se ve nos xogadores, pero que todo aquel que o vira, e entendera un pouco, desexaría posuir. A súa imaxinación para inventar aquelas xogadas paralizantes, chamánicas, o phármakon dunha viaxe psíquica cara o centro do xogo, cara o estado orxiástico, cara o desconcerto. Só restos de rivais vencidos. Nove disfrazados de xogadores e só un negro xogador verdadeiro. Esa era a miña impresión partido tras partido. O Cecilio nacera para ir vestido de xogador, o resto íamos disfrazados de putos espantallos, deses que lles caga unha pomba negra dende o alto do ceo. Cecilio debuxaba chilenas, elásticos, rabonas, bicicletas, cordas, taconazos, lambretas, recortes con traxe incluído, túneis cara atrás e cara diante, Cecilio era Cézanne. Xogaba coas zapatillas de cores, e foi o mais semellante a un ídolo que puiden ver nas expresións dos ollos dos nenos daquel entón. Cecilio regateaba ata as porterías, queda claro?

Chuck Berry era mentireiro, folgazán, un día dixo que non podía ensaiar porque lle doía o pulso, e ao final do ensaio, estaba a tirar chilenas co fillo do baixista. Berry gastaba en coches, era egocéntrico, pantasma, pero Chuck Berry existiu e existe, e é un bo rapaz. Porque aínda que cumpra cento vinte anos calquera día, Cecilio sempre será un neno que corría polas favelas ata Ipanema, para a pelada, e será lembrado con respeto como xogador por aqueles que se dignen de entender algo deste xogo. Os que se rían del, corren o risco de ser espantallos tamén. Non vístedes que xa vos está facendo un caño, ah, e que pensei que saías tí á axuda, joder co negro este. Facemos saque de centro?

Ceo azul, piscina elegante, auga límpida, quietude, xardíns que impoñen, soa unha melodía dunha slide guitar que adormece aos vivos e fai bailar aos mortos. A cámara vai achegándose por riba da piscina ata unha casa branca, unha mansión. Cruza o xardín nun travellin perfecto, chega ao vestíbulo, hai escuridade. Todo o chan está enmoquetado en roxo, hai unhas paredes de cristal transparente e a melodía pode escoitarse agora con maior claridade. Hai unha luz no medio da escuridade. Nunha cabina transparente, Chuck Berry rasguexa a slide guitar. Vai vestido de roxo. Logo non sucede nada mais. Cecilio autonauta do seu propio espazo infinito. Oh...Carol.

Pd: Gourmet edition. Chuck Berry e Keith Richards ensaiando Oh Carol. Atención facianas de Chuck e de Keith, e do pianista gordo.

http://www.youtube.com/watch?v=PEA6gzAAPfc&feature=related

Unha Copa mais, por favor: á estupidez convido eu.

2008-02-18T15:10:00.003+01:00

Cuenca é dende xa unha das cidades mais bonitas que teña visto nunca. Lémbrame a Toledo, pero mais espectacular aínda, cecais pola súa situación xeográfica, polo accidentado do topos (perdoade esta crecida do topos que me acabo de sacar da manga, ocurríuseme agora,dubido que sexa correcto)no que se ergue. Testei o excelso arte culinario que se agocha nesta cidade divina. Pero eu viñen aquí a falar do meu libro(saúdos a Umbral, alí onde se atope).
Tivo lugar a Copa de España de fútbol sala e imos a falar un pouquiño deste evento, xogado no polideportivo “El Argal”, unha instalación que non está capacitada, ao igual que os dirixentes da Liga Nacional, para acoller un torneo destas características. É como muxir unha vaca, e logo tirarlle o cubo cheo de leite por riba da cabeza. Camiño do recinto, comezan a aparecer os policías, os buses de tódolos equipos participantes, unhas pistas ao aire libre con xogos e actividades para os mais novos, e chegamos á porta. Alí, temos que agardar a que unha persoa nos facilite os pases asignados para poder ingresar na instalación. Puiden percibir as presas, o estrés, os nervos de moita xente que ía dun lugar para o outro, móvil nas mans, que todo esté correcto e todo iso. Na porta, un guardia de seguridade advírtenos que non podemos entrar cun bote de refresco. Eu coméntolle si me deixan ir a por un vaso de plástico ao bar que se atopa no interior e dime que sí, sempre que deixe o bote de refresco alí na entrada. Vou a polo vaso e á volta, verto o contido do bote no vaso. Logo tiro o bote no lixo. O garda de seguridade, cando eu me alonxo, asoma a faciana ao lixo e extrae o bote, móveo, pensando quen sabe si nunha bomba, ou en beber un pouco do refresco, e logo mírame ao lonxe, como pensando: salvácheste, voltaremos vernos. Camiño entre a xente ollando facianas, e chego ao meu asento. Vexo a xente coñecida, da miña cidade tamén. Comeza o partido. Vexo nervos e tensión nas caras dalgúns xogadores, vexo a xogadores que había tempo que non vía e lembro outras batallas. Comprobo que moitos deles estrean modelo de zapatillas para xogar a Copa. Debaixo de onde eu me atopo, dous periodistas dunha coñecida páxina de fútbol sala teñen o portátil listo para introducir os datos. Vexo que un deles manexa o panel de entrada á páxina, onde se marca o contrasinal ou código para poder introducir datos e modificar cousas. Por un intre, observo as súas mans no tecrado da computadora e penso en descubrir o contrasinal, e na posterior sabotaxe á páxina en cuestión, introducindo barbaridades e fotos obscenas, ou noticias falsas, ou a guerra dos mundos. Logo rexeito a idea e decido concentrarme no xogo. Logo comezo a fixarme nas pancadas, na platea. Vexo aos membros do vixente campión de Liga, nos asentos ao outro lado da pista, xusto á miña altura. Tento identificar ao coñecido peche, campión do mundo, e lembro unha habitación de hotel que compartín con él nun Mundial Universitario que xogamos xuntos en Brasil. Lembro que era de noite ás cinco da tarde, lembro as gargalladas coas que nos obsequiaba un terceiro xogador que viña á nosa habitación polas noites, e que por certo agora se atopa na pista xogando. Lembro a historia deste xogador, ceutí para mais datos, a historia do león ceibe. Un día, cando este xogador era neno e se atopaba en Ceuta, a cidade viviu unha das súas xornadas mais incertas, pois no barrio mais marxinal da mesma, alguén tivo a feliz idea de ceibar un león. O león correu, camiñou, bramou durante todo o día pola cidade aterrorizando aos seus habitantes. Un león solto en Ceuta. Polo visto, esta circunstancia e outras mais infames e míseras, foran as que levaran a este xogador ceutí a non querer voltar a Ceuta na súa vida. Pecho a porta daquel recordo brasileiro e do xogador ceutí, apuntando que no ano seguinte, aproveitei que nos enfrentábamos en Móstoles, para quedarme con él o fin de semana e puidemos ver ao Fari,sí, o cantante, nun espléndido Mercedes saíndo do garaxe da súa casa en Villaviciosa de Odón, casualidades sorprendentes da vida. Sigo vendo o partido. Disfruto como un neno observando unhos movementos sin balón do mellor caneador da Liga nas costas do defensor, espléndidos. Imaxinemos unha finta para enganar ao defensor. Imaxinemos que ese defensor e o público en xeral sabe que as fintas son algo habitual no xogo. Imaxinemos entón que o atacante, sabedor de que se enfronta a un extraordinario defensor, sabe tamén que non vai a ser tan fácil de enganar. E agora comento o movemento. O balón teno na man o porteiro, que é o mellor porteiro do mundo. O xogador que mellor canea da Liga atópase no campo contrario, a dez metros da liña de gol, nas costas do defensor. Normalmente, a finta do pívot para poder recibir o balón execútase no ángulo morto do defensor, isto é, as súas costas, amágase a un lado e cun cambio de ritmo e dirección vaise ao outro. Ben. Moitas veces un movemento moi habitual é aquel que consiste en correr cara o defensor en progresión, colocarse detrás del, realizar un xesto moi marcado, unha pausa, e de súpeto ofrecerse de costas, desandando o percorrido uns pasos cara atrás. Pois a maxia ven neste punto. O atacante fai todo isto, camiña cara o defensor en progresión, detense cando se atopa xusto detrás del, fai que vai a aparecer por onde veu, e de súpeto e de xeito rapidísimo, sae polo outro lado, e non só iso, senón que o balón xa está indo polo aire a grande velocidade e cando chega á súa altura, o mellor caneador da Liga, controla co peito e déixao morto no pé en décimas de segundo. Logo, o xogo continúa. Chega o descanso. Aquí ven o bo. Subo as escaleiras, porque me toca ir a por refrescos e auga. Poido ver a un coñecido adestrador leonés co que falei no verán para irme a xogar aló. Fai que non me ve mirándome aos ollos. Eu míroo aos ollos e fago que non o vexo tamén. Camiño cara o bar e poido ver ao que poderiamos denominar negreiro clásico do século XXI. É un home de avanzada idade, algo gordo, alopécico pero bronceado,e vestido de xeito estrafalario. Unha de cal e unha de area. Un fular completa a estampa. Coñézoo porque era o representante de dous brasileiros que xogaron conmigo hai uns anos. Por aquel entón puiden ver unha discusión surrealista no vestíbulo dun hotel en Madrid. Un dos brasileiros que xogaba conmigo xa non ía continuar naquel equipo, e entón viaxaba con nós ata Madrid e en teoría este o seu representante, recollíao no hotel e á mañá seguinte collería un avión que o regresaría a Brasil. O caso é que alguén daquel equipo decidiu que dende que baixara do bus en Madrid, xa non sería membro do clube, polo que non podería entrar a cear ao hotel e moito menos durmir no mesmo. Así que podedes imaxinar a farabusta que se armou cando chegou este representante. O representante leva unhas comisións por parte do clube no que coloca ao xogador, ou ben obtén unha porcentaxe da cantidade anual asinada no contrato do xogador. Os problemas veñen cando hai representantes que xogan coa necesidade dun raparigo brasileiro que xoga algo ben e que ten necesidade de vir a Europa a xogar para sair da miseria e coloca ao xogador nun equipo no que é sabedor de antemán, que o xogador vai ter dificuldades para cobrar puntualmente. Isto é a infamia. A infamia pode ser meirande, si o clube se atopa conchabado co representante, de tal xeito que lle extrae ao xogador do seu propio contrato, unha comisión inexistente que en teoría tivo que pagar o clube ao representante. Este, ademais, xa lle cobrou de antemán diñeiro ao xogador para buscarlle equipo na Europa. O clube, cando rompa o contrato, e lle deba diñeiro ao xogador, poderá descontarlle da débeda o diñeiro que tivo que pagar á Federación Brasileira de futebol de salao para que esta federación emita a carta de liberdade para xogar no estranxeiro ou mais concretamente, ao home que fichou a Romario para o Flamengo, un coñecido capo do fútbol sudamericano, home de finanzas en Rio.
*Engadido 10 horas despois de realizar o escrito: atopo pola mañá no vestíbulo do hotel ao negreiro século XXI. Atópase coa que presumiblemente sexa súa muller e non a rapaza do verán. Ela comenta que en Alicante está chovendo e él asinte sen interese ollándome polo espello. Non creo que sepa que estou falando mal del, ou?

Dase a casualidade que este representante tamén o era ata hai pouco, do xogador ceutí amigo meu, que estaba xogando na pista había uns intres. O ano pasado, na copa celebrada na miña cidade, púideno ver bailando animadamente no entretempo da final, nas escaleiras do palco vip, cun puro na boca e varios billetes nas mans. Logo, no reservado, puidérao ver manexándose con soltura entre dirixentes, adestradores sen traballo, xogadores e tan feliz pedindo copas, aproveitando que eran gratuítas como corresponde a este tipo de reservados. O verán pasado, casualidades da vida tamén, vino da man dunha muller uns trinta anos mais nova ca él, camiñando despreocupado por unhas terrazas de Boadilla, ao xeito dos proxenetas.
Continuei camiñando cara o bar do pavillón e crucei ao mellor pívot do mundo, saudoume ao xeito en que o fan os brasileiros, erguendo o pulgar. Logo vin a un peche da mesma nacionalidade, e aínda que tamén me viu, non me saudou. Os dous víranme anteriormente o mesmo número de ocasións, nalgún partido, o que me fai pensar que lle caín mellor ao primeiro que ao segundo, cousa rara pois ao segundo non lembro terlle dado patadas nas canillas. Pedín os refrescos e a auga e logo voltei ao meu asento. Antes de reubicarme no mesmo, voltei a ver ao adestrador que antes simulara non verme, e nesta segunda ocasión, detívome suxeitándome do brazo e saudándome efusivamente. Preguntoume que era da miña vida, se non ficaba magoado por ter rexeitado a súa proposta do verán. Eu resposteille que algo sí, e que algo non, e que todo ben, e que nunca se sabía onde podía rematar un, e observei que un dos seus ollos non gardaba simetría co outro. Baixei cara o asento para sentarme. Estaba a piques de comezar o segundo tempo. Vin camiñar cruzando a pista, ao segundo máximo responsable do corpo técnico da selección de España. Sorrín vendo como elixira sorprendentemente un percorrido pouco habitual para dirixirse dende o posto de comentarista que ocupaba, á beira da pista na zona media, para ir aos vestiarios como logo comprobei. Primeiro cruzou a pista pasando polo círculo central cun móvil na orella polo que misteriosamente non falou e logo colgou ao chegar á outra beira. O sorprendente foi que logo se dirixira cara os vestiarios, porque estes atopábanse xusto na dirección contraria. Cecais sorrín porque pensei que o que fixera o señor técnico, tan habituado por outra banda aos focos e ao recoñecemento público, non fora outra cousa que exhibirse un pouquiño como dicindo: ei, aquí estou eu, non son o primeiro seleccioador, pero son o axudante e eu conto tamén nesta historia, vedes? poido cruzar a pista sen que ninguén me chame a atención, porque eu pertenzo á historia deste deporte.
Comezou a segunda parte e o partido foi gañando en emoción. O peixe pequeno ía gañándolle ao peixe grande, e un xogador que o ano pasado se enfrontara a min, levaba xa dous goles fronte ao mellor equipo do mundo. Como estaredes comprobando, vedes que xa son varias as veces que relacioei a xogadores importantes deste deporte coa miña persoa, e isto non é o azar. Quero que así sexa, pero o motivo deste acto de reafirmación ven ao final da historia, unha nova que non me fixo moita gracia, pero que tentarei encaixar con deportividade, pois non é a primeira labazada que sufro dende que son xogador. Por outra parte, unha labazada como xogador doe menos que unha dos problemas reais. Esquencíame. Tamén presenciei un acto que non acerto a catalogar, e que agardo que o que aquí o lea me axude a tildalo. O protagonista do mesmo é José María García, ese precursor da piromanía radiofónica que sufrimos hoxe en día por parte da emisora dos vispos. José María García, home franquicia do ámbito deportivo no seu día, facendo da mala educación, do insulto, da polémica, do despotismo, os valores que guiaron a súa vida profesional . Na actualidade multimillonario, con grande peso na Telefónica, no grupo Zeta e outros conglomerados editoriais, El Corte Inglés, relacioado co peor da clase política mais reaccionaria e próxima ao fascismo que pode existir neste país. Ben, José María García é propietario do mellor equipo do mundo de fútbol sala. Se o queredes ver coa elástica deste equipo no Municipal de Lugo hai trinta anos, so tedes que achegarvos ao Bar Fernando(local clave na historia do fútbol sala lucense e galego por ende), bar sito na Piringalla, na rúa do bar Gol, bar famoso por ser o punto de reunión dos empregados municipais da limpeza e por outros temas que trataremos aquí outro día.Pero voltando ao Bar Fernando, alí descansa unha instantánea en branco e negro de José María García vestido coa camiseta do mellor equipo do mundo, que lucía a publicidade dunha coñecida revista de espidos integrais. O asunto é que xa ía rematar o partido, cando un dos mellores xogadores da historia deste deporte rompeu o seu xeonllo esquerdo en mil anacos, coido que así foi. Este xogador xoga no equipo propiedade de José María García. Eu observaba os xestos do afamado periodista dende o comezo do partido, non sei, pensei que sería un espectáculo que lle engadiría mais espectáculo aínda ao partido, observar como vivía o partido José María García. E o José María García non defraudou. Segundo o xogador se caeu ao chan e comezou a axitar violentamente os brazos procurando auxilio e poñendo de manifesto a gravidade da lesión, José María García ergueuse do seu asento no palco e baixou as escaleiras todas ata chegar aos cartaces da publicidade. Resultaba estrambótico velo baixar as escaleiras, aquel anano entre dúas xigantescas bandeiras de España que separaban o palco do resto da grada e que o rodeaban, alongándose dende o alto do mesmo ata a pista. Logo saltou á pista, e bordeando a mesma, con expresión grave e correndo cos pés cara dentro, achegouse ata o lesioado, axeonllándose e botando dalí a todos os que o rodeaban. Particularmente, coidei que aquel xesto de magnanimidade de José María García non era tal, mais ben respostaba tamén á necesidade de deixarse ver, de gañar foco, ei, ese é o José María García, mira, mira, anda pero si resulta que anda metido no do fútbol sala. Logo abandoou a pista a carón da padiana na que ía o xogador lesioado, entre os aprausos dun público entregado. Ben, supoño que tamén, consciente da lesión do xogador, e do feito de que este verán se xoga o Mundial, non dubidou en prestarlle a axuda que precise, pois é determinante a actuación inmediatamente posterior a unha lesión destas características.
O partido reanudouse e puiden distinguir na outra grada ás mulleres dos xogadores do mellor equipo do mundo, que exhibían a súa idealidade e aos seus fillos reclamando tamén un pouquiño de atención por parte do respetable. Os fillos das estrelas balompédicas, algúns aínda meniños, xogaban cunhas xirándolas de cores que abaneaban unha e outra vez berrando polo papá. O partido rematou. Houbo prórroga. Logo penaltis, a única pena na que o executor pode ser o executado, como moi ben apuntou no seu día Valdano, no caso de errar o tiro. E así foi. A fin de semana seguiu, e logo puidemos participar dunha cea incrible no gastronómico, pero que produxo sensacións contraditorias no que aquí escribe por cousas que non é pertinente explicitar. Participaban dela persoeiros políticos, empresariais, asi como xornalistas e enviados especiais, adestradores e afeccioados tamén. Puiden comprobar distintas motivacións e intereses diverxentes, e fiquei agradecido pola invitación xenerosa dunha das persoas que mais fixo e segue a facer por este deporte en Galicia. Logo saímos de troula e na compaña do xogador co currículo deportivo mais abraiante do fútbol sala, e antigo representante meu, puidemos observar como todos deixaban un pouquiño á marxe os problemas e preocupacións deportivas para abrazar, uns de xeito sutil e outros non tanto, o hedonismo. Paseamos ao día seguinte o casco histórico e vimos abraiados as casas penduradas, elementos iconográficos do conquense. Percorrimos o carril de Cristo e a rúa do Colmiño, na que sentín medo e ollei cara atrás pois ía só e era unha rúa inquedante. Logo, xa cos meus, puiden ver mais adiante un cartaz nunha casa que me deixou estupefacto. O cartaz poñía: Restaurante La Soga. Pero isto non é o mais sorprendente. Debaixo poñía: antigua casa de José Luis Perales.
Alba foime relatando a historia do crime de Cuenca, que dera nome a película que rodara a Pilar Miró, e que lle custara o exilio temporal do país, ao tempo que subiamos cara o punto mais alto da cidade, no corazón do casco histórico. Saudounos un cura, conquense presumiblemente. E logo recibín unha chamada telefónica. Comunicábame un compañeiro meu de equipo que xa saíra a lista de convocados do Galicia- Uruguai, primeiro partido con carácter verdadeiramente oficial que disputa a selección galega, e eu non me atopaba nela. A nova, non por agardada me deixou de molestar, pero sí me fixo cavilar no irregular da miña experiencia deportiva, unha experiencia tan anónima e prescindible coma a de moitos por outra parte, e tinxida de paos que xa non sinto tanto, pero que me fan dubidar da miña valía como xogador, de si perdín o tempo ou non. O meu espírito crítico faime pensar que a veces sí, e outras veces non, pero voltando ao da convocatoria, sí me deixou no corpo algo semellante á melancolía ou a unha tristura distante, que visita a un como o carteiro que ven coas cartas, pero sen molestar. Vin un vertedoiro con ladrillos rotos, area, merda, un bidé, pezas de gres inservibles e comentei con ironía que aquilo semellaba o meu palmarés.Ogallá todas as penas e as preocupacións de todos foran unha estupidez nimia coma isto, xa o sei, e por isto mesmo é polo que xa me esquencín aos dous minutos, pero sempre lle da un voltas a estas cousas menores cando a vida non se atreve aínda verdadeiramente a inquedar a un, e tento non perder esa perspectiva. Ficar agradecido por seguir vivindo. O demais, ten solución. Cuenca é unha pasada, e como non se me ocorre un final digno da estupidez que preside este texto, rematarei cunhas verbas que pronunciou un músico de jazz psicodélico dos setenta, logo de caer inconsciente dun cuarto andar á rúa, nunha festa de Jimmy Page, dos Led Zepellin, e ficar paralítico dende entón:
“Foi un gran paso adiante na miña carreira”.

Retrato dun caníbal(son moitos)

2008-01-31T11:24:00.000+01:00

O escritor número 1 ten vinte anos. Un bo día decide escribir un breve relato dunhas tres páxinas, sobre a súa concepción da vida, os seus gustos, as súas apetencias, e tamén unha historia de amor. Logo gárdaa nun caixón, e por cousas da vida, traslada a súa residencia a Nova Iorque durante vinte anos, voltando de cando en vez para ver á familia e recoller lisonxas e premios. Un bo día, cando conta cincuenta anos, revisa a súa traxectoria persoal e literaria namentres o avión no que viaxa atravesa o Atlántico, de volta no país. Cando chega á súa vella casa, e inspirado polos pensamentos do avión, decide escribir un artigo no que conte a súa concepción da vida, os seus gustos, apetencias, e unha historia de amor. Síntese cómodo esa tarde, inspirado. Logo escribe tres páxinas sen demasiada dificuldade. De súpeto, sinte que aquelo xa o viu nalgures. Rapidamente, érguese da cadeira do seu vello despacho, que non pisaba dende había anos, e de súpeto, sin saber porqué, abre un caixón detrás doutro. Ve uns vellos papeis e sinte frío e suor nas costas. Comeza a ler o seu contido, e sinte vértigo. É exactamente o mesmo que escribira hai trinta anos. Pensa que nada daquelo ten sentido e o nervosismo instálase no seu corpo, comeza a falar só. Logo sae rindo ao xardín da vella casa, entra nun pequeno alpendre e dun vello arcón, saca unha escopeta de caza de seu avó. Pégase un tiro. Morre pensando en que todo o que fixo non era mais que un exercicio reiterativo. Isto pénsao moi rápido porque morre ao momento. Acabouse a historia do escritor número 1.

O escritor número 2 camiña polas rúas da cidade, abraiado, estupefacto, ingrávido, logo de ler o xornal. O famoso e idolatrado escritor número 1, a inspiración da súa vida, suicidouse cunha escopeta de caza; atopou a policía seis páxinas manuscritas, iguais tres a tres, con lixeirísimas variacións unhas respecto das outras, nembargantes as súas datas, segundo obra nos papeis correspóndense con períodos de tempo distintos, distan trinta anos a unha da outra. O escritor número 2 pensa que cecais todo se debera ao feito de que o escritor morto chegara á conclusión de que a escritura é un sinxelo acto de repetición, e isto é cruel, pensa.

O escritor número 2 atópase pola rúa co escritor número 3, ao que lle refire a sorprendente e impactante historia do escritor número 1. O escritor número 3 quita o sombreiro da testa abraiado e seca o suor, logo de escoitar a historia. Pregúntalle ao escritor número 2 que pensa facer. "Escribirei unha grande historia sobre a vida e a morte do escritor número 1". Logo despídense. Pouco mais tarde, por desgrazas inoportunas desta vida, o escritor número 2, cando camiñaba coa metade da súa grande obra baixo o brazo, é esmagado por un piano branco, que sin ás voou lixeiramente dende un cuarto piso dun hotel. O escritor número 2, en xesto de irmandade coas tecras brancas e negras do instrumento desfeito, descansa tranquilamente sobre a beirarrúa, en tanto que os papeis da súa grande obra sobre o escritor número 1 voan polo aire desa mañá de outono.

É noite. O escritor número 3 comenta coa súa muller o desgrazado incidente da morte do escritor número 2. Choran e a dona do escritor número 3, abrazando ao seu home, pregúntalle que vai facer agora. O home, coas bágoas na faciana, están na cama e xa é tarde, resposta: "Escribirei unha grande obra sobre a vida e morte do escritor número dous.Iso farei" Logo...nada mais.

Roberto Bolaño (In Memoriam): sen mais

2008-01-26T12:00:00.001+01:00

Clarín, 25.03.2001
ROBERTO BOLAÑOUn narrador en la intimidad En este texto exclusivo, el narrador chileno muestra los secretos de su escritura con humor desopilante. Un tono irreverente que vuelve a aparecer en "Nocturno de Chile", la última novela que acaba de publicar Anagrama.
ROBERTO BOLAÑO
Mi cocina literaria es, a menudo, una pieza vacía en donde ni siquiera hay ventanas. A mí me gustaría, por supuesto, que hubiera algo, una lámpara, algunos libros, un ligero aroma de valentía, pero la verdad es que no hay nada.A veces, sin embargo, cuando soy víctima de irrefrenables ataques de optimismo (que finalizan, por otra parte, en alergias espantosas) mi cocina literaria se transforma en un castillo medieval (con cocina) o en un departamento en Nueva York (con cocina y vistas de privilegio) o en una ruca en los faldeos cordilleranos (sin cocina, pero con una fogata). Metido en estos trances generalmente hago lo que hace toda la gente: pierdo el equilibrio y pienso que soy inmortal. No quiero decir inmortal literariamente hablando, pues esto sólo lo puede pensar un imbécil y a tanto no llego, sino literalmente inmortal, como los perros y los niños y los buenos ciudadanos que aún no se han enfermado. Por suerte, o por desgracia, todo ataque de optimismo tiene un principio y un final. Si no tuviera final, el ataque de optimismo se convertiría en vocación política. O en mensaje religioso. Y de ahí a sepultar libros (prefiero no decir "quemarlos" porque sería exagerar) hay un solo paso. Lo cierto es que, al menos en mi caso, los ataques de optimismo se acaban, y con ellos se acaba la cocina literaria, se desvanece en el aire la cocina literaria, y sólo quedo yo, convaleciente, y un ligerísimo aroma de ollas sucias, platos mal rebañados, salsas podridas.La cocina literaria, me digo a veces, es una cuestión de gusto, es decir es un campo en donde la memoria y la ética (o la moral, si se me permite usar esta palabra) juegan un juego cuyas reglas desconozco. El talento y la excelencia contemplan, absortas, el juego, pero no participan. La audacia y el valor sí participan, pero sólo en momentos puntuales, lo que equivale a decir que no participan en exceso. El sufrimiento participa, el dolor participa, la muerte participa, pero con la condición de que jueguen riéndose. Digamos, como un detalle inexcusable de cortesía.Mucho más importante que la cocina literaria es la biblioteca literaria (valga la redundancia). Una biblioteca es mucho más cómoda que una cocina. Una biblioteca se asemeja a una iglesia mientras que una cocina cada día se asemeja más a una morgue. Leer, lo dijo Gil de Biedma, es más natural que escribir. Yo añadiría, pese a la redundancia, que también es mucho más sano, digan lo que digan los oftalmólogos. De hecho, la literatura es una larga lucha de redundancia en redundancia, hasta la redundancia final.Si tuviera que escoger una cocina literaria para instalarme allí durante una semana, escogería la de una escritora, con la salvedad de que esa escritora no fuera chilena. Viviría muy a gusto en la cocina de Silvina Ocampo, en la de Alejandra Pizarnik, en la de la novelista y poeta mexicana Carmen Boullosa, en la de Simone de Beauvoir. Entre otras razones, porque son cocinas que están más limpias.Algunas noches sueño con mi cocina literaria. Es enorme, como tres estadios de fútbol, con techos abovedados y mesas interminables en donde se amontonan todos los seres vivos de la tierra, los extinguidos y los que dentro de no mucho se extinguirán, iluminada de forma heterodoxa, en algunas zonas con reflectores antiaéreos y en otras con teas, y por supuesto no faltan zonas oscuras en donde solamente se vislumbran sombras anhelantes o amenazantes, y grandes pantallas en las cuales se observan, con el rabillo del ojo, películas mudas o exposiciones de fotos, y en el sueño, o en la pesadilla, yo me paseo por mi cocina literaria y a veces enciendo un fogón y me preparo un huevo frito, incluso a veces una tostada. Y después me despierto con una enorme sensación de cansancio.No sé lo que se debe hacer en una cocina literaria, pero sí sé lo que no se debe hacer. No se debe plagiar. El plagiario merece que lo cuelguen en la plaza pública. Esto lo dijo Swift, y Swift, como todos sabemos, tenía más razón que un santo.Así que este punto queda claro: no se debe plagiar, a menos que desees que te cuelguen de la plaza pública. Aunque a los plagiarios, hoy en día, no los cuelgan. Por el contrario, reciben becas, premios, cargos públicos, y, en el mejor de los casos, se convierten en best-sellers y líderes de opinión. Qué término más extraño y feo: líder de opinión. Supongo que significará lo mismo que pastor de rebaño, o guía espiritual de los esclavos, o poeta nacional, o padre de la patria, o madre de la patria, o tío político de la patria.En mi cocina literaria ideal vive un guerrero, al que algunas voces (voces sin cuerpo ni sombra) llaman escritor. Este guerrero está siempre luchando. Sabe que al final, haga lo que haga, será derrotado. Sin embargo recorre la cocina literaria, que es de cemento, y se enfrenta a su oponente sin dar ni pedir cuartel.

Encontrado en: http://old.clarin.com/suplementos/cultura/2001/03/25/u-00301.htm

Dolce Jovita

2008-01-17T11:33:00.000+01:00

" Y nada temí más, que mis propios cuidados" Góngora

A semana pasada faleceu a Jovita. Isto, así dito, é para moitos como dicir: "Morreu crista". Concedo a estupefacción.A Jovita, no inconsciente colectivo, é algo así como unha dealer da terceira idade. O contacto subversivo interxeracional. A Jovita, dende a súa modesta tendiña, sita na Ronda da Muralla á altura da Porta de Santiago, na beirarrúa contraria, uns metros mais arriba, preto do Casa Rivas, abasteceu á sedenta concurrencia moza e non tan moza. Non había posibilidade de erro. Jovita, recibía habitualmente á clientela na súa bata azul, nas súas zapatillas de andar pola casa, e alí, entre berzas, cola-cao, chourizos, ovos, leitugas, café, todo elo mal iluminado, e aínda que aquí tería que vir a parte melancólica, non será nesta acta onde caigamos na melancolía, dado que nin considero que o local tivese encanto algún, mais ben todo o contrario, nin a propia Jovita tiña un encanto especial; mais ben semellaba, humildemente para min, unha anciá preocupada polos cartos, mais que por outra cousa. En todo caso era moi habitual recurrir á pequena tenda para poder encher o tanque cos amigos: ron, güisqui, refrescos, e cecais algo de comer si ese era o desexo. A Jovita ben puido significar involuntariamente, un símbolo de resistencia ao capital foráneo (véxase Carrefour), e combateu cos seus horarios escravos ós horarios escravos do Carrefour, que dalgún xeito, e con carácter inédito, comezaron a escravizar aos traballadores e consumidores da nosa cidade, pois quen abría antes ata esas horas? Nin Deus. E para os que dubiden desta última afirmación, Deus tampouco. Calquera o pode comprobar. Abondará con achegarse ata calquera porta automática dun centro comercial. Si Deus estivera en todas partes, si fora ubicuo, as portas automáticas dos centros comerciais ficarían sempre abertas. Isto sabemos que non é así. Velaquí un feito incontestable da inexistencia de Deus, según algúns. Mais voltando á Jovita, que dicir...aló foi. Durante algúns anos, aquel ultramarinos foi unha sorte de reducto para persoaxes de calquera estirpe, case que sempre de natureza incerta, diversa, marxinal tamén. Nunha ocasión, foramos mercar unhas botellas de auga mineral, por exemplo, non lembro ben agora, e observamos que as bombonas que había a un lado do mostrador estaban encadeadas. Intrigados, preguntámoslle á Jovita a razón, e ela contounos que un ionqui entrara e pedíralle limóns. En tanto a Jovita ía polos limóns, aló foi o ionqui: colleu a bombona como puido, e botou a correr. Seica a Jovita intentou collelo antes de que abandoara o local, pero non puido, mesmo sufriu unha caída na súa persecución. O ionqui escapou coa bombona, e a Jovita, derrotada, tirou a toalla naquel inédito ring da Ronda da Muralla. Dende aquela, encadeaba as bombonas do gas, que a rouben agora, dicía. Uns amigos meus tiveron alugado un piso preto da Jovita, e con estricta disciplina adornaban a cociña do piso coas botellas vacías de ron que a Jovita vendía. Imaxino as botellas de ron pasando polos ollos da Jovita, transformadas en pesetas. E agora, logo de tantos anos, traballando a reo día e noite, pois abría de madrugada, abría os domingos, agora, a Jovita abandoou este mundo. E con ela, co seu ultramarinos, péchanse tamén as portas dalgunhas lembranzas que nada teñen que ver con ela, pero sí cos anos nos que as rúas sempre estaban por descubrir, molladas, tódolos pubs pechaban demasiado cedo, e a sede vencía ó sono, e os sonos vencían ás certezas, á certeza.

Ladrillo salvaxe

2008-01-12T15:34:00.000+01:00

Ladrillo Salvaxe é do barrio onde viven meus avós, e hai moito tempo que non o vexo. Ben, minto. A última vez que o vin sería este verán. Eu estaba sentado nunha terraza, ía calor de Xullo. De súpeto, vino ao lonxe, saíndo dun banco. Ía mal vestido, coa expresión cansa. Falaba por un móvil. Logo cun tipo de traxe que o agardaba no medio da praza. Eu, sorprendido, lembreino noutra época. Coñecino sendo eu neno. Él era un rapaz novo, emprendedor, digamos que coa mestura de insolencia, atrevemento e ignorancia que todos posuímos cando aínda non temos conciencia da magnitude da vida. Non digo que agora a teña, pero sí un pouco mais, para algo tiña que valer o paso do tempo. Eu coñecín a Ladrillo Salvaxe. Un home de rasgos moi marcados, cunha expresión delatora, en termos elementais. Así que vin como este home emprendía o ascenso cara un deses cumios que non existen. Logros laborais, mellora da condición económica, unha familia, etcétera; se nos atopáramos nunha película americana soaría así: "e así foi como o novo Jack, con esforzo e ousadía, fíxose un home de proveito. En pouco tempo foi coñecido na cidade, e xurdían novos amigos e toda clase de persoas dispostas a compartir esa ascensión baixo o seu cobertor mesiánico...ata que un día..." Ben, dende aquí continuarei eu. Son recurrentes nos filmes de calquera nacionalidade as argumentacións arredor do mito da ascensión e da caída. Véñenme a cabeza esceas que presenciei. Evitarei, por respeto, caer no sensacionalismo ou na morbidez, pero o caso é que a traxectoria de Ladrillo Salvaxe era meteórica. En certos círculos escoitaba falar eu que si Ladrillo Salvaxe isto, que si Ladrillo Salvaxe o outro, e é un deses casos que aínda que non saibas a causa, ou sí, mellor dito sí, sabes que antes ou despois rematará mal. A causa atópase nos contos infantís, nas películas de Scorsese, en Mario Alberto Kempes, nas frases con mensaxe que escoitas dende cativo. Así que primeiro presenciei como Ladrillo Salvaxe abandoaba a categoría na que nacera, presenciei como se rodeaba de inéditas amizades que enredaban arredor del, o termo exacto sería mais ben lambecús ou triunfadores século vinte e un. Decidido, crecido, Ladrillo Salvaxe emancipouse dos contactos que facilitaran en parte o seu ascenso cara o Parnaso: o Parnaso neste caso é unha chea de millóns na conta, e logo o clásico dupricado, pois no concepto de dobre reside para moitos a felicidade: dúas casas, dous coches, dous traxes, dúas televisións, dúas empresas, dúas mulleres, e logo deste estadio camiñas cara o concepto de triple, e así ata chegar ó cumio. Por certo, dixen que non existía?

Comezou a sair nos periódicos, cada vez mais elegante, cada vez mais popular, pero de súpeto, ou pouco a pouco, a súa estrela trocou. Digamos que aconteceu o que na canción de Sinatra: "That´s life, that´s life, you´re high on April and shot down on May", ata chegar ó momento actual, cando cunha mestura de sorpresa, estupor, preocupación( preocupación en tanto que o coñecín, e ninguén se pode aledar de cousas así), recibo a noticia de que Ladrillo Salvaxe, logo de botar unha época fóra destas terras, dinme que se atopa nun centro hospitalario restablecéndose dunha malleira. Axustes de contas. E eu fico perplexo ollando a rúa, e penso nas voltas que da a vida, e preocupado, dentro da lóxica, por cumplir coa miña hipoteca. E penso tamén en tódolos fillos de puta que lle andaban lambendo o cú, e pregúntome onde están agora que a vida lle botou unhas cartas mal dadas. E cando oio falar do asunto, penso en silencio: Eu coñecín a Ladrillo Salvaxe.

http://www.youtube.com/watch?v=vbqC1I2SxGM

http://www.youtube.com/watch?v=UJuhHp9ala8

O autobús suicida(soñado onte pola noite)

2008-01-10T11:12:00.000+01:00

Como xa reflexei algunha vez neste foro, neste blogue(termo cortesía do señor Meiriño, para mais señas, abondará con entrar nunha libreiría e elexir Chuvia Mansa ou Xeada Negra, da colección Manolo Meiriño, editorial Tris Tram),aínda que tamén o utiliza moito un descoñecido no seu blog http://www.olladasmiudas.blogspot.com/ , polo visto e referido polo señor Thomas de Quincey, que apareceu neste espazo hai uns días, a carne crúa era inxerida por algúns poetas ingleses do século dezaoito ou dezanove, tamén italianos(Fuselli), para facer mais vívidos os seus soños. A este respecto engadía o xenial De Quincey que "canto mellor lles iría, tendo inxerido opio.." do que o señor De Quincey foi un tráxico pero namorado consumidor. Ben, isto serve para enmarcar o feito acontecido onte pola noite. Engado que non inxerín, nin carne crúa, nin opio, tan só un memorable plato de arroz de Calasparra con polo, setas e xamón. Logo acosteime, pero cecais algunha seta malvada, colocada entre as demais nunha inocente bandexa de carácter comercial, obrou o pesadelo posterior: eu viaxaba co meu equipo nun autobús, era de noite, non sabería precisar o lugar, cecais algunha rúa se asemellaba á vila de A Estrada, ou cecais Ribadeo, non o sei, recordos difusos. O caso é que ía no autobús, na zona do medio do mesmo, ía comodamente recostado, coas pernas pousadas no asento de diante, sen falar. De súpeto, todo se complicaba, porque a alarma xurdía entre os meus compañeiros. O conductor enredara en acelerar o autobús e entón eu comezaba a ter medo. Os compañeiros dicían: "Xa vai a cento oitenta!!", o cal eu considerei unha temeridade, en pleno centro urbán. Logo dicían: "Xa vai a douscentos!!". O bus movíase moito, eu agarrábame con forza ós asentos pensando no peor, os meus compañeiros voaban polo pasillo, por riba de min, levaban golpes épicos coas cabezas contra o teito, contra os asentos, só eu resistía no meu lugar, e o fillo de puta do conductor no seu. Miraba polo cristal e só vía as rúas voar, mirei cara diante e observei que nos íamos estrelar contra un muro que protexía un campo de fútbol(logo conectei esta imaxe cun suceso estremecedor que presenciei na miña infancia, cando acompañaba a meu pai a un torneo de verán a Vilalba. De camiño, observamos un accidente na estrada: un coche saira da mesma e voara aproximadamente vinte ou trinta metros, atravesando unha leira e deténdose contra un muro dunha casa, obedecendo estrictamente ás leis fundamentais da física. Tratábase dun Lancia Delta Integrale, propiedade dun coñecido de meu pai, logo souben que era o terceiro que esnaquizaba, e que o propietario xa fora evacuado cara o hospital, en Lugo. Cando chegamos ó pavillón onde se desputaba o torneo, os compañeiros do accidentado, incluído seu irmán falaban entre eles, e eu quedei acolloado cun dos comentarios dun dos compañeiros ó irmán da víctima:"Agora estás en Vilalba, teu irmán está no hospital, o partido comeza en dez minutos, agora tampouco che paga a pena voltar para Lugo, xa foi, joder, agora fica aquí, xogamos e logo xa arrancamos para Lugo...", e claro, eu, que non contaría mais de oito anos, decidín que aquilo non era correcto. Non debes xogar un partido en Vilalba se teu irmán voou trinta metros polo aire, atravesou unha leira e esnaquizou un Lancia Delta(roxo) contra un muro, porque a hostia tivo que ser, ó igual que os voos dos meus compañeiros no bus do soño, digo que a hostia tivo que ser épica. Voltando ó soño, dicía que íamos estrelarnos contra o muro do campo de fútbol, pero, de xeito incrible, voábamos por riba del, e caíamos no campo atravesando a línea medular, destrozando o valado e pasando para a outra beira. Saíamos do campo, o bus aterraba novamente nas rúas de A Estrada, ou onde fora, e eu conseguía reunir valor, atravesaba o pasillo do bus e propináballe unha labazada ó conductor que se resistía a abandoar o seu posto de piloto suicida, ataviado coa súa camisiña azul da Empresa Monforte e un bigote. Estaba gordo e ollábame con rabia. Logo o bus detívose. Baixamos todos aliviados, pero eu observaba que o míster e un dos xuvenís estaban a pelexarse e o xuvenil, cos ollos feitos un desastre dos golpes recibidos, dicía: "As cousas non son así", e collían a froita do maleteiro coma noutra viaxe calquera. Eu ollaba ó conductor, e él ollando o chan, coma arrepentido, dicía: "Non o entendo, fóiseme das mans, ¿e mais ou menos, a qué hora rematades o partido, para calcular eu, e así aproveito e dou unha voltiña por aí, non sabes?"

Minuto de silencio

2008-01-08T21:11:00.000+01:00

O minuto de silencio exerce no ámbito deportivo a función do loito, o lamento colectivo e o símbolo de respeto pola pérdida. Somete tamén a exame o grao de urbanidade dunha determinada afección. Lembremos un incidente curioso que vivín en calidade de afeccioado cando non contaría mais de nove ou dez anos. Aconteceu no Anxo Carro, e daquela xogaba o Lugo na 2ª división, contra o Betis aquel día. Entón gastaba Gordillo, o mítico zurdo (zocata) que militara no Madrid e na selección, as súas últimas carreiras pola banda, levando o balón no último suspiro e saltando por riba do defensor, coas medias baixas. Pois aquel día, Xelos Rúas, ou Ángel Calles para a afección en xeral anunciaba pola megafonía do estadio que se ía a proceder a gardar un minuto de silencio, pola morte da nai de Gordillo. O Calles anunciaba outras moitas cousas que logo os pequenos dramatizábamos camiño da cidade para botar unhas partidas ás máquinas no salón recreativo "El Recreo", ou cando voltábamos para a casa. Así, o Calles anunciaba a "Taberna de Marcos, especialidad en churrasco y bacalao a la portuguesa", "Renault Abelleira, Abelleira, Abelleira, carretera de Santiago, Abelleira"; "Chorizos Ceide, se hacen en Lugo y se comen en toda España"; ou "hai cambio no clube deportivo Lugo, retírase Cacharrón e entra Carolo", etcétera. O caso, e voltando ó minuto de silencio, é que era na memoria da nai de Gordillo. O silencio fíxose sepulcral no Anxo Carro cando asubiou o árbitro. Todos os afeccioados maiores, polo que eu vía, observaban solemnes a Gordillo e eu observaba solemne as súas medias verdes baixas, case que á altura dos nocellos, e imaxinaba o meu maxín merengue aquelas perniñas debuxando regates coa camiseta do Madrid. Pero aconteceu un feito esquencible, que coma moitos dos feitos esquencibles, ficou para sempre na miña cabeza, inesquencible. Un rapaz da Milagrosa, o Ufo, sí, o Ufo, berrou: " Gordillo, me cago en tu puta madre". Eu quixen que me tragara a terra, pois atopábame moi preto do Ufo, un rapazote que carecía de moitas cousas que agora son mais evidentes do que o eran por aquel entón, pero xa se facía notar. Os maiores ollárono indignados e eu tamén entendín aquela indignación. Comezaba a entender algúns códigos inquebrantables do xogo, e da vida tamén. Un pouco de respeto. Ufo foi porteiro e hai pouco vino o día de Noiteboa á tarde, algo adormecido nunha cervecería da Milagrosa. Dubido que lea o blog(blogue, blog?). En todo caso, mal feito, Ufo; non o de non ler o blog, senón o de gritar semellante animalada. Pase en longo en diagonal e cambio de orientación.

Hai un mes, atopábame eu por esas cousas da vida, axustándome as medias e as zapatillas e botando unhas carreiras nunha pista galega, non direi cal, posto que aínda non xogamos o partido da segunda volta, e quen sabe..., o caso é que eu quentaba, intentaba enganar un pouco xa antes do partido: correr con cara de concentración, xesto de rabia, vitalidade; cando ves a un xogador así diante de tí, polo menos respetas, sempre se engana algo deste xeito, porque o contrario di: "Carallo, ese é o Lois, anda ben este ano..." e esa clase de parvadas que nublan o pensamento dos xogadores no canto de estar pendentes das variables que dependen directamente deles. Engado que si acompañas esta demostración física dun par de controis elegantes ou un bo carallazo á portería, incrementas un pouco o efecto. Non fai falla facer o que facía Indiao, un "armario" internacional brasileiro, que os tiña ben postos, e que antes dos quencementos se achegaba ó medio da pista e lles berraba ós contrarios: "Ei, cara, vamos maxucar, fillos da puta!". Tamén se pode optar por outra opción mais autóctona que executaba un coñecido porteiro mítico do fútbol sala nacional, que lles dicía: "Sí, sí, me podeis tocar, soy de verdad". Unha parede, ei, bótama ó espazo.

O árbitro pitou e eu, coma os outros xogadores que nos atopábamos na pista, centramos a atención na faciana e no físico dos colexiados, tentando atopar algún sinal inequívoco de estupidez. Logo, observas ós demais xogadores contrarios tentando establecer os primeiros contactos visuais: quen mantén a mirada, quen a torce, quen se agocha, quen te mira con mais desprezo...prexuízos. Pero tocaba agardar un minuto de silencio. Morrera a avoa dun dos contrarios. O caso é que durante eses momentos pódese escoitar o ruído dunha zapatilla que se roce co parqué. Da igual que haxa cinco mil persoas na pista que que haxa cen. Escóitase igual. É unha sensación bastante curiosa. Óese respirar ós contrarios, ós nenos na grada rir, pois aínda non o entenden. Así que tentas adoptar unha posición que exteriorice respeto e solemnidade e comezas a xogar coa vista. Análise de zapatillas; no fútbol sala, segundo o modelo pode significar a priori un perfil de xogador ou outro, xa digo, sempre a priori, non é unha ciencia exacta. Deste xeito, unhas Munich Gresca, nos seus modelos mais sinxelos, e observando o estado de conservación das mesmas, xa nos pode dar unha idea da entrega física, do nivel técnico, da veteranía, aínda que agora moitos raparigos xa lles poñen esparadrapo tamén, e así semellan mais veteráns. Se son de cor rosa ou verde fluorescente, normalmente predispóñente negativamente, no senso de que é unha proba evidente de querer chamar a atención ou querer facerche un túnel xa no primeiro minuto. Viaxe contra o cartaz publicitario. Logo atópase o xeito de colocar os carpíns ou medias de xogo. Por riba dos xeonllos, ó xeito de Henry, sen ser Henry, tamén é algo que non gusta atopar. Implica que ese xogador pensa que ten un punto mais de elegancia, de influenza sobre o xogo do seu equipo: viaxe contra o cartaz publicitario. Durante o minuto de silencio ollas tamén a faciana do afectado, e tratas de intuir si nese intre está pensando: "Vouno dar todo polo finado, a él gustaríalle, xogarei co corazón,..."ou esta serie de estupideces que logo esquences cando comeza o partido. Logo tamén observas o grao de beleza dos rivais, ou a aridez dos seus rasgos, que che dan unha idea aproximada do autóctonos que son, e no caso de que parezan moi autóctonos(esta condición cursa cunha coloración excesiva das meixelas, cellas ben poboadas, musculatura contundente e un bo nivel dos coñecidos "cañotos"), teremos que ter coidado nos balóns divididos. Logo acaba o minuto de silencio e todos din: "Vamos, me cago en crista, fuerte desde el principio, eeeeeehh".

Confesións dun galego comedor de churrasco(tenreira)

2008-01-07T14:32:00.000+01:00

Non sei se De Quincey tería logrado a excelencia literaria trocando as musas opiáceas por outras tan terreais pero igualmente inspiradoras coma ese producto tan noso e tan de tantas outras nacionalidades que é a carne á brasa, o asado, o churrasco; mais unha cousa é certa, tal vez gozaría dunha existencia un tanto menos atormentada. Esta reflexión gratuíta e inconexa do churrasco serve para iniciar outra viaxe a ningures. A mesma mención do termo “comedor”, entendido o mesmo coma o suxeito de Lugo que come, transpórtame inmediatamente ó termo imprescindible que acompaña ó primeiro, isto é, “bebedor”. Alto ahí os que xa pensaban que agora ía caer polo precipicio gozoso e decadente da bebida hedonista, alcohólica, compulsiva, pracenteira, enfermiza, entregándome a un exercicio autodestructivo de recreación. Non. Teño algo mais de clase que iso. Pouco a pouco.
Quero recordar neste instante un bonito suceso acontecido arredor do churrasco e da bebida. Sucedeu no Monte Segade, espacio natural de Lugo, unha sorte de Central Park lucense, só que sen Central e sen Park. Alí conflúen por puro azar, atletas adestrando, executivos que meditan se abandoar o lado dos vivos e unirse ó equipo dos mortos no fondo das augas do Miño guindándose dende a Ponte Nova, parellas ocasionais ou mais estables con gañas de fregárense e logo liscar, ao tempo que xubilados ou simples dexenerados conténtanse con fregárense eles mesmos namentres contemplan o espectáculo. O voyeurismo na súa forma primixenia. Así é que atopábame eu alí co lícito fin de pasar unha noite de verán entre churrasco, cervexa e amizades. Deste último apartado, teño que dicir que abranguía un amplo espectro: un dos meus mellores amigos, outros amigos/as, coñecidos e alleos a miña persoa. Era un día daqueles que espertan rematados, froito da correspondente saída do día anterior, coa conseguinte agudización da estupidez, que golpea a túa sombra en forma de pensamentos inconexos, vaguedades, dificuldades severas a nivel oral, serios transtornos articulares e musculares, cursando con sudoración excesiva, pesadez, dor de cabeza e nos que moitas veces atopas cal é a túa verdadeira natureza, sen disfraces nen carapuchas, ti a soas coa túa estupidez, mais como dicía un dos executivos que se guindou no Miño imaxinando que saltaba dende Acapulco, falar da estupidez é bastante aburrido, mais aínda cando é un estúpido o que fala.
Xuntanza agradable en principio, labores comúns, elexir mesa, pásame a cervexa, ¿e botaremos a carne xa?, suor, e eu que atizado pola sede me ofrezo voluntario para ir á fonte. Asi é que comezo a andar polo monte, entre árbores que descoñezo, cecais piñeiros, pois tal é o meu desinterés pola bioloxía ou sinxelamente polas árbores. Na fonte, un home e mais o que presumo seu fillo pequeno duns “oitanos”, carretan con eficiencia unhas garrafas en tanto que eu me achego.
-Hola,…
- Que hai…a ver Roberto, xa encheu esa, pon a outra…
Logo dun breve intercambio de miradas entre os tres individuos, observo que o pai viste unha gorra, camiseta informal con lamparón á altura do peito(clásico lamparón ocasionado pola imposibilidade de contestarlle a teu fillo quen ficha polo Madrid este ano, recrearte no limpiño que che quedou o coche e respostarlle á túa muller de mala virxe a un tempo), bermudas moi prescindibles dende o punto de vista estético, e zapatillas sen pretensións, namentres que o Roberto viste o traxe oficial do Madrid, e ante a imposibilidade de centrarme con pragmatismo en tanto que agardo, deslizo un:
-Vaia día que vai hoxe…que fonte mais bonita…-apunto interpelando cun sorriso.
- A verdá é que está vindo un vrao da virxe… nós vimos de Foz…-resposta o home con entusiasmo.
-Esta ya acabó papá, ¿pongo la otra?- suxire o Roberto.
-Pon, pero ciérrala bien, que si no mamá luego nos calienta las orejas, …a verdá é que nesta fonte da gusto, sae carallo, limpísima, nós sempre vimos aquí, eu desde que probei esta xa non quero saber doutra,…Roberto, pero ciérrala bien ,hombre, y métela en el maletero!!
- A verdade é que sí- contesto reafirmándome nese momento no da miña estupidez.
- Eu sempre fun bebedor de auga- afirma o home categoricamente xa en confianza- e teño probado moitas augas, pero o desta fonte…
-Eu tamén bebo…bastante…auga…coma a auga non hai nada- sen dúbida escarmentado pola noite anterior.
Logo a inevitable despedida e o pai e Roberto que carregan as garrafas para o coche, velaí o bebedor de auga e un bebedor de auga en potencia abandoan á miña estupidez que me atormenta na beira da fonte en tanto que encho a miña garrafa. Volto reconfortado por observar que a estupidez non é unha cualidade exclusiva miña, e aliviado ata esbozo un xesto de satisfacción pensando no bebedor de auga cando me decato de que esquencín o tapón da garrafa no merendeiro.
Cando chego, o tema xa se animou un chisco. A mesa está posta, mais observo que faltan as servilletas. As cervexas están abertas e son consumidas con desigual intensidade polos alí reunidos. Eu apunto o detalle, pero algúns dos alí presentes, en tanto que se emplean con rigor no manexo de malabares algún e outros conversan de Hermann Hesh, din que non fan falla. Sírvome unha cervexa e contemplo como a auga da garrafa que eu mesmo fun buscar é empregada para apagar as brasas da parrilla, apágao ben, engade algún con solemnidade. Primeiro gol. Decido pasar páxina pero observo que faltan os garfos e os coitelos. Un dos que descoñezo, namentres manexa o diávolo di que tampouco fan falla. Comezamos a cear e vexo como se dispón o churrasco coas bandexas de ensalada.
-Pois, veña, dádelle, que non pode quedar nada-di o chef.
-Bueno, la ensalada va así, la vamos cogiendo con las manos.-di a rapaza de Madrid con soltura.
E así que comezo rápidamente a coller o churrasco para non mesturar o sabor do vinagre ou da cebola coa carne en tanto que secundo a carne con inxente cervexa para pasar páxina de novo, observando como as fontes de ensalada son rodeadas de mans diversas naquela noite de verán, con pingas de vinagre e aceite que choven pola mesa, facéndose de noite e limpando sen complexos as mans nas saias ou na pedra dos bancos, todo nun ambiente moi desenfadado e festivo.
-Ahora le meteremos unas copas oh?- di un dos mais festeiros.
Eu solicito unha comprobando que xa superei o meu estado de fatiga, sustituido por unha crecente euforia, e dous “hielos”.
A de Madrid, que aínda segue coa ensalada céntrame os dous cubiños con esas mans cheas de vinagre e aceite, e non podo por menos que irrumpir na conversación obrando o silencio que nunca debe aparecer neste tipo de xuntanzas:
-Agora cecais vos apeteza espirvos e se cadra podíamos acariciarnos incluído o can, mollándonos en vinagre e mexar uns por riba dos outros, é a última moda en Londres…na zona do Soho…- con profunda desgana.
A velada continuou malia todo e logo de fatigar unhas copiñas de ron mais, decidín que xa era hora de se retirar. Despedinme atentamente do grupo, e fun correspondido con desigual entusiasmo. Voltei como fora, camiñando. Logo duns metros, e xa no medio da Ponte Nova, detívenme. Ollei a escuridade e asomeime ó vacío, reclinado na valla. Obviamente, meditei a posibilidade remota de chimparme á certeza mais absoluta, e comprobando de novo a miña estupidez sospeitosa, no primeiro no que reparei, sabendo perfectamente que uns cuarenta metros polo menos me separaban da auga, foi na posibilidade de caer nunha zona de rochas. Logo barallei a opción de prender as bermudas no momento do salto, e abrir a cabeza contra o soporte de cemento armado da protección, ficando semiinconsciente e apresado e logo caer sen remedio sangrando pola cabeza e sabéndome un inútil igualmente. Como realmente non tiña motivos para tirarme tampouco, deduxen que non era momento de morrer, e continuei camiñando, feliz na ebriedade moderada, dispersa, anestésica. Camiñei cara a zona vella da cidade, atravesando con heroicidade avenidas, rúas e subindo costas ata chegar á muralla, mesmo crucei a un estrano executivo que se dirixía co seu maletín na man cara a Ponte Nova. Agardo que teña pedido o día na oficina, senón igual llo descontan da nómina.
Perdido nestas e noutras divagacións, achegueime á zona dos pubs. Na selección dos mesmos existen varias razóns fundamentais que todo grupo de homes baralla antes de se mergullar nun:
-Oes, vamos a este, que aí hai cachondas.

Despois, os grupos de homes bébedos comproban que o feito de que certamente haxa mulleres fermosas é un feito tan certo coma que eles son un fato de animais, un fato de mozos de labranza, e claro, a desilusión esvara polo suor adormecido destes homes frustrados, que se refuxan no desconsolo pedindo outra ronda, e outra, e outra, e outra, e a música é intolerable polo xeral, e os homes bailan en grupo facendo moito ruído, tratando de chamar a atención en canto a decibelios das mulleres fermosas, e elas míranos escépticas, e algunha repara no mais animal de todos, e imaxínase unha bonita vida rodeada de animaliños pequenos xunto a seu pai, e entón neste momento e cando xa me atopo de novo diante da ponte nova, sobre o Miño. E ollando a profundidade abismal que me separa da auga, que se esconde, é cando volto a dubidar, non sei si polo recordo dos mortos, ou polo vento dos vivos, e hoxe, recén hoxe, penso que cecais fose mellor vivir eternamente baixando a fonte por auga, sen presa, ollando as árbores que nunca contemplo, e dando as gracias por atoparme vivo.

De Realidade e Vergoña: cidadán estupefacto

2008-01-07T03:16:00.000+01:00

Caminantes. Camiñantes. Este é o título do documental de Fernando León de Aranoa, que o pasado luns era entregado xunto ó xornal El País. Ben, pode acontecer que os escépticos definan o mesmo, asociándoo ó diario co que se adxuntaba, como que é un producto de consumo para o potencial consumidor de esquerda occidental. Cecais. Pero eu non estou dacordo. Logo de velo, paradóxicamente no Día de Reis, polos motivos que agora escribirei, non pode un sentirse pouco menos que ridículo. Así que collamos as cores e tentemos achegarnos ós grises, esa gama difusa da escala cromática na que conflúen elementos diversos, o blanco e o negro fundamentalmente, que son a expresión radical de case que tódalas cores, pero que conxugados semellan un punto de tregua. Por unha banda, o día de Reis, unha manifestación de alegría, de consumo tamén, pero de alegría ó fin e o cabo, e á que inevitablemente nos sometemos en maior ou menor grao de xeito mais ou menos voluntario, dependendo do ánimo, o momento, e en base ás contradiccións que manexemos uns e outros. Dicía que se sinte un algo ridículo logo de ver o documental, pola súa natureza reivindicativa, de denuncia, pero tamén un bonito xesto e unha oportunidade para que teñan voz os que habitualmente non a teñen. Recolle o mesmo a axitación e a historia dun pequeno poboado indíxena no México, nos días previos á chegada da marcha zapatista de 2001 cara DF, en protesta e reivindicación dunha lexislación que recolla os dereitos e identidades dos indíxenas, e que logrou reunir no Zócalo a centos de miles de persoas. O documental mostra asemade, as traxedias e sensibilidades de varias persoas anónimas que viven no poboado, e o título do mesmo fai referencia a unha obra de teatro representada na escola do poboado co motivo da marcha. Aparece tamén o subcomandante Marcos en varios momentos da cinta, explicando un pouco o proceso, as motivacións da marcha, os problemas, etcétera. Teño que recoñecer que non posúo un coñecemento suficiente da cuestión, pero sí me gustaría facer unha observación sobre a súa figura. Os escépticos teñen aquí outra boa ocasión para sorrir compracidos polas ilusorias verbas de quen aquí escribe. Adiante, aquí collemos todos. Logo de repasar na rede un pouco o perfil desta figura contradictoria, vilipendiada tamén, hai un feito que me chama a atención logo de revisar algúns diarios ou artigos do noso país sobre o asunto: existe invariablemente un certo cheiro a condescendencia compasiva na análise desta personaxe. Xa sucedeu hai uns meses no aniversario do Che, con editoriais non demasiado afortunadas por parte de diarios que poderiamos considerar serios, e por parte de articulistas que poderiamos considerar expertos na materia. O certo é que un home na cincuentena que camiña con pasamontañas e fumando en pipa pois produce certa desconfianza en nós, e aquí é preciso sinalar aquelo que acertadamente observaba Carlos Taibo nun dos seus libros: o carácter maléfico ou benefactor que lle otorgamos a unha determinada persoa depende considerablemente da publicidade que o secunde, de tal xeito que Putin pode ser peor que Bush, Chávez sexa o herdeiro natural de Fidel Castro, por tanto outro boneco de vudú, pero causa gran expectación Gadaffi polos seus aires de dandi do terceiro mundo, ou Evo Morales pode ser ridiculizado por un puto xersei de raias, e Emilio Botín, o magnate das finanzas, pode espertar mais admiración ou solemnidade vestido de traxe e garavata, aínda que se mova polas salas da Audiencia Nacional con sorprendente familiaridade. Fagamos un punto e aparte.

Enfoquemos. Quero dicir que dende unha posición de relativa comodidade na que se vive nalgúns casos no Occidente, resulta doado catalogar movido polos prexuízos unha figura coma a do subcomandante Marcos. Entón cando un o observa falar, tende a refuxiarse na concepción que ten formada da persoa, en lugar de escoitar verdadeiramente aquelo que está a dicir. Pero sí un escoita o que di en realidade, si o escoita verdadeiramente, non ofrece discusión. E si, por riba, é capaz de transmitilo de xeito brilante, seducindo, produce certa desconfianza. Aí está a contradicción que eu quería reflexar hoxe. Nun día no que aquí, na terra na que algún escritor senlleiro di que se sitúa sempre nunha situación incómoda para o poder e logo fai un libro de louvanzas ó Zapatero, contra o que non teño nada por outra parte, ou na terra que acolle de senador a un vello que firmou sentencias de morte(Fraga), ou ós que nos ensinan como ser bos galegos, aparcamos as nosas frustracións e preocupacións e deixámonos ir coa suave melancolía nos papeis de regalo, e pensamos que cecais a nosa vida é cruenta en ocasións, quixera recomendar este documental para contribuir mais aínda á estupefacción, ó desconcerto, ó axitamento neuronal que envolve todo, non só os agasallos, á contradicción que asoma cando rabuñamos un pouco o pensamento e nos leva a pensar que non entendemos nada. Sinxelamente é así, non se pode entender este mundo inxusto, absurdo. Pero non me arrepinto de ter visto o documental. Camiñantes. ¿Que é peor?¿Alguén que persegue o seu soño baixo un pasamontañas por Sudamérica adiante? ¿É mellor un católico que vai a manifestación dos bispos en Madrid pero lle zoupa á muller na casa?¿Ou é mellor un puteiro agnóstico de esquerdas, ecoloxista?¿O tabaco e o alcohol, que son norteamericanos, son mellores que o opio(afgano), hachís(marroquí), folla de coca(boliviana, colombiana)?¿É malo gastar un millón de pesetas en discos de jazz?¿Ou é bo gastalos en agasallos, pero en Nadal, non no día do cumpreanos?¿É correcto no momento actual ter simpatía polo presidente iraní?¿Mais que polo americano digo?¿Ou é lícito ter desexos de ser Sarkozy?¿Pode un sentirse mal, se tivese desexos de queimar nunha pira mil euros, por exemplo?¿É correcto filmar un documental e gañar diñeiro por iso?¿A concienciación social tería que custar cartos? ¿Ou esta clase de documentais terían que ser obrigatorios na escola?¿É bo crer nos Reis Magos?¿Por que Basaltar vai de último?¿É mellor converterse nun escéptico que recele de todo? Só podo recomendar ver o documental. A min gustoume.

Poema de Jaime Gil de Biedma:

No volveré a ser joven

Que la vida iba en serio

uno lo empieza a comprender más tarde

-como todos los jóvenes, yo vine

a llevarme la vida por delante.

Dejar huella quería

y marcharme entre aplausos

-envejecer, morir, eran tan sólo

las dimensiones del teatro.

Pero ha pasado el tiempo

y la verdad desagradable asoma:

envejecer, morir,

es el único argumento de la obra.

Enlaces para cidadáns estupefactos:http://www.youtube.com/watch?v=WwTmVoWQT4w

e http://www.youtube.com/watch?v=Q72M--DQY5Y

De alegría e de entrega: Barcelona-Madrid

2007-12-24T03:27:00.000+01:00

Hoxe xogaron Barcelona e Madrid un interesante partido no que a victoria foi para os brancos 0-1. Xogada vertixinosa, combinativa, cun pase do holandés Van Nistelroy de verdadeiro mérito, tendo en conta que habitualmente gasta zapatos de trote. Definición maxistral de Baptista, nun deses golpeos nos que se xoga a dobre ou nada, pois aínda tiña tempo para acomodar o balón, pero o instinto dictoulle outra cousa. Síntese profunda relaxación cando todo sae ben logo dun golpeo arriscado: pola velocidade, pola superficie, pola traxectoria que dibuxara o balón previamente...

O Barcelona fai moitas cousas ben, pero non atopou para min o xeito de entrar con mais claridade no último cuarto de cancha, ben pola baixa de Messi(séptima velocidade, nocello con reminiscencias maradonianas, medo que exerce nos defensas, clarividencia, estado de gracia, imaxinación). Stop. A propósito desta facilidade de Messi para os caneos, contan polo Brasil que un xogador moi afamado da década dos corenta, logo de canear a mais de medio equipo rival(poñamos que en Maracaná, sí, esta anécdota precisa que sexa Maracaná) e meter gol, non o celebrou, senón que retrocedeu dende a liña de gol ata o medio campo onde iniciara a xogada borrando as marcas das botas para non deixar rastro e que ninguén puidera repetir a acción. Beleza egoísta.

Continúo. "...ben pola baixa de Messi, ben polo baixo estado de forma de Ronaldinho, que agora mesmo está entre os trinta mellores xogadores do mundo, pero habería que esixirlle que volte ós cinco primeiros, onde todos o queremos ver xogar. Abusou en exceso do pique de banda para o interior e logo un pase, pero non nos enganas, non estás ben,o sorriso está ben cando che acompañan as forzas, agora escóndeo. E traballa. Para min as novas mais emocioantes do Barcelona son en primeiro termo, Iniesta. Inmenso. Velocidade, actitude, clase, verticalidade. E ademais dan ganas de invitalo a comer á casa os domingos. Sabes que lle podes prestar o diñeiro, e sabes tamén que si andivese vestido coma un rapeiro e tivese a idiotez e egoísmo estúpido doutros futbolistas de Madrid ou Barcelona, cobraría tres veces mais. Paradoxos do fútbol. Queremos que nos faga un xesto de líder.

Por outra banda, como madridista, ando algo inquedo, porque unha estirpe de raparigos do carallo, semella que se tivesen posto dacordo para derrocar ó Ronaldinho. Susurran polo baixo: "César debe morrer, César debe morrer, César debe morrer." Primeiro era Messi, logo Giovanni, agora Bojan. Talento. Sí.

No tocante ó Madrid, coido que foi claramente superior, na segunda parte, aínda que iso non che garantiza nada no Camp Nou. Contundencia defensiva en Pepe, que ten nome de albañil, pero que demostrou nos cruces que hai galóns para algo grande, e Cannavaro, discutido, odiado; porque é guapo, porque é italiano, porque é baixo, porque é tosco...vale. Cannavaro é un fenómeno. No seu traballo que é defender. Hai accións que definen a un xogador. Aí vai unha: balón dividido no medio campo, Abidal que vai a controlar de costas porque chega antes e Cannavaro que ven claramente dende atrás en desventaxa, ó sprint. En vez de entrar directamente ó balón, xa non chegaba, segue correndo e no último momento fai que choca con Abidal e logo cae él varios metros cara diante...cortiña de fume. Acción cortada. O árbitro non saca tarxeta. Intelixencia.

Continuemos. Góstame Heinze de medio campo para atrás. Nada mais que dicir. Simpatía por él neste espazo do campo. Será cos anos cando valoremos na xusta medida a figura de Roberto Carlos, que por outro lado sempre me semellou un paiaso. Pero iso non era razón para que calquera "intelixente" lle chamara macaco cada vez que perdía un balón.

Baptista e Sneijder danlle pulos renovados ó Madrid e póñeno noutra marcha agora mesmo, igual que Robinho que, sen estar brilante, hoxe semellou un xogador mais maduro que hai un ano. Zidane non tería problema con estas bestas. Mención aparte merece Diarra. É o clásico armario estilo Emerson, Davids, Touré Yaya, Desailly,...mais do mesmo. Ten dous ladrillos por pés. Gran traballo defensivo, pero pouco dotado para o xogo. No pase, case nunca elixe ben a superficie de golpeo, nin o momento, nin mide se o compañeiro ten espazo e tempo ou non para recibir, para que ese pase sexa mais tenso, ou en parábola. Os adestradores teñen o estrano costume de alinear antes ó xogador que rouba tres balóns e perde catro, en lugar do que...(completade o crucigrama vós)

Raúl segue ó seu. Compromiso. Hoxe non tivo o día. Esforzo.

Rijkaard e Schuster non deberan ser discutidos polos seus coñecementos, pero non sei o porqué desa tendencia autodestructiva dos adestradores. O tempo dirá...

Curiosas estampas de cabaleiros diversos nos palcos, cargos que defender, apariencias, lamentable...

E non me quixera ir sen lembrar a acción técnica do partido, cara o final, roulette de Iniesta case na súa área, pegado a cal, e balón por elevación para Bojan, que bonito. Perdemos pero non vos esquezades de min, dixo o rapaz.

¿Terá Messi na casa uns planos dos submundos que se agochan no céspede do Camp Nou?

¿Qué comería Ronaldinho agora á noite?

¿Vería Zidane o partido e diríalle a seus irmáns: "E que queredes, non ía xogar toda a vida..."?

¿Fumaría Rijkaard un canuto en pelotas vendo as luces das Ramblas dende o seu piso minimalista?

¿Sergio Ramos faría forza nos abdominais mirándose no espello, elexindo as roupas ideais para calquera inauguración, lendo Estilos de Vida?

¿Ficará Baptista nunha cámara de auga conxelada?

¿Porque Heinze xoga con Puma?¿Quere facer notar ó contrario que non se anda con ostias?¿Ou que non esquence a Maradona?

¿Eto`o?¿Onde está Eto`o?

¿Que cara poñería Diarra cando vía facer unha roulette a Zidane?¿Non o entendo,profesor?

¿Porque Schuster se deixou ese bandullo?

¿Porque Calderón semella o presidente do Puertollano?

¿Segue fumando farias Beguiristain debaixo da ducha, sen que se lle apaguen, digo?

¿Pepe está contento por chamarse Pepe?

¿Porque o Camp Nou semella tan grande?

¿Puyol, colle as potas que queiman sen guantes, os domingos na comida familiar?

¿Guti alédase cando gaña o seu equipo?

¿Non vos gustaría estar agora, ás catro da mañán, no Camp Nou, e botar un berro dende o centro do campo?

¿Xavi, por que pasa tan ben, de pequeno sempre levaba os deberes feitos?

¿Que pensará de todo isto Menotti?

http://www.elpais.com/articulo/deportes/futuro/futbol/pasado/elpepidep/20020326elpepidep_4/Tes

http://www.rollingstonela.com/notaMostrar_cs.asp?nota_id=968316

Cunqueiro na néboa

2007-12-23T22:48:00.000+01:00

Hoxe na mañán erguinme e pronto tiven gañas de voltar deitarme. Ficaba aínda Lugo envolto na néboa. Erguinme non porque disfrute das mañáns envoltas na néboa, sobre todo no Nadal, senón porque tiña que xogar, tiña que xogar á guerra con medios pacíficos: o fútbol. Mirei pola ventá e quixen ver no medio do incerto, ó soldado co traxe feito xiróns, canso, envellecido, que volta da guerra. Non había ninguén. E así que non sei se chegou ás miñas mans ou chegaron as miñas mans a él, din coa Escola de Menciñeiros de Cunqueiro. As seguintes liñas que puiden ler, compensaron con moito a derrota no balón, e mesmo fabricaron gargalladas convencidas, que cecais puideron espertar á familia de arxentinos, ó garda civil triste, á pálida dama, a ananiña co seu can rabuxo, ó matrimonio anacrónico, ó home de gris precedido polas nubes do seu tabaco, e así que me decato que xa cecais haxa historias que seguir contando porque digo eu que non as escribirá todas o Cunqueiro dende algún lugar. Entón, hoxe, remítome ás breves liñas ás que denantes(de Nantes ou de Toulouse, non o sei) fixen referencia, que son as que seguen:

Licho de Vilamor

Souben do Licho de Vilamor polo avó dun compañeiro meu de escola, que era un vello reloxeiro e tiña unha caixa de música que moito gostaba eu de ouvir.

-En Vilamor-dicíanos-houbo dous homes de talento: o Berete, que adeprendeu a ler nun día, e o Licho, que sacaba as moas sen dor.

Preguntando polo Licho souben que fora un home moi alto, moi gordo, cunha gran barba, e que sempre gastaba blusa moura, de maragato. Andaba polas feiras sacando moas. Chegaba a unha feira, subíase a un caixón, e colgábase do pescozo un grande colar feito cos dentes e moas meirandes que sacara, e para traer á clientela, explicaba as pezas máis famosas:

-Esta moa foi do señor cura de Abraldes.¡Moita febra de lacón leva cortado! Este dente foi de dona Ramonita Verdes.¿Vedes este dente de tres reigañas?Do sombreireiro de Mondoñedo...

Qué facía para tirar as moas sen dor, eu non o sei. Unha vez, un tío avó de meu, don Serxio Moirón, contoume que el coñecera o Licho.

-¡Aínda pasou con el en casa nosa unha chistada!

E a chistada foi que unha tía miña, Elisa, que era moi fermosiña moceta, e delicada, e finou en Panticosa do peito, tiña unha moa avariada e doíalle e ata tiña algo de flegmón. E como era sábado e mercado nos Rodrigas de Riotorto, e estaba o Licho no seu traballo, fórono buscar para que lle quitase a moa á miña tía. E a pobre Elisa estaba na sala dos balcóns, no pazo noso de Chachán, nunha mecedora, chorimiqueando, cando chegou o Licho. E a miña tía cando veu entrar por portas a aquel home tan grande, con aquela blusa moura, o colar ó pescozo e nas mans as ferramentas, vai a rapaciña e esmaiouse. O Licho botou unha grade risada, e volvéndose para meu bisavó, o escribán Moirón de Bretoña, que gloria haxa, namentres lle tocaba coas tenazas na barriga, comentou palaciano gracioso:

-¡Ha, ha, ha!¡Todas estas señoritas son un fato de putas!

É todo o que sei do Licho de Vilamor."

http://es.youtube.com/watch?v=bN6n5LZpL4w

http://www.lanacion.com.ar/entretenimientos/nota.asp?nota_id=971719&origen=4ta&toi=-1&pid=3670743

Un Ceide de Ouro(Premio Rodríguez Figueiredo)

2007-12-18T20:00:00.000+01:00

O sábado foi elixido gañador do Premio Nacional de Narracións Curtas Rodríguez Figueiredo, Rubén Ceide, polo seu texto "A caixa da costureira". Ós que gañamos con anterioridade o premio da súa amizade, alédanos e fainos ilusión que así fora, e estamos certos de que non será o único premio, nin o último; e, dalgunha forma, confirma a impresión que teño del e dalgún amigo mais en común que temos por aí: que o talento non sempre viaxa pola autopista. Sempre houbo grandes Cadillacs viaxando por estradas secundarias, e hoxe brindo porque dalgún xeito, e estou certo que así será, un Cadillac de primeira, ou moito mais que iso, un ESCRITOR dos pés á cabeza como Rubén Ceide, colla unha autopista e bo asfalto, e a xente se poida sorprender e admirar ó ver o rastro das rodas douradas no firme e o arrecendo do seu combustible, que non é outro que o TALENTO. E logo poidamos aplaudir, admirados, como o neno que busca sen atopalo o segredo da chisteira do MAGO. E agora vexo que tiña mais razón aínda cando dixo que non matásemos ó neno que levábamos dentro, que o deixásemos vivir...un pouco mais. Por todo, señor Ceide, sexa moi feliz, e non mate ó neno que leva dentro, a ilusión. Adiante. Adiante.
E ,por suposto, o Ceide ignorou os consellos dalgún infeliz inglés para acadar o éxito, que cun pequeno sorriso, reproducimos:

"O bardo que triunfe debe levar sempre un caderno,

anotar os seus pensamentos en prosa e vestir un pano púrpura, cunha mirada sempre distante,

e unha cabeza de pelo aireado coma un hexámetro.

Pensa con lixeireza e engordarás,

se levas o pelo longo non precisarás sombreiro"

Amizade 10.
http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=3206_16_186618__Ourense-Ruben-Ceide-premio-Modesto-Rodriguez-Figueiredo

Para o protagonista da súa propia historia, para o Ceide,"...la gente dice que estoy loco, haciendo lo que hago, yo prefiero seguir mirando girar las ruedas...":http://es.youtube.com/watch?v=RY_xY_Q-kQE

Conto de Nadal (Cinturón negro de karaoke)

2007-12-17T13:17:00.000+01:00

Porco, s. (Porcus omnivorus) Animal estreitamente relacioado coa raza humana polo esplendor e a viveza do seu apetito que, nembargantes, é menos variado có noso, dado que non acostuma comer porco.

O reloxo non soou ben esta mañá. Na rúa vai frío e Servando érguese con fonda desgana da cama. Recuperando a verticalidade, sinte fortes dores na cabeza. Os efectos das cervexas da noite anterior exercen a súa función de recordatorio dos bos hábitos conductuais. Non beberás mais da conta. Servando, voando por riba deste tan vilipendiado mandamento, inxeriu unha ducia de cervexas no karaoke, e algunhas copas, na compaña doutros colegas do servizo de limpezas do concello.

No karaoke, a golpe de domingo, uns imsomnes de aínda non vinte anos, un vello duns setenta, tres mulleres chegando á cincuentena, e o Servando e os do concello. Mais a camareira, o encargado da música e a dona do local. Alí, foron interaccionando uns e outros. Miradas, sorrisos, xestos de dominio da situación diante do micrófono e Servando que desatou o delirio cunha interpretación moi sentida de Pimpinela, escenificando ós dous protagonistas namorados da canción. Os colegas de Servando, en tanto él cantaba, xa foran cercando ás mulleres da cincuentena, e comezaran a falar animadamente con elas. Logo saíron a cantar unha canción elas e os colegas do concello, en grupo. Interpretaron unha do Sabina, rancheira xa clásica. Destrozárona. Pero ficaron satisfeitos. Servando baixara do esceario e dirixira a súa atención cara a camareira, unha rapaza de bo ver. Achegárase á barra co mono azul de traballo co escudo do concello no peito, botas de montaña e unha cazadoriña sen mangas azul marino, todo elo presidido por esa barba espesa que o Servando luce con decoro:

-Has de porme otra cerveza cuando puedas, ei!

-Y podré...Servando, que tal vas?

-Ia ves, mañana es el último día de trabajo antes de las vacaciones, pero nosotros decidimos ya celebrarlo hoy. Hay que quencer los motores para despedir el año.

-Ganas teneis. Io no libro hasta después de Navidad. Vaea raiada. Aguantar borrachines todas las noches, pendexos, y todas las cenas de empresa, todos esos bestas...

-El sector privado es lo que tiene, nena...nosotros, los del concello, destinto nivel, porque el concello somos todos, eje, ejejeje, y tú se quisieras, te hacía io del concello en un tris, tengo contactos...

-Uuuhm, a ver, querías otra cerveza, no?Bueno, pues toma y me lo cuentas.

E así que a visión de expectativas sexuais por parte do Servando e a visión de expectativas de mellora laboral por parte da camareira, que ten cara de chamarse Beatriz, Bea, ocasionan unha conversa na que os dous só están pendentes do obxectivo final da mesma. O que comunmente se coñece como diálogo de xordos.Servando pensa: "...bueno, agora termo un pouquiño, a verdade é que está bastante boa esta chavala, e ben pensado aínda podía falar co de persoal, custar non me custa nada,...ai que ver papi, vaia feituras ten a chavaliña esta...," ó tempo que Bea pensa:"...uff, aguantar este fato, pero bueno...mira que si ó final me consigue colocar no concello...ademais, fede a suor o asqueroso iste, mira para aí, co mono de traballar enriba, vaia animal, fedendo a churrasco...bueno, a ver se sacamos algo en limpo..."

Entón o Servando xa perde a serenidade e comeza a pedir cervexas de xeito compulsivo. A música torna cada vez mais difusa, e por momentos, vóltanse xigantes as formas da camareira e o desexo do Servando vese incrementado notablemente. O tema do traballo, por parte do Servando, perdeu notoriedade dentro do seu discurso, mellor dito desapareceu, e agora só os aloumiños e as loubas á beleza da Beatriz manteñen o groso do mesmo. A Bea aguanta estoicamente, loitando para manter viva esa esperanza dun traballo mellor, e o que ten claro é que non quere saber nada do Servando. Servando invade por momentos a zoa de protección persoal que posuímos tódalas persoas e achégase rubindo pola barra coma un koala. Quédaselle pequena. Servando xa só quere acadar a beleza de Bea, quere fundirse nela, e este desexo irrefreable opera que a cervexa chea lle caiga polo mono azul do concello. Soa unha versión ridícula dun boleiro, interpretada polo vello que ficaba en soidade no fondo do local, un boleiro titulado "Mi padre, mi viejo, mi amigo" e Servando, nun momento de lucidez intrígase e pensa, ollando para o vello, subido no esceario cos ollos medio pechados, onde irá xa o pai do vello, en todo caso, pensa que é un bonito xesto. Servando pouco mais pensa xa. Na parede hai un misterioso póster de Paul Newman; agora o póster non se detén, senón que xira de xeito vertical coma se fose unha máquina recreativa dos limóns. Paul Newman, Paul Newman, Paul Newman...gaña maletíns; ten que suxeitarse na barra. Trata de recuperar a compostura pero é inevitable. Cando volta a ollar o póster, volta a ver ao Newman xirando. E agora vese él mesmo xirando tres veces dentro do póster. Aparece o Servando subido na máquina enceradora, ou reparando un enchufe da sala de reunións do concello, xirando tres veces; e agora vese él mesmo xirando coa Beatriz, a camareira. É entón cando se lle enchen os ollos de limóns e premios especiais e pulsa o botón de doblar a aposta. Servando, xa a desesperada, trata de remontar a situación e diríxese á Beatriz. Beatriz xa perdeu as esperanzas do traballo e atende ó persoal doutro lado da barra. Os compañeiros do concello fixeron boas migas coas de cincuenta e inclusive se abrazan ao tempo que beben. Servando é rexeitado por Beatriz. Servando pide unha copa dirixíndose a ela coma se non a coñecese. Dignidade. Comeza a beber a copa e pousa os seus ollos no encargado da música. Un tipo vestido de coiro negro. Comeza o Servando a sentir atracción polo individuo. Achégase e dille:

-Oes, precioso, eres un buen becerro...faime algo de caso, cho suplico chaval, me encuentro solo. Si che digo que non te vexo tan feo, me gusta como pones la música, chico...estou tan solo, tan solo.

Servando cae ó chan, cego perdido. Érguese. Érguese e diríxese ó póster de Paul Newman:

-Que guapo eres, Paul, non coma a Beatriz, mírala, tan orguiosa, tan chea de odio, cabrona, bícame Paul, bícame...bícame tres veces, premio especial, premio especial...

Servando sente odio, ira, agora vai cara a porta. Sae fóra. Vai frío. Non hai ninguén na rúa. Servando colle as chaves do coche logo de pensar si o trouxo e entra como pode no coche. Métese e acende. Choca co de diante para sair. Mete as catro marchas rúa arriba, embrague, freo ó máximo, viraxe monumental Rally de San Remo, primeira especial do día. Agora atópase a cincocentos metros da porta do karaoke rúa arriba:

-Esta ímola cantar todos xuntos, Beatriz.

Servando suxeita con forza o volante. Primeira, merda de postureo administrativo e lamecús do concello, metede os cartos no cú, ladrós. Segunda, mira como teño as mans de traballar toda a puta vida por catro pesetas, cambiando enchufes. Mete terceira, xa vai a oitenta, o Paul Newman vai de listo tamén, chupando do frasco sen pagar pao á auga. Cuarta, becerro pinchadiscos, onde vas con tanto coiro rapaz, de listo conmigo non eh?. Xa estamos a cento vinte, metendo quinta, vinte metros para a porta do karaoke. Beatriz, o noso puido ser un grande amor, golfa desagradecida e mañán non sei se teño turno de tarde ou de...

No interior do karaoke, canta unha versión de Roberto Carlos un camareiro dun coñecido bar da zona vella da cidade. Acude alí solitario, gasta sesenta euros na máquina na que xiran limóns e non Paul Newman, outros sesenta en cubatas e logo, cando xa está profundamente triste e derrotado e se ve sen saída, pensa no suicidio, e remata cantando co Puma. Está facendo unha versión incrible. Beatriz sente latexar o corazón e pódese observar a luz dos seus ollos. É o amor que asomou a faciana ás seis da mañán no karaoke. A luz dos ollos de Beatriz refléxase nas cadeas de ouro escondidas entre os pelos do peito do camareiro cantante. O camareiro cantante é deslumbrado polo reflexo do amor de Beatriz. Pensa nun futuro cheo de actuacións polas mellores salas de festas de Benidorm interpretando a Roberto Carlos, acompañado pola Beatriz e por catro pequenos aspirantes a camareiros felices, seus fillos. Tamén sinte un ruído estrano e non sabe de onde procede. Instintivamente mira cara a porta e é entón cando pon os seus ollos no Paul Newman do póster. Paul Newman tamén está mirando cara a porta. Alguén deixou esquencido un koala riba da barra. O koala mira cara a porta. O tipo vestido de coiro negro apaga o equipo e mira cara a porta. As mulleres de cincuenta e os compañeiros do Servando miran cara a porta. Faise un pequeno silencio.

No exterior, o coche de Servando é o Enola Gay. O coche do Servando é Vietnam. Servando durme prácidamente a cento vinte cara a porta do karaoke.

Servando sinte o timbre da porta e volta a sentir o sabor das cervexas na gorxa. Ten resaca. Érguese e ve que ten postos, xunto cos calzoncillos e a camiseta de tirantes, as botas de montaña. Voltan chamar no timbre. Abre a porta e ve a dous axentes da policía municipal e outros dous da nacional:

-¿É vostede Servando Cortón Pelotas?

- Xa ve, a medias aínda, pero sí...e logo?

Un dos policías entrégalle un impreso e dille:

-Lea e si ten a ben, poña os pantalóns e acompáñenos.

Servando abre o sobre e le:

Denuncia contra D. Servando Cortón Pelotas

Hora: 06:04 horas da madrugada

Lugar: R/ Franco Alférez

Feitos denunciados: A Policía Municipal, logo de ser alertada por particulares, denuncia que:

O cidadán Servando Cortón Pelotas, propietario do vehículo Renault Kangoo, color grana, matrícula M-8234-T, invadiu a beirarrúa impactando contra o inmobre correspondente ó portal nº 6 da rúa Franco Alférez, introducindo o vehículo contra natura nun local de ocio (karaoke) con número de rexistro 666.832.5324E no Rexistro Mercantil, ocasionando graves desperfeitos na fachada do mesmo asi como no interior, deténdose o vehículo ó pé da zona do local adicada ó esceario. Testemuñas consultadas pola policía, aseguraron tamén, que logo do impacto, dito cidadán, abandoou o coche, roubando unha cervexa da barra e quitando un mono azul de traballo que levaba posto, camiñando con aparente tranquilidade cara a entrada do local, en dirección á rúa. Antes de sair, sempre segundo os denunciantes, gritou con xesto de satisfacción:

-Arrastro!!

Fdo: Modesto Longarela Valledor

Nº de praca: 243.44.82

Policía Municipal de Lugo

Benvida Sabela

2007-11-17T12:05:00.000+01:00

Hoxe na madrugada, dous inconscientes que un día se namoraron, deixaron de ser dous para ser tres. Bos días, Sabela! Unha aperta para o Rubén e a Vanessa, que nos fan mais felices por poder disfrutar da súa amizade e da súa xenerosidade. Agardamos que todo vaia ben e Sabela sexa feliz neste mundo ó que hoxe naceu. Benvida!
Alba e Lois

http://www.youtube.com/watch?v=6D2e8JMsTho

Copiloto

2007-11-13T13:40:00.000+01:00

O Billy entrou anoxado no edificio. Sempre que os encargos se atopaban en edificios sen ascensor sentía a mesma quentura.

A anticipación das dificultades coas que se atoparía propiciaban nun home temperamental como o Billy unha tensión que lle facía contraer enormemente o xesto. Para relaxarse, en tanto accedía ó inmobre correspondente, xuraba un pouco e daquel xeito vía aliviada en parte a súa ira. Hoxe o asunto pintaba mal. O caso era que tiña que subir ata un terceiro e logo baixar co encargo. Cando viu as escaleiras, o estreito do acceso, soubo ó momento que ía ser unha xornada complicada. O edificio atopábase, por riba, nunha zona peatonal da cidade. Tivera que deixar o vehículo da empresa dúas mazás atrás. Sí, hoxe sería unha xornada complicada. En tanto suspiraba, podía ulir os ecos do güisqui cos que acompañara a visualización fotográfica dos xornais deportivos no bar da esquina, nese momento no que o Billy sentía que se reconciliaba momentaneamente coa vida. Era entón cando apoiaba os dous brazos estirados sobre a barra, e exhalaba logo do primeiro grolo. A faciana tornaba o cansanzo en satisfacción e o Billy requería a conta das consumicións:

-¿Cuánto é, preciosa?-deslizaba amable o Billy.

-Vamos a ver, catro güisquis e un curasán...dazasete noventa, al café te envito yo.

-Curasán, curasón, habemos tomar de café un día tú más io...-concluiu feliz o Billy.

-Byle, eres un deablo.

O xefe referira que o cliente pertencía a unha coñecida familia da capital, un home honorario segundo as verbas do patrón, con ascendencia entre moita xente posto que ostentara un cargo público de relevancia xa había anos. Era fama que durante o exercicio do mesmo, rexírase observando un respeto escrupuloso polo sentido da corrupción, o tráfico de influencias, a malversación...un estadista. O superior do Billy insistira moito na discreción coa que tería que operar o Billy durante o traballo, dado o delicado estado anímico no que se atopaba a familia do señor Pardeiro. Pensando nestas e noutras cousas, foi que o Billy chegou á terceira pranta. Nos seus pés podía sentir o suave tacto da moqueta que recubría luxosamente as escaleiras e o chan, e que operaba no Billy unha sensación de desacougo, propia de saberse fóra de lugar. Tampouco contribuía o cuidado exquisito das paredes, os tres metros de alto da porta, pois era un edificio nobre en canto ó tamaño, nin as pezas douradas que remataban a solemnidade da porta de entrada daquel terceiro andar. Picou no timbre. Seguía sen atoparse cómodo, sentíase especialmente alleo, tan lonxe da sensación prácida que o visitaba cando ingresaba no A-Tope, o bar que o vira nacer ás desgrazas futbolísticas do seu equipo, notario sixiloso que levantara actas de monumentais borracheiras xogando ás cartas, bar que sufrira as súas habilidades puxilísticas con outros clientes mais borrachos ca él, pista de aterraxe de vasos de tubo no medio de discusións futbolísticas que obviaban o argumento e se centraban nos decibelios emitidos. Lembraba con satisfacción a ocasión na que usara a cabeza daquel desgrazado de Quindimil para abrir a porta e guindalo fóra do santuario, o A-Tope. Logo chiscáralle un ollo á camareira e limpara a suor cos dedos aínda mollados de cervexa. Dende entón ninguén intentara explicar en público a defensa zonal. "Cun par de... co cai que defender, na virgen!" sentenciaba o Billy.

Puido escoitar uns pasos que comezaban distantes e que pouco a pouco se distinguían moito mais preto ata poder distinguir o cantarrexar melódico duns zapatos de muller. A porta abriuse e o Billy puido contemplar unha muller xa entrada nos corenta, cunha brusa branca e unha falda negra, de boa constitución. Unhas bágoas nas que non reparou o Billy, corrían polos seus ollos, pero o Billy só lle miraba para as mans. Brancas, longas, belas. Logo, aquela muller, recollendo as bágoas e tratando de recompoñer a expresión, recibiuno:

-...unm,..bos días, agardabámolo dende hai un cacho

-El cacho lo llevo io, subiendo por las escaleras, vaea matiz de cuesta,-contestou o Billy tratando de sacar o mellor de sí mesmo- la próxima ocaseón traeo una bombona de aire a maeores, je,je.

-...esto...sí, desculpe, se fai o favor, entre, entre, a habitación está ó fondo do corredor.

A muller camiñaba cara o fondo do corredor e o Billy, detrás, ía observando abraiado a decoración da vivenda. Pensaba nun palacio. Fotos de homes de garavata, diplomas de universidades, bandeiras en miniatura, cabezas desecadas de bestas exóticas, diñeiro, poder. Iso é o que respiraba Billy alí dentro. Na soleira da porta viu as figuras en negro doutras persoas. O de sempre. Ficou abraiado cando viu que unha doncela elegantemente vestida, saía do que semellaba ser a cociña cunha bandexa de canapés varios cara a habitación en cuestión. Chegaron á habitación do cliente. Alí, as figuras que vira anunciadas cando se aproximaba, reveláronse homes e mulleres de distinta idade, todos eles vestidos como para unha boda, só que aquilo non era unha boda. Todos ficaban inmóviles, con facianas tristes, olladas de resignación. O cliente descansaba cómodamente instalado nun cadaleito negro que brilaba coma a bola número 8 do A-Tope, pensou o Billy. Achegouse e tocou aquel material que lle lembraba as partidas de billar no santuario, co taco sostendo do Billy, vencido polos cubatas. O interior do cadaleito estaba forrado de coiro branco. Vaea peixe, pensou. O ancián, o cliente, o morto, ficaba deitado en decúbito supino, e o contrario sería algo insólito. Sostiña unha man da outra con aparente facilidade, e mesmo pensou o Billy que o viu sorrir cando se achegou a ver a súa faciana. Semellaba por uns intres que mesmo se fose confesar ó seu oído, pero non, non tal. A muller, que resultou ser a filla do finado, decidiuse:

-Ben, xa estamos preparados, de xeito que se ten a ben proceder, proceda, con cuidado, con cuidado, meu pobriño, xa lle comprara un xogo novo de paos de golf e...e....e.....uhumm, mmmm...¡non os puido estrear...!-exclamou ó fin, rompendo a chorar.

Foi unha escea moi triste.

-Sea alabado Jesús- dixo outro dos presentes, un ancián que tiña trazas de ser un dos mellores amigos do cliente.

-No, no se preocuparen, si no se lavó, ia todo lo hacen allí en la empresa, gente capacetada, no se desgusten, faltaría más, en estos casos...por favor...-explicou o Billy servicial.

Un silencio sepulcral invitou ó Billy a pechar a boca e facer o seu traballo. Pero non reparara no insólito do asunto. Cando ía retirar os seguros da tapa do cadaleito, decatouse. Á altura da cintura, nin mais arriba, nin mais abaixo, surxía poderosa unha prominencia vertical, só disimulada polas exquisitas roupas do ancián. Semellaba a todas luces, e mesmo sen elas, a representación perfecta dunha erección.

-Desculpe, señora, ¿ahorcamiento no, oh?- preguntou polo baixo e solemne o Billy.

-Por favor, esta é unha situación que queremos rematar rápido, señor. Intente cumplir co seu traballo-repuxo a filla, lixeiramente contrariada.

-Xaora, pero no ve usted que el señor está envarellado? A ver quién es el guapito que le echa el cierre. Bueno, permero lo ievaré hasta la entrada, eá cierro después, a ver como amaño.

O Billy mudou a expresión e tratou de proceder segundo as ordes do xefe, con cautela. Despregou as pequenas rodas da padiana móvil e cargou o cadaleito enriba, coa tapa a medio pechar, froito do estrambótico da situación. Abandoou a habitación co cadaleito e chegou onde a porta. Saiu ás escaleiras. Pronto comprendeu que non podería transportar o cadaleito escaleiras abaixo coa padiana movil, por moi suxeito que fora. O espacio non lle permitiría maniobrar ben.

Tivo dudas. Ollou cara a porta de novo, e non viu ninguén, só puido escoitar os choros afogados que procedían do interior. Mirou ó cadaleito. Logo outra vez a porta. Atopábase en intres nos que os heroes sentirían o medo. Se deixaba ó cliente alí, a familia transmitiría as queixas ó xefe. Se ficaba atrancado co cadaleito no medio da escaleira, o xefe sería informado igualmente. A prioridade era o cliente, acostumaba dicir o xefe. Entón, foi que abriu totalmente o cadaleito, xuntou forzas e colleu con todas as súas forzas ó cliente. Tivo unha imaxe atávica nalgún punto, que o remitía á aldea, cando o pequeno Billy só tiña oito anos. Billy era un rapaz de aldea traballador. Soaban os discos do tío no vello aparello de música, e ía sol antes de comer. Pola noite, cubríase nunha vella manta e ollaba a lareira ata quedar durmido. Súa nai dicíalle que ou estudaba ou só serviría para carretar sacos de patacas coma seu pai.

Billy pensou que cecais seu pai sentiríase orgulloso do seu fillo. Agora o Billy non ía cargado cun saco de patacas. Levaba nos ombros un home duns sesenta e cinco anos, vestido de traxe e garavata en negro, e co arrecendo de Varón Dandy, que era o mais incrible. Fixo forza e colléndoo polas pernas, comezou a baixar as escaleiras. O cadáver baixou nos ombros do Billy como o fan os nenos nos ombros de seus pais cando o Circo Europa visita a cidade. Chegaron enbaixo. A estrana parella. O Billy saiu á rúa. Camiñou co finado nas costas as dúas mazás ata chegar á furgoneta. Non chamou a atención de ningún transeúnte. Inclusive unha señora lle pediu hora e lle desexou que Deus te coide, filliño, ala, ala, moitas gracias. Unha vez na furgoneta, Billy considerou que un home de traxe ben podía ir no asento do acompañante. Colocouno con mimo no asento e pasoulle o cinto de seguridade. Logo acendeu o vehículo e encamiñouse cara a oficina. Pararon nun semáforo:

-Bueno, hombre, bueno, mala sorte la tuia. Pena de palos de golf. Eu non sei xogar ó golf, óesme?Pero si é un pouco coma a billarda, ni Tiger Woods, ni Jesucristo,-falou o Billy para o finado tentando romper o xeo-pero non estés triste, home, mira, polo menos ieva usté un traje bien planchado. Vai romper a pana canda Satanás, quen o verá por aló.

Un coche parou ó lado da furgoneta de Funerarias Agrelo, pois así se chamaba a empresa para a que o Billy traballaba. Unha señora con móvil e lentes de sol, nun todoterreo que lle viña moi grande, ollaba con curiosidade a faciana do finado. O Billy, para non levantar sospeitas, soltaba lixeiramente o freo e voltaba a accioalo; deste xeito, o principio de inercia operaba no corpo sen vida do señor Pardeiro un lixeiro movemento cara diante. Billy acendeu a radio. Soaba Highway to Hell (Autopista cara o Inferno, dos AC/DC). Baixou a ventá do acompañante, reparou no coche da señora e dixo cómprice:

-Vaea carrísimo, nena!,-comezou- vaea carrísimo!-rematou.

O semáforo mudou en verde e o Billy arrincou, querendo deixar clara a súa virilidade. Mais cando aínda non ían cincocentos metros, unha imaxe difusa dunhas luces de neón borraron o resto. Era o A-Tope. O Billy freou en seco e iso ocasionou que o señor Pardeiro, o cliente sufrira un lixeiro golpe contra o cristal dianteiro. Logo voltou a repousar sen vida no asento do acompañante.

-Vaea susto eh? señor Pardeiro, hoxe xa leva uns cantos...mire, a ver qué lle parece, vamos parar un pouco, porque a furgoneta, a condenada, bebeu vinte euros de diesel pola mañá cedo, pero a min tamén se me encendeu o piloto e como teño bono da empresa, voulle meter ó meu depósito vinte euriños de Dyc, que carburan al doscientos por cien. Ala, se queda usté aquí con la radio puesta, alégreme esa cara ostia, que pone medo a los cristeanos. Ademais, teño aí un asunto sentimental, vostede xa me entende, que xa vin eu que os sesenta e cinco, cumpridos pero ben a gusto, termando o pau da vela, fenómeno! Non se me mova eh? Es un matiz.

Billy baixou da furgoneta coa satisfacción que invade ó traballador logo do traballo ben feito. Pensaba na camareira do A-Tope, a da mañá, aquela cariña, aquelas maneiras. O Billy crecérase. Tomaría un par de güisquis para presentarse diante do xefe co traballo feito, quedaría coa camareira cun pouco de sorte para ir dar unha volta, entrar nunha cervexería, pedir un bo prato combinado regado cuns litros de cervexa e mirar o televisor hipnotizado, co ketchup caéndolle pola boca, en tanto que a camareira o ollaba dende o outro lado da mesa, mirando tamén para a tele, para compracer ó Billy. Así foi. O Billy consumiu axiña os dous güisquis e conseguiu o teléfono da camareira. Todo ía sobre rodas. Dixo antes de liscar:

-Nena, ponte mona para la noche, porque Bile es el furacán!

Ela contestou:

-Bile, eres un deablo. Hasta la noche, guapo.

Billy abandoou o local imaxinando que saía non do A-Tope, senón do Campo Municipal de Roupar, con todo o papel vendido, coa grada entregada ó Billy, o capitán, que recén lle partira unha perna ó mediapunta do Becerreá. A xente mirábao entregada, e os vellos brindaban no chiringuito do campo, e as raparigas de Roupar ollaban ó Billy saudar xentilmente ós árbitros ós que lles chamara xentilmente cabroes había cinco minutos, cando aínda a fase de ascenso á Terceira Rexional B non tiña gañador. Logo, o Billy saudaba ós nenos no aparcodoiro do campo namentres os mais dos afeccioados mexaban nos muros de campo. Mexadores en serie. Subían ó bus rival os afeccioados do Becerreá, coas cazadoras negras de coiro, desas como é debido, casual aldea. Un deles berraba:

-Le botastes collós, chavales. No le dar vueltas. ¡Os de Roupar, fillos de...! O ano que ven cambia a pilícola...!

Billy voltou á realidade na beirarrúa. Estaba deserta. Achegouse á furgoneta sorrindo. Ficou petrificado. O asento do acompañante ficaba solitario. Só o recordo. Nin rastro do vello finado. O Billy torceu o xesto. Polo que él sabía, ata agora, os mortos non mudaban vivos. Calmouse e namentres miraba cara o ceo, exclamou:

-Este carallo hubo meterse no maletero!

Cinco anos despois

Casa dos Pardeiro

Edelina Pardeiro cóntalle ós seus familiares o curioso caso do tío Pardeiro:

-Onte, cando estabamos a merendar, apareceu o tío Pardeiro.

-Pero, cómo? Se Pardeiro hai cinco anos que descansa nos prados do Señor?

-Exacto, veu dos prados do Señor co mesmo traxe co que se fora, saúdou a todos os presentes, sentou, tomou un café, charlou un pouco sobre paos de golf e logo voltou ós prados do Señor.

-Cómo? E vós que fixéstedes?

-¿Qué pode facerse, querido, ante semellante insolencia?